Żuję właśnie niebieską Orbit, w drażetkach, bez cukru i przypomniały mi się Donaldy. Cienki, śliski papierek, historyjki (to niesamowite, ale niektóre pamiętam), charakterystyczne prążki na gumie i ten zapach ....
Najbardziej lubiłam rozgryzać dopiero co rozpakowanego Donalda. A jak papierki przestawały pachnieć, to traciły swoją wartość :)
Najpierw narzekałam na deszcz. No, ale ile wody może bez przerwy spadać z nieba? Teraz jest za gorąco ... Trudno mi dogodzić, ale jestem zdecydowanie za powrotem klimatu umiarkowanego. Nie lubię tropików. W Ghanie mdlałam z gorąca i nie chciałabym do tego wracać w Łodzi. Postanowiłam wychodzić na spacery po południu i teraz siedzę sobie w naszym umiarkowanie przyjemnym mieszkaniu z oknami na północ (Michał, doceniasz? Ja bardzo). Alka śpi już 3 godzinę, więc jej też się chyba pomysł spania w domu podoba, bo wczoraj na spacerze spała tylko pół godziny.
Miałam wizytację pana inspektora nadzoru budowlanego, w sprawie naszych niedomykających się drzwi. Pan miły, ale strasznie zakręcony. Powiedział, że ściany się nie rozwarstwiły i że on będzie starał się dotrzeć do naszych sąsiadów, żeby sprawdzić czy to, co zrobili zrobili zgodnie z prawem, a my mamy zrobić zdjęcia naszym pęknięciom (na wszelki wypadek) i przypiłować drzwi.
Byłam wczoraj oglądać kolejny lokal (do trzech razy sztuka: w pierwszym nie pojawił się właściciel, więc go nie obejrzałyśmy, drugi obejrzałyśmy, ale właściciel się nie odezwał). Jutro idziemy jeszcze raz, bo Emilka wczoraj nie dotarła. Lokal ma oczywiście swoje minusy, ale na idealny nie liczę, więc trzeba się tylko zastanowić czy plusy przeważają. Zobaczymy jutro.
W lipcu i sierpniu zapowiada mi się kilka bardzo ciekawych spotkań towarzyskich. Jakoś tak wyszło, że głównie w babskim gronie :) Czekam na nie z niecierpliwością.
Tymczasem powróciłam do South Beach i właśnie rozpoczęłam drugi tydzień pierwszej fazy. Nie mogę się doczekać efektów, bo migreny niestety powróciły i nie są ani trochę delikatniejsze.
A na koniec piosenka, która ostatnio bardzo wpadła mi w ucho
Byliśmy na meczu :D Rewelacyjna atmosfera, chociaż duch walki opadł w 3 secie i kibice też się mniej angażowali. Nowa hala sportowa z prawdziwego zdarzenia. Brakuje tylko miejsc parkingowych i kierowcy zostawiali samochody na jezdni.
Chajdi i Michał przed meczem My, pod wrażeniem nowej hali Kibicujemy Cała ekipa. Od lewej: Lesiu, Sylwii mama, Sylwia, Chajdi, ja. Michał robił zdjęcie. 12:12 Spotkaliśmy też Monikę i Bartka
Moim zdaniem w książce najlepsza jest narracja. Umierająca kobieta wspomina ślub przyjaciółki, na którym poznała miłość swojego życia. Wspomnienia przeplatają się z halucynacjami, marzeniami i dialogami w "dniu dzisiejszym". Rewelacyjnie przedstawiony strumień myśli, który czyta się trudno, ale bardzo dobrze oddaje to, jak to "w naszych głowach wygląda".
Historia sama w sobie nie jest może porywająca, ale właśnie dzięki narracji musimy się trochę wysilić, żeby zrozumieć co się tak naprawdę stało.
Ocena: 5+
Na podstawie powieści powstał film, który na pewno będę chciała obejrzeć.