środa, września 20, 2006

28.08.2006, poniedziałek

dzielnica barów, restauracji i straganów dla turystów


miasto

W żadnym innym mieście nie widziałam tyle policji/żołnierzy. Stoją na każdym skrzyżowaniu, przy każdym przystanku. Nie wspominając o miejscach, jak ambasady czy budynki rządowe, gdzie żołnierze czy policja stoi zawsze. Stoją wyprostowani, na baczność, w białych rękawiczkach. Na szczęście w miejscach wystawionych na działanie promieni słonecznych ustawiono im parasole.

W żadnym innym mieście nie widziałam 4 pasmowej jezdni z autobusem na każdym pasie.

Na straganach sprzedają kałamarnice, ośmiornice, skorpiony, robaki i bardziej normalnie wyglądające mięsko, na patykach.




z parującą lemoniadką, nazywaną herbatą

Jest bardzo gorąco, wilgotno, parno. Muszę brać zimny prysznic po każdej wizycie w mieście. Do tego mają chyba smog. Słońcu trudno się przez to przedrzeć, ale skutecznie wszystko nagrzewa.

Dzisiaj zwiedzaliśmy Tian'anmen i Zakazane Miasto (Forbidden City). Plac, jak plac. Typowo komunistyczne centrum miasta z pomnikiem ku czci ludzi bohaterów, z plagą pilnowaną przez 2 żołnierzy, z obowiązkowym mauzoleum władcy wybawiciela i ogromnymi budynkami pełnymi biurek, papierów i urzędniczek malujących paznokcie na krwistoczerwony kolor.

Michał na placu ze swoim latawcem


ja na placu z pomnikiem bohaterów w tle



lud robotniczy uwieczniony w rzeźbie

Nad bramą do Zakazanego Miasta wisi portret Mao. Tak, żeby nikt przypadkiem nie zapomniał o porządku świata. Zakazane Miasto, a w szczególności część mieszkalna cesarzy, cesarzowych, konkubin, dzieci i eunuchów robi wrażenie. Całe miasto wydaje się być idealnie symetryczne pod każdym względem. Niby monotonne w kolorystyce, a jednak bardzo wyraziste, zapadające w pamięć i zdecydowanie nie nudne.













To kolejne z tych miejsc, które wydawały mi się poza zasięgiem. Zachwycił mnie film "Ostatni cesarz" i barwy siedziby władców Chin, ale wizyta w niej pozostawała w strefie marzeń.

Spacer po Zakazanym Mieście (nie zobaczyliśmy wszystkiego) zajął nam 3 godziny.
Myślę, że zdjęcia przedstawią to lepiej niż słowa.

środa, września 13, 2006

26.08.2006, sobota

Jesteśmy w Pekinie. Do mnie to jeszcze nie dociera. Muszę zobaczyć Mur Chiński, centrum miasta, albo rowerowo-zmotoryzowaną masę Chińczyków, żeby to do mnie dotarło.
Siedzimy na dworcu autobusowym i czekamy na niejaką Jane, która ma nas przetransportować w miejsce, skąd udamy się w kierunku Wielkiego Muru.

Pociąg UB-Erlian był bardzo przyzwoity. Spodziewaliśmy się platzkarty, a tu 4-osobowa kuszetka. Nie, żebym się wyspała, ale przynajmniej noc minęła nam w pozycji horyzontalnej, a nie siedząc na bagażach, żeby się komuś nie spodobały. Po małym zamieszaniu, ok. 3-godzinnym oczekiwaniu i pobieżnym zwiedzeniu Erlian, udaliśmy się tzw. sleeping busem do Pekinu. 3 rzędzy piętrowych łóżek. Trochę wąskie, ale te na górze miały pasy. Spałam praktycznie całą noc, więc nie jest źle.

Ciekawe co dalej ...

Ciekawym przeżyciem jest wizyta w chińskiej toalecie. Myślałem, że pod tym względem nic mnie już nie zaskoczy, a jednak ... Toalety są takie "na narciarza", co jeszcze nie jest problemem. Gorzej z tym, że nie mają drzwi, więc na wejściu jest widok kilku kucających panów, robiących co mają zrobić i palących przy tym papieroska. O fuuuuuuu ....

Jeszcze w toalecie nie byłam, ale wyobrażam sobie, że są podobne do tych na Ukrainie. Permanentna inwigilacja. Co w tym jest, że ludzi nawet w takiej chwili trzeba oglądać ...?

Pekin, Chiny. Pierwsze wrażenia. To zupełnie nie takie miasto, jakie spodziewałam się zobaczyć. To tylko pierwszy rzut oka na to ogromne miasto, w którym przejazdy taksówką zajmują conajmniej 30 minut. Po tych kilku godzinach i dwukrotnym przejeździe przez zdecydowanie biznesową część miasta, jestem nim zachwycona.
Nie ma tu żadnych architektonicznych podobieństw do Moskwy czy Kijowa, których szczerze powiedziawszy spodziewałam się po tym bądź, co bądź komunistycznym mieście. Banki, firmy, organizacje, mieszczą się w budynkach, przy których (jeżeli chodzi o skalę) Skyline czyli Mainhattan to nic nieznaczące maleństwo.
W sobotni poranek, ok. godziny 7:00, w ślicznie przystrzyżonych parkach, w mieście, ludzie ćwiczą tai-chi i inne układy gimnastyczne. Rozciągają się, dotykają drzew.
Panuje spokój i wewnętrzne wyciszenie.
4-pasmową drogą jadą trąbiące co jakiś czas samochody (raczej z tych nowszych modeli), rowery, motorowery, riksze i każda inna ich pochodna, która służyć może jako środek transportu dla kierowcy, pasażeró i przeróżnych dóbr.
Tutaj też panuje ten chiński, taoistyczny spokój, ale zabarwiony naszym zachodnim chaosem i pośpiechem.
To jest zdecydowanie moje miejsce naszej podróży. Mongolia była piękna, ciekawa i bardzo inna, ale to nie było do końca to. Czuję, że to do Chin, do Pekinu miałam przyjechać.

Jedziemy bardzo często i głośno trąbiącym autobusem linii 980 do Miyun. Docelowo jedziemy do Simatai, gdzie spędzimy noc w hotelu pod Wielkim Murem. Zobaczę jeden z cudów świata. Czy to do mnie dociera? Nie, zupełnie nie.

Jest wieczór. Dziwnej, chińskiej strefy czasowej. Słońca nie ma na niebie od jakichś 2 godzin, a jest dopiero 21:10. Jak tak duży kraj może mieć jedną (odgórnie narzuconą i centralnie planowaną) strefę czasową ...?
Siedzę w naszym 8-osobowym pokoju (4 piętrowe łóżka) na jendym z dolnych prycz, a Michas na drugim medytuje. Mieszkamy sami.
Dzisiaj był drugi TEN dzień naszej podróży. Byliśmy na Wielkim Chińskim Murze. Pierwszy odcinek pokonaliśmy kolejką linową z wagonikami, potem tzw. cable car (taka odkryta kolejka na Gubałówkę), ostatni etap pod górę na piechotę, po dość stromych schodach.
Potem kawałek po murze ...













... trochę zejścia, zjazd na linie nad "zatamowaną rzeką" ...





i ostatni etap łódeczką.



Zjazd był szczególnie ciekawy i dodał całej wyprawie adrenaliny.

Mur - prawdziwe cudo. Nie mogłam przestać myśleć o tych, którzy go budowali. Jak musieli sami się na górę dostać (żeby było jeszcze ciężej go zbudować, mur "idzie" samymi szczytami), przetransportować materiały budowlane, a potem w pocie czoła ustawić coś, co jak dla mnie miało być bardziej manifestem wielkości niż budowlą obronną. Zastanawiałam się czy chociaż jeden z budowniczych, chociaż raz stanął i zobaczył dotychczasowy wtedy etap, jako coś niezwykłego, jako cud, który przetrwa tysiąclecia. I czy zachwyciło go to, co zobazył. Mnie widok zachwyca. Mur sam w sobie jest niewyobrażalną i trudną do opisania budowlą. Dodatkowo jego położenie sprawia, że całość jest po prostu niesamowicie piękna.

Pamiętam, że jak byłam mała, dostałam od rodziców "8 cudów świata". Była to ilustrowana książka, którą oglądałam wiele razy. Traktowałam te miejsca, jak legendy. Coś, co owszem było piękne, ale nie da się tego zobaczyć. Wiele z nich już przecież nie istnieje, a o reszcie nigdy nie myślałam, jak o miejscach na wyciągnięcie ręki. I oto jestem. Widziałam, dotknęłam, chodziłam po jednym z nich. Uczucie nie do opisania.

A więc to jest to - Wielki Mur Chiński. Miejsce legend i baśni z dzieciństwa. I to są Chiny - miejsce dynamicznego rozwoju z czołówek gazet i wiadomości. I rzeczywiście - jeśli coś się dzieje na świecie, to duża szansa, że dzieje się właśnie tu. Sam rynek nieruchomości na pierwszy rzut oka zachowuje się jak gniazdo os. Większość budynków to nowe, lśniące drapacze chmur, a każda wolna przestrzeń jest już zajęta przez dźwigi i robotników, którzy wznoszą kolejne cudo architektoniczne. Nagle Rotterdam jakoś tak zmalał. Ale się cieszę, że tu jestem. Myślę, że każdy powinien przynajmniej liznąć tego "cudu chińskiego".

na terenie naszego hostelu pod Murem



24.08.2006 czwartek

20:30.
Właśnie ruszył nasz pociąg realcji Ułan Bator - Erlian. Jak to mówi Michas "robimy UB pa pa". Za dwa dni będziemy w Pekinie.

Ostatnie spostrzeżenia dotyczące Mongolii:
Polska eksportuje do Mongolii przetwory warzywne i owocowe. Soki "Pysio", "Smoczek", "Tymbark", "Kubuś", kompoty owocowe firmy Kowar, ogórki konserwowe, sałatwi warzywne w słoikach, oliwki (!). Dobrze było chociaż w ten sposób przyjąć trochę witamin.

Byliśmy w UB na rynku Naran Tuul. Taki ichni Tuszyn. Wydaliśmy całą kasę, którą Michas miał w portfelu. Nawet dolary i euro. Kupiliśmy sobie materiał na zasłonki i 2 dele (tradycyjne płaszcze mongolskie). Michał mówi, że dostaliśmy za darmo (daliśmy ok. $80).

Mongolia to według Michała jeden z niewielu krajów, w których tradycja jest tak bardzo zakorzeniona w codziennym życiu, że trudno między nimi zobaczyć różnicę.
Ludzie nadal mieszkają w gerach (czasem trochę ulepszonych), w których mieszkali ich przodkowie kilka wieków temu. Noszą stroje, które my uważamy za tradycyjne i zakładamy kiedy jesteśmy członkami zespołu Mazowsze. Polują z ptakami drapieżnymi, jeżdżą konno.

Jednym z ulubionych zajęć Mongołów jest gra w bilard. Stoły stoją przy ulicach, na powiedzmy-chodnikach, mają też całą masę snooker klubów.
Poza tym bardzo lubią karaoke. Miejsc, w których Mongołowie mogą spróbować swoich sił wokalnych jest w kraju sporo.

Mongołowie charchają na ulice, chodniki, ...

Banki działają nawet do północy.

Kierowcy prowadzą w białych ogrodniczych rękawiczkach z gumowymi wypustkami.

W hotelach i gerach przy łóżkach stoją gumowe klapki do użytku ogólnego.

Polecam książkę, którą dostałam od teamu w Niemczech: "Long Way Round" Ewana McGregora i Charley'a Boormana.
Jest w niej wiele cytatów dotyczących Mongolii, z którymi się zgadzam, ale przytoczę jeden, taki trochę zamykający przeżycia podróżników w tym kraju.

"Riding across Mongolia had been incredibly demanding, but it had offered everything I'd been looking for on the trip, a pastoral paradise full of curious, open-hearted people who welcomed me into their homes because I was a passing traveller, not because I was Obi-Wan Kenobi on a bike. Those dreadful fisrt few days - the hardest days I'd ever had on a bike - had taught us a valuable lesson" if we had bailed out then and headed for Russia, we would have missed the most beautiful part of Mongolia. It had been like riding through the pages of National Geographic. Every time we bliked there would be a jaw-dropping sight to look at or think about. A land in which most people still rode horses and wore traditional clothes, it was timeless without being stuck in the past. Much of the rural population still lived in gers, but they'd have solar panels and satelite dishes. All the guys we met just wanted to be herdsmen, happy to spend their lives on horses, rounding up sheep and goats, while girls all had ambitions to head for Ulaanbaatar to go to university."

wtorek, września 12, 2006

23.08.2006, środa

Drugi dzień odpoczynku w UB.
Oboje mamy już za sobą jakąś tam chorobę. Ja miałam sensacje żołądkowe i temperaturę (ale dzięki wspaniałej opiece Michasa wyzdrowiałam po jednej nocy), a Michł miał swoje przejścia z brzuchem. Wszystko już w porządku, ale wczoraj dla odmiany zjedliśmy "ameican style pizza".

Widzieliśmy 11 osób w samochodzie osobowym (!!)

Zrobiliśmy wczoraj zakupy. Mamy coś dla siebie i upominki dla Rodzinek. Ale to na pewno nie powstrzyma nas przed zakpami w Chinach :)

Wczoraj chodząc po mieście przechodziliśmy obok tutejszego klasztoru. Ruch, kolorowo, ludzie, samochody, policja. Zastanawiałam się, że może wtorek to może taka ichnia niedziela i dlatego tyle ludzi się do klasztoru pcha. Albo, że może to jakieś święto religijne.
Główną ulicą miasta jechał jakiś kordon aut dobrych, ładnych i "oznakowanych" przez samochody policyjne. Myśleliśmy, że to może prezydent.
A wieczorem w wiadomościach mówią, że Dalai Lama przyjechał do UB!! To on spowodował zamieszanie pod klasztorem.

Faktycznie, w miastach pełno billboardów z jego podobizną i życzeniami długiego życia. Ale skąd mogliśmy wiedzieć o co chodzi?

ten akurat jest po mongoslku i dotyczy chyba wystąpienia w jakimś programie ... albo programu o nim ...

Pierwszy raz miałem szasnę zobaczyć Dalaj Lamę rok temu w Indiach, ale wioska, w której był została odcięta od nas przez zarwany most. Tak, jak wtedy się nie udało, tak teraz nie mogłem tego przegapić. Dzisiaj o 11:30 zaczęło się przemówienie Dalaj Lamy na centralnym stadionie w Mongolii. To jest jego siódma wizyta w tym kraju i akurat wypadła, jak my tu byliśmy. Na stadionie nie było jakichś zatrważających tłumów, jak na papieżu. Nie wydawało się również, żeby dużo ludzi słuchało, co Dalaj Lama ma do powiedzenia. Mnie się bardzo podobało - siedzieliśmy blisko i było wyraźnie widać, jak dystyngowanie i z pasją przemawia. Szkoda, że nic nie rozumieliśmy, ale jak na pierwszy raz z Dalaj Lamą, dla mnie było bomba.

Michas na stadionie




ludzie na stadionie






a to już Dalaj Lama




już po. Z mnichami w tle


czwartek, września 07, 2006

20.08.2006, niedziela

w drodze do Tsagan Nuur

Michał zatytułował to zdjęcie "zejście Zidana z boiska"

przydrożny bar

pierwsza awaria jeepa



Znaleźliśmy swoje miejsce na ziemi. Tsagan Nuur. The Great White Lake. 7 dni podrózy pociągiem i 3 dni jeepem oddalone od Łodzi. Żadne słowa nie są w stanie opisać położenia, ani kolorystyki tego miejsca. Między górami płynęła rzeka, pewnego dnia (jak mówi Michał, 5 mln lat temu) wybuchł wulkan i lawa swtorzyła naturalną tamę dla wód rzeki. Powstało jezioro, w najładniejszym miejscu, jakie można sobie tylko wyobrazić. Niebo jest tam w ciągu dnia błękitne, jak właśnie najczystszy i najbardziej nasycony błękit wyglądać powinien. Wzgórza pokryte zieloną trawą, lasami o butelkowym kolorze, a kolor gleby zmienia się od słonecznego piaskowca do węglowej czerni. Okolice wygasłego wulkanu, który sprawił, że miejsce to powstało, wygląda jak sceneria księżycowa. Przykurczone i osmolone drzewa. Pumeks czarny i porośnięty już zielonkawymi porostami. Jak dla mnie najciekawszym widokiem tam właśnie, pod wulkanem, była łąka wysadzana kamieniami. Zielona flora i czarne głazy.

w okolicach krateru, już na wygasłym wulkanie




ogromny krater. Te kropeczki na horyzoncie, to ludzie.












Cały krajobraz doskonale nadaje się na scenerię "Władcy Pierścieni".

Jeszcze nigdy nie widziałam nieba tak granatowego i tak usłanego gwiazdami, jak nad jeziorem Tsagan Nuur. Po raz pierwszy widziałam Drogę Mleczną w pełnej krasie i wiem już dlaczego nosi taką nazwę.

Tsagan Nuur

trzecie najładniejsze zdjęcie podróży













"kapliczki" układane przez buddystów z kamieni (tu akurat z tych wulkanicznych)






Zostaliśmy nad jeziorem dwa dni. Mieszkaliśmy w najlepszym, jak do tej pory, gerze, oglądaliśmy wschody i zachody słońca, chodziliśmy na spacery. Po raz pierwszy chodziłam po zastygłej lawie, próbowałam mongolskiego piwa i piłam herbatę z końskim mlekiem typu instant.

zdjęcie, jak obraz. Szykujemy kolację w naszym gerze

Michas mówi, że to miejsce jest mistyczne. Fakt. Coś w tym jest. A wczoraj, kiedy padał deszcz, świeciło słońce i pojawiły się dwie tęcze (prawie, jedna i pół) poczułam się trochę, jak w "moim filmie o niebie" ("Między niebem, a piekłem").

Niestety mongolskie jedzenie wybitnie mi nie służy. Już dwa razy się strułam. Dzisiaj jest zdecydowanie gorzej niż poprzednim razem. Mięso, które tu do wszystkiego dodają baranina i mięso kozie, nie odpowiada niestety moim kubkom smakowym. Michas się zajada :)