Jesteśmy w Pekinie. Do mnie to jeszcze nie dociera. Muszę zobaczyć Mur Chiński, centrum miasta, albo rowerowo-zmotoryzowaną masę Chińczyków, żeby to do mnie dotarło.
Siedzimy na dworcu autobusowym i czekamy na niejaką Jane, która ma nas przetransportować w miejsce, skąd udamy się w kierunku Wielkiego Muru.
Pociąg UB-Erlian był bardzo przyzwoity. Spodziewaliśmy się platzkarty, a tu 4-osobowa kuszetka. Nie, żebym się wyspała, ale przynajmniej noc minęła nam w pozycji horyzontalnej, a nie siedząc na bagażach, żeby się komuś nie spodobały. Po małym zamieszaniu, ok. 3-godzinnym oczekiwaniu i pobieżnym zwiedzeniu Erlian, udaliśmy się tzw. sleeping busem do Pekinu. 3 rzędzy piętrowych łóżek. Trochę wąskie, ale te na górze miały pasy. Spałam praktycznie całą noc, więc nie jest źle.

Ciekawe co dalej ...
Ciekawym przeżyciem jest wizyta w chińskiej toalecie. Myślałem, że pod tym względem nic mnie już nie zaskoczy, a jednak ... Toalety są takie "na narciarza", co jeszcze nie jest problemem. Gorzej z tym, że nie mają drzwi, więc na wejściu jest widok kilku kucających panów, robiących co mają zrobić i palących przy tym papieroska. O fuuuuuuu ....
Jeszcze w toalecie nie byłam, ale wyobrażam sobie, że są podobne do tych na Ukrainie. Permanentna inwigilacja. Co w tym jest, że ludzi nawet w takiej chwili trzeba oglądać ...?
Pekin, Chiny. Pierwsze wrażenia. To zupełnie nie takie miasto, jakie spodziewałam się zobaczyć. To tylko pierwszy rzut oka na to ogromne miasto, w którym przejazdy taksówką zajmują conajmniej 30 minut. Po tych kilku godzinach i dwukrotnym przejeździe przez zdecydowanie biznesową część miasta, jestem nim zachwycona.
Nie ma tu żadnych architektonicznych podobieństw do Moskwy czy Kijowa, których szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tym bądź, co bądź komunistycznym mieście. Banki, firmy, organizacje, mieszczą się w budynkach, przy których (jeżeli chodzi o skalę) Skyline czyli Mainhattan to nic nieznaczące maleństwo.
W sobotni poranek, ok. godziny 7:00, w ślicznie przystrzyżonych parkach, w mieście, ludzie ćwiczą tai-chi i inne układy gimnastyczne. Rozciągają się, dotykają drzew.
Panuje spokój i wewnętrzne wyciszenie.
4-pasmową drogą jadą trąbiące co jakiś czas samochody (raczej z tych nowszych modeli), rowery, motorowery, riksze i każda inna ich pochodna, która służyć może jako środek transportu dla kierowcy, pasażeró i przeróżnych dóbr.
Tutaj też panuje ten chiński, taoistyczny spokój, ale zabarwiony naszym zachodnim chaosem i pośpiechem.
To jest zdecydowanie moje miejsce naszej podróży. Mongolia była piękna, ciekawa i bardzo inna, ale to nie było do końca to. Czuję, że to do Chin, do Pekinu miałam przyjechać.
Jedziemy bardzo często i głośno trąbiącym autobusem linii 980 do Miyun. Docelowo jedziemy do Simatai, gdzie spędzimy noc w hotelu pod Wielkim Murem. Zobaczę jeden z cudów świata. Czy to do mnie dociera? Nie, zupełnie nie.
Jest wieczór. Dziwnej, chińskiej strefy czasowej. Słońca nie ma na niebie od jakichś 2 godzin, a jest dopiero 21:10. Jak tak duży kraj może mieć jedną (odgórnie narzuconą i centralnie planowaną) strefę czasową ...?
Siedzę w naszym 8-osobowym pokoju (4 piętrowe łóżka) na jendym z dolnych prycz, a Michas na drugim medytuje. Mieszkamy sami.
Dzisiaj był drugi TEN dzień naszej podróży. Byliśmy na Wielkim Chińskim Murze. Pierwszy odcinek pokonaliśmy kolejką linową z wagonikami, potem tzw. cable car (taka odkryta kolejka na Gubałówkę), ostatni etap pod górę na piechotę, po dość stromych schodach.
Potem kawałek po murze ...






... trochę zejścia, zjazd na linie nad "zatamowaną rzeką" ...


i ostatni etap łódeczką.

Zjazd był szczególnie ciekawy i dodał całej wyprawie adrenaliny.
Mur - prawdziwe cudo. Nie mogłam przestać myśleć o tych, którzy go budowali. Jak musieli sami się na górę dostać (żeby było jeszcze ciężej go zbudować, mur "idzie" samymi szczytami), przetransportować materiały budowlane, a potem w pocie czoła ustawić coś, co jak dla mnie miało być bardziej manifestem wielkości niż budowlą obronną. Zastanawiałam się czy chociaż jeden z budowniczych, chociaż raz stanął i zobaczył dotychczasowy wtedy etap, jako coś niezwykłego, jako cud, który przetrwa tysiąclecia. I czy zachwyciło go to, co zobazył. Mnie widok zachwyca. Mur sam w sobie jest niewyobrażalną i trudną do opisania budowlą. Dodatkowo jego położenie sprawia, że całość jest po prostu niesamowicie piękna.
Pamiętam, że jak byłam mała, dostałam od rodziców "8 cudów świata". Była to ilustrowana książka, którą oglądałam wiele razy. Traktowałam te miejsca, jak legendy. Coś, co owszem było piękne, ale nie da się tego zobaczyć. Wiele z nich już przecież nie istnieje, a o reszcie nigdy nie myślałam, jak o miejscach na wyciągnięcie ręki. I oto jestem. Widziałam, dotknęłam, chodziłam po jednym z nich. Uczucie nie do opisania.
A więc to jest to - Wielki Mur Chiński. Miejsce legend i baśni z dzieciństwa. I to są Chiny - miejsce dynamicznego rozwoju z czołówek gazet i wiadomości. I rzeczywiście - jeśli coś się dzieje na świecie, to duża szansa, że dzieje się właśnie tu. Sam rynek nieruchomości na pierwszy rzut oka zachowuje się jak gniazdo os. Większość budynków to nowe, lśniące drapacze chmur, a każda wolna przestrzeń jest już zajęta przez dźwigi i robotników, którzy wznoszą kolejne cudo architektoniczne. Nagle Rotterdam jakoś tak zmalał. Ale się cieszę, że tu jestem. Myślę, że każdy powinien przynajmniej liznąć tego "cudu chińskiego".
na terenie naszego hostelu pod Murem
