niedziela, grudnia 19, 2010

A było to tak...


W dniu 11 grudnia A.D. 2010 wyruszyłem z Lublinka na podróż życia. Po lądowaniu w Liverpoolu, autobus z polskim kierowcą i polskimi stewardessami zawiózł mnie do Manchesteru. Pierwsza rzecz jaką zrobiłem po zrzuceniu bagaży to wyprawa do pobliskiego pubu, gdzie przy piwku oglądałem mecz Tottenham - Chelsea. Od razu pierwsze emocje - Tottenham prowadził 1:0, ale Drogba najpierw wyrównał, a potem nie strzelił karnego w 92 minucie. No ładnie, pomyślałem, niezły początek niezłego weekendu. Tego wieczoru, spróbowałem jeszcze chyba z 7 różnych piw w 7 różnych pubach, na koniec lądując na jakimś pokazie Bourlesque, gdzieś w jakiejś starej fabryce w pubie "Matt and Phreds". Niezły koniec, niezłego wieczoru.

Następnego dnia, moje marzenie miało się spełnić. Dziwne, ale jakby niespecjalnie się tym przejmując obudziłem sie o 14:30. Założywszy odpowiedni galowy strój, wsiadłem w autobus nr 263 bound Old Trafford i z zaciśniętym gardłem mijałem kolejne skrzyżowania i budynki Manchesteru. Byłem na miejscu o 16:00, czyli w momencie kiedy cały stadion się otwierał. Jeśli dobrze się przyjrzeć zdjęciom z tego momentu to chyba widać świeczki w moich oczach. Wysiadłem z autobusu i po raz pierwszy w życiu stanąłem na Sir Matt Busby Way, a moim oczom ukazał się On.

To co czuje każdy przeciętny kibic Manchesteru w tym momencie jest chyba podobne do uczucia jakie towarzyszy Muzułmanom, kiedy pierwszy raz widzą Mekkę. Stałem tam na rogu i nogi odmawiały mi posłuszeństwa - nie byłem w stanie iść dalej. Postanowiłem ochłonąć i wpadłem do narożnego baru na fiszendczips (oczywiście bar nazywał sie Great Supporters Bar, czy jakoś tak).
Na miejscu dało sie już wyczuć podekscytowanie, ale ludzi nie było jeszcze za dużo. Odebrałem bilet i obszedłem stadion chyba ze sto razy. Najfajniejsze wrażenie zrobił Munich Tunel:

Jest to jedno z przejść pod stadionem, które poświęcone jest całkowicie pamięci o tych, którzy zginęli w katastrofie w Monachium w 1958. Historia ta, to jedna z najbardziej tragicznych, ale jednocześnie najbardziej fascynujących opowieści jakie stworzył futbol.
Paręset osób ustawiało się też przy specjalnym wjeździe dla piłkarzy. Akurat, jak tamtędy przechodziłem podjechał autobus Arsenalu. Wenger został oczywiście odpowiednio przywitany. Niestety, piłkarzy Manchesteru nie widziałem, ale na parkingu można było podziwiać ich samochody.

O 19:00 wszedłem na stadion. Najpierw sprawdzenie biletu (i ostatnie trzymanie kciuków, za to, że to wszystko nie okaże się zaraz jednym wielkim żartem), potem poczekalnia dla kibiców, z cały czas nastawionym telewizorem na MUTV (wywiady, analizy przedmeczowe) i drzwi z napisem "Entry". Serce wali, ręce drżą, chwytam za klamkę, ostatnie parę schodków i jest. Mogą mnie teraz zastrzelić. Gdybym tu umarł, na mojej twarzy malowałby się jeden wielki, głupkowaty uśmiech. Pierwsze wrażenie - OGROMNY! - kibice Arsenalu po przekątnej na drugim końcu stadionu wyglądali jak ludzie na dachu Pałacu Kultury. Drugie wrażenie - ale Murawa! (tak, tak przez duże M). Każde źdźbło trawy przystrzyżone co do centymetra. Sir Alex Ferguson sam sprawdza długość trawy - woli jak jest przystrzyżona krótko, wtedy mecz jest szybszy. Zaraz potem, piłkarze wyszli na rozgrzewkę. Najpierw bramkarze - fajna scena jak na murawie byli obecni tylko Kuszczak, Fabiański i Szczęsny. Potem zawodnicy. Są! Wszyscy! Tak jak miało być! Piszczałem jak małe dziecko - tam jest Vidic! A tam Nani! O, a to Park! Ale Berbatov ma śmieszną czapkę!

Dziwne, ale dokładnie tak sobie ich wyobrażałem. Nie było zdziwek typu, ale on wysoki, albo ale on młody. Telewizja pokazująca mecze w największych detalach, łącznie z pryszczami graczy, jednak zrobiła swoje. Chłopaki ogólnie wyglądali... normalnie. Jeszcze tylko ostatnie szlify, ćwiczenia w dwójkach i trójkach (można było dzięki temu zobaczyć w jakim ustawieniu będą grali) i do szatni, a do kibiców wyszedł Ole Gunnar Solskjaer. Żywa Legenda United, gracz, który w 455 spotkaniach strzelił dla tego klubu 272 gole, w tym Tego Gola z 1999 roku. Po zakończeniu piłkarskiej kariery z powodzeniem trenował rezerwy Manchesteru, aż do teraz, kiedy ogłosił, iż wraca do Norwegii trenować FK Molde, klub, w którym zaczynał karierę. Ole pożegnał się z kibicami, dostał gigantyczne owacje na stojąco i tym samym zakończył 14 lat swojej przygody na Old Trafford.
Następnie przyszedł czas na Honorowych Gości - górników z Chile. Przyjechali na zaproszenie Sir Bobby’ego Charltona i siedzieli w loży honorowej. Dla czegoś takiego sam dałbym się zakopać pod ziemią nawet na rok. Porozmawiałem sobie z nimi następnego dnia, kiedy spotkałem ich buszujących po MU Megastore.
Jeszcze moment i piłkarze wybiegli na boisko. Od początku można było przewidzieć, że w tym meczu dużo bramek nie padnie. Obie drużyny ustawiły się bardzo asekuracyjnie, z dużym zagęszczeniem pomocy. Więcej sytuacji stwarzał sobie jednak United, a Arsenal w całym meczu nie stworzył sobie praktycznie żadnej klarownej sytuacji. Ze Stretford End leciały przyśpiewki typu: Same ol' Arsenal, always cheating, albo Anderson-son-son will always stay with us and he shits on Fabregas, itd. Ogólnie atmosfera super, ale mróz i ogrom stadionu robiły swoje, nie dało czuć się rangi meczu. Ponadto siedziałem na małej trybunie niedzielnych kibiców i czułem się trochę jak dureń, skacząc i krzycząc sam na całej trybunie. Gol, którego zdobył Park padł akurat daleko ode mnie, więc dopiero w powtórkach w przerwie zobaczyłem jak strzelił. I właśnie brak powtórek był kolejnym ciekawym spostrzeżeniem - każdy spalony, albo faul, a ja kręcę głową w poszukiwaniu ekranu, żeby zobaczyć powtórkę. Sorry Sir, ale albo na żywo, albo nie. Za to, karny Rooneya widziałem już jak na dłoni. Tak było naprawdę, a tak to wyglądało z mojej perspektywy:

Ogólnie, mecz raczej z tych kiepskawych, aczkowlwiek, jak dla mnie to mogliby się tam rozgrzewać przez 90 minut i też bym wył ze szczęścia. Najważniejsze sa trzy punkty. Glory, glory, Man United!

Następnego dnia, poszwędałem się jeszcze po Manchesterze, pojechałem jeszcze raz na stadion, odbyłem Stadium Tour i zwiedziłem muzeum. W środę cały dzień zwiedzałem Liverpool i z żalem serca muszę przyznać, że niestety, jako miasto Liverpool prezentuje się lepiej - świetna atmosfera, piękna architektura i ogólnie jakoś tak więcej do zwiedzania.

Tak oto skończył się mój sen, ale wiem, że to nie był ostatni raz. Na koniec kilka zdjęć:




Przygotowania do Świąt

Dom sprzątnięty, kapusta z grochem zrobiona i zamrożona, angielka na makiełki się suszy. Dzisiaj piekłyśmy pierniki.

W tym samym czasie Michał brał udział w Squash Challenge. Uplasował się na 6 pozycji. Brawo!

piątek, grudnia 17, 2010

Pierwsze koty za płoty

W środę, w Ali przedszkolu odbyło się spotkanie Wigilijne, na którym nasza córka po raz pierwszy publicznie prezentowała krótki wierszyk :)



Dla tych słabo słyszących:

"A resztki wieczerzy zwierzątkom zaniosę Może dziś przemówią do nas ludzkim głosem"

Przeszkadzał trochę katar, ale i tak jesteśmy bardzo dumni :)

sobota, grudnia 11, 2010

Ten Dzień

Zakład postawiony (do przerwy prowadzi Arsenal, na koniec wygrywa Manchester 1:17), bilety spakowane, wszystkie możliwe wiadomości na temat meczu przeczytane. Jadę.

Wspólnotowe ubieranie choinki

Wróciliśmy z podwórka i grzejemy się przy piecu i herbacie z miodem. Było wspólne ubieranie choinki, ognisko, kiełbaski, grzaniec, domowe wypieki, bigos i upominki dla najmłodszych. Śniegu było aż nadto, bo nie przestawało sypać i Ala szybko chciała wracać do domu.

Druga degustacja u Janiszewskich

Powracamy po długiej przerwie :) Poprzednio degustowaliśmy wina białe, wczoraj - wytrawne.

czwartek, grudnia 09, 2010

Marek Krajewski "Dżuma w Breslau"

Jest coś w aspołecznej postaci Mocka, co sprawia, że chce się tę książkę przeczytać do końca. Historia jest owszem, wciągająca, ale trochę przewidywalna, a do tego bardzo mroczna, więc momentami co wrażliwszy czytelnik może mieć problem z przebrnięciem przez opisy sytuacyjne.

Najznakomitsza para polskiej powieści kryminalnej - Eberhard Mock i dawny Wrocław - powraca. Krajewski po raz kolejny portretuje swoich bohaterów z mistrzostwem i pasją. Tym razem obraz jest wyjątkowo mroczny. Breslau, lata 20. ubiegłego wieku. Dwie prostytutki przyjmują nietypową ofertę. Wkrótce policja znajduje ich zwłoki. Sprawę próbuje rozwikłać nadwachmistrz Mock. Gdy po aresztowaniu i przesłuchaniu wszystkich alfonsów z miasta Mockowi udaje się wreszcie ustalić tożsamość zamordowanych dziewczyn, niespodziewanie wychodzi na jaw, że na narzędziu zbrodni znajdują się jego własne odciski palców...

Ocena: 4

wtorek, grudnia 07, 2010

Jodi Picoult "Drugie spojrzenie"

Rewelacja! Nareszcie Picoult napisała książkę o innej niż "proces z udziałem dziecka i dylematy moralne" tematyce. Oczywiście świetnie napisana, bardzo wciągająca historia o duchach.

Comtosook, Vermont, Stany Zjednoczone. Firma deweloperska zamierza wybudować galerię handlową w miejscu pochówku Indian Abenaki. Mimo ich gwałtownych protestów, zaczyna się budowa. W tym samym czasie miasteczko nawiedza seria niewyjaśnionych zdarzeń: z nieba spadają płatki róż, w powietrzu unosi się zapach owoców leśnych, a ziemia zamarza chociaż jest środek lata. Do pracy przystępuje Ross Wakeman, łowca duchów, starający się nawiązać kontakt ze zmarłą narzeczoną, którą wciąż kocha miłością prawdziwą i wierną aż... za grób. Badając paranormalne zjawiska na spornym terenie, Ross poznaje tajemniczą Lię, która na nowo budzi w nim ochotę do życia. Jednak to, co odkrywa Wakeman wykracza daleko poza wszystko, co mógłby sobie wymarzyć zarówno na tym, jak na tamtym świecie.

Ocena: 5

poniedziałek, grudnia 06, 2010

Mikołajki

Jak to jest, że Mikołaj nie przychodzi przez cały rok, a potem w grudniu odwiedza nas dwa razy? Jeżeli macie jakieś pomysły jak to wytłumaczyć Ali i Michałowi ;), dajcie znać.
Dzięki nocnym odwiedzinom Mikołaja udało nam się dzisiaj wyjątkowo wcześnie zerwać Alę z łóżka. Nasz przedszkolak dostał śliczny worek z wyszytym swoim imieniem (dzięki Marta!) i od razu pomaszerowała z nim do "swojego przedszkola", gdzie dzisiaj również ma ich podobno odwiedzić brodaty staruszek z workiem upominków. Fajnie być dzieckiem :)

Michał też musiał być grzeczny, bo rano czekał na niego czekoladowy Mikołaj. Ja mam pół dnia wolnego, chociaż rano musiałam się wcześniej zwlec z łóżka, żeby w Dudusiu trochę posprzątać.

Dzięki "Trójce" ta piosenka zapowiada mi od zeszłego roku okres świąteczny. Może dzięki temu, że prezenty już kupiłam i to wszystkie przez internet, nie będę zmuszona słuchać "Last Christmas".

sobota, grudnia 04, 2010

wtorek, listopada 30, 2010

Esme Floyd "1001 sposobów zachowania naszej planety"

Kilka ciekawych informacji w niej znalazłam, ale były to raczej rzeczy z działu "Perfekcyjna pani domu", niż "ekologia". Niestety spuszczanie wody "co któryś raz" i kubeczek menstruacyjny to już za dużo.

"Książka poświęcona jest ochronie przyrody, recyklingowi oraz efektywnym wykorzystaniu energii. Podsuwa dobre rady, dotyczące zmniejszenia niekorzystnego wpływu człowieka na środowisko naturalne. Podpowiedzi z zakresu ekologii pomagają zmniejszyć szkody wyrządzane przez globalne ocieplenie, zanieczyszczenie środowiska i emisję toksyn. Nawet jeśli jesteś osobą zużywającą ogromne ilości energii elektrycznej, właścicielem potężnego wozu terenowego z napędem na cztery koła czy wielbicielem podróży powietrznych, ze zdumieniem stwierdzisz, że kilka drobnych zmian w pracy i życiu codziennym może przynieść ogromne korzyści całej ludzkości!"

Ocena: 2

poniedziałek, listopada 29, 2010

Zawieje i zamiecie śnieżne

Wieje, pada śnieg i jest zimno. Brama na podwórko zamarzła, na strychu świszczy wiatr. Po prostu kocham taką zimę ... :/

niedziela, listopada 28, 2010

Back to the top

Manchester United - Blackburn Rovers 7:1

To co wydawało się stracone, nagle stało się rzeczywistością. Po piętnastu kolejkach, Manchester wrócił tam, gdzie jego miejsce: na szczyt tabeli Premier League.

I to w jakim stylu. Wczoraj nie obejrzałem zwykłego meczu piłkarskiego. Widziałem magię i absolutną sportową doskonałość. Widziałem jedenastu piłkarzy, którzy dzięki różnym czynnikom osiągnęli wczoraj szczyt swojego potencjału, widziałem drużynę, która po prostu zdominowała przeciwnika. Wczoraj widziałem przyszłych Mistrzów Anglii. Pogrom, który wczoraj dokonał się na Blackburn swoim rozmachem i wynikiem przypominał egzekucję na AS Roma w Lidze Mistrzów trzy sezony temu.



Oba występy cechuje ta sama doskonałość, płynność akcji i zabójcze wykończenia.
Oglądajcie i płaczcie razem ze mną:


Dwie pozycje świąteczne

"Nigella Świątecznie"
W książce "Nigella świątecznie", Nigelli Lawson znajdziesz wszystko to co jest potrzebne, aby umilić sobie Święta Bożego Narodzenia. Pełna prostych przepisów na smaczne dania i pomocnych rad jest jednocześnie praktyczna i inspirująca. "Nigella świątecznie" łagodzi napięcie towarzyszące przygotowaniom i przywraca radość z nadchodzących Świąt. Zaproś Domową Boginię na Święta Bożego Narodzenia!

"Perfekcyjne Święta"
Anthea Turner, perfekcyjna pani domu, podzieli się z Wami swoimi sposobami na wspaniałe święta Bożego Narodzenia. Pełna inspirujących, świetnych pomysłów książka "Perfekcyjne święta" pomoże Ci przygotować te wyjątkowe dni na miarę czasu, budżetu i potrzeb Twoich i Twojej rodziny. W książce znajdziecie pomysły na: świąteczne dekoracje z klasą, bożonarodzeniowe potrawy i przysmaki, gry i zabawy dla całej rodziny. Zorganizuj święta z perfekcyjną panią domu!
Polecam, chociaż w niektórych przepisach nie udało się podać ogólnie w Polsce dostępnych produktów. Na pewno prezentują nowe podejście do Świąt, przygotowań i świątecznych potraw. Jeżeli ktoś szuka inspiracji, to na pewno się nie zawiedzie.
Ładnie wydane będą wspaniałym prezentem (oby przed Świętami ;)).

Ocena: 4

sobota, listopada 27, 2010

Kruche ciasteczka

W taką pogodę zakatarzone dziecko trzeba jakoś zająć. Od rana były porządki, a teraz upiekłyśmy kruche ciasteczka.

czwartek, listopada 25, 2010

Ptaki w zimowym mieście

Rok temu Ala dostała na Mikołajki karmnik dla ptaków. Michał powiesił go za jej oknem i w okresie jesienno-zimowym wysypujemy tam ziarna słonecznika. Stołują się u Ali głównie sikorki:
Przylatuje ich po kilka i siadają w kolejce na gzymsie okiennym. Jedna nad drugą.
Kilka razy był dzwoniec:
I raz nawet widziałam grubodzioba, ale niestety nie miałam pod ręką aparatu. Grubodziób wygląda tak:
Polecam karmnik jako prezent dla dzieciaków. Ala uwielbia swoje sikoreczki.

środa, listopada 24, 2010

Marzenia się spełniają

Coś co myślałem, że nigdy mi się nie przydarzy:



Old Trafford, here I come!!

poniedziałek, listopada 22, 2010

Ala przedszkolak

Od tygodnia nasza córka chodzi do przedszkola. Co prawda na pół dnia, ale jest zachwycona. My również :) Obyło się bez histerii przy zaprowadzaniu do placówki, jak również przy odbieraniu. Ala wchodzi, przebiera się, daje mi buzi i idzie do sali. Opiekunki "donoszą", że jest bardzo grzeczna i bezproblemowa. Oby tak dalej :)

sobota, listopada 20, 2010

Rodzina fanów



W czwartek idziemy na koncert "Coma Symfonicznie", a oto Ala :)



Oto ulubiona piosenka Ali, czyli "Leszek Żukowski"

wtorek, listopada 16, 2010

Piotruś nadal jest Piotrusiem

Byliśmy wczoraj na USG połówkowym. Jak ten czas leci ... Oto zdjęcie Piotrusia, które udało się zrobić w 3D. Nosek ma po tatusiu :)

niedziela, listopada 14, 2010

Warszawa

Ostatnie dwa dni spędziliśmy w Warszawie. W planie było kilka punktów: odwiedziny u dziadka Michała, obejrzenie parady z okazji Dnia Niepodległości, wizyta w Centrum Nauki Kopernik, wizyta na dwóch warszawskich cmentarzach i kolacja w "Eterii".

1. Parada
Trafiliśmy na samą już końcówkę, ale przemarsz wojsk zaliczyliśmy :) Wrażenia: wszystko zagrodzone "tylko dla VIPów", trochę smutna atmosfera, owczy pęd publiczności, żeby tylko zobaczyć żołnierzy z bliska.
2. Spacer na Starówkę.
Szkoda, że było zimno i zaczynało padać. Byliśmy też ograniczeni czasowo ze względu na obiad u dziadka. Ale zdjęcia pamiątkowe są :)
Udało nam się również w ostatniej chwili "uciec" z miejsca spotkania grup demonstrantów, o których usłyszeliśmy później w wiadomościach.

3. Obiad u dziadka Michała i cioci Ani
Bardzo sympatycznie, smacznie (kuchnia ukraińska) i wesoło.
4. Kolacja w "Eterii"
Michał, jako fan Kuby Strzyczkowskiego, nie mógł przegapić okazji zjedzenia w restauracji swojego ulubionego redaktora "Trójki". Bardzo sympatyczna, mała knajpka z pysznym jedzeniem. Następnym razem będziemy celować w degustację prowadzoną przez Redaktora :)

5. Centrum Nauki Kopernik
Odstraszyła nas kolejka, w której stanie oceniam na jakieś półtorej do dwóch godzin. Jak już się trochę opatrzy, to chętnie pojedziemy.

sobota, listopada 13, 2010

Mało, ale cieszy


Szkoda, tylko, że wynik nie jest korzystniejszy.

wtorek, listopada 09, 2010

Manchester City - Manchester United 10.11.2010r.

Mieliście kiedyś takich sąsiadów, którzy potrafią wiercić dziury w ścianie do 22:00, bawić się z ważącym 250kg psem biegającym po panelach nad wami, albo słuchać Radia Maryja tak głośno, że mieliście wrażenie, że sam Ojciec Dyrektor jest u was w kuchni? A teraz wyobraźcie sobie, że oni to robili specjalnie. Po prostu, chcieli was zdenerwować. Zazdroszczą wam... samochodu, telewizora, albo poukładanego życia.

Tak właśnie wygląda w tym momencie życie w Manchesterze - United to ci dobrzy, a klub z drugiej części miasta (przepraszam, ale ostentacyjnie, ich nazwa tutaj więcej nie padnie) to ten "noisy neighbour" - jak powiedział o nich niedawno Sir Alex Ferguson, największy trener naszych czasów. Zabawne, że od momentu, kiedy zasiadał na fotelu trenera United, równo 24 lata temu (6.10.1986r), klub zza miedzy zmienił trenerów już 14 razy. Ten czternasty, niejaki Roberto Mancini, na razie zdołał wydać 140mln funtów oraz przegrać tydzień temu z Lechem Poznań, którego piłkarze są warci łącznie połowę tego, co lewy obrońca klubu z Eastlands. Spokojnie. Przyjdzie piętnasty. I wyda pewnie 150mln funtów. Tylko co z tego.

Mógłbym pisać dużo na temat jutrzejszego meczu. O tym, że w całej historii obu klubów tylko jeden piłkarz zmienił barwy klubowe bezpośrednio z jednych na drugich - Argentinian Whore, jak go pieszczotliwie nazywają kibice United, czyli Carlos Tevez, obecnie kapitan niebieskich. O tym, że zwolniony "za słabe wyniki" rok temu Mark Hughes miał w tym momencie sezonu więcej punktów, niż panujący obecnie Mancini. O tym, że tak naprawdę układ sił w mieście jest zaskakujący - tylko 20% kibiców opowiada się za United, reszta to podobno zdeklarowani fani tej drugiej drużyny. O tym, że pierwszy mecz między obiema drużynami równo 109 lat temu zakończył się wygraną United 5:1. I w końcu o tym, że, cóż, trzeba to niestety przyznać, mecze tych obu zespołów ostatnimi czasy stały się naprawdę wyrównane (4:3 i 0:1 rok temu, oba dla United, oba rozstrzygnięte w doliczonym czasie). Mógłbym pisać dużo na ten temat, ale po co. Jeden obraz to tysiąc słów:

Moja 11-tka:

Do United zagląda widmo z tamtego roku, kiedy w niektórych meczach musieliśmy radzić sobie z jednym (!) nominalnym obrońcą. Reszta leżała w sanatorium. Teraz, obrońców mamy pod dostatkiem, ale skończyli nam się skrzydłowi - Giggs i Nani podobno się nie wykurują (ale tu upatruję blefu), Valencia ma cały czas nogę w gipsie, Bebe po ostatnim popisie z Wolverhampton niech lepiej wróci do nauki dośrodkowań... zostaje niepewny Obertan i rewelacyjny ostatnio Park. Dobrze, że jest solidny środek pola - Scholes, Fletcher i Carrick (wszyscy strzelali bramki tym z drugiej strony miasta w tamtym sezonie) powinien sobie poradzić z ich trójką (Yaya Toure, Gareth Barry i Nigel "Totalny Czubek" de Jong).



Mój 5-tak:

Boję się. Mimo wszystko, boję się. To niestety, może skończyć się źle. Będą szachy, długo utrzymywany remis, ciężka walka w środku pola i przebłysk geniuszu jednego z piłkarzy. Oby to był Berbatov. Mój zakład:
Ilość goli w całym meczu: 1. Po kursie 5:22.

wtorek, listopada 02, 2010

Jodi Picoult "Krucha jak lód"

Książka bardzo podobna do "Bez mojej zgody". Opowiada historię rodziny, w której rodzi się dziecko chore na OI (wrodzona łamliwość kości) i po sześciu latach matka pozywa lekarza prowadzącego ciążę o błąd w sztuce. Tak się składa, że lekarzem jest jej najlepsza przyjaciółka.
Oczywiście cała historia opiera się na procesie sądowym i dylemacie moralnym. Dylemacie matki, ojca, siostry, przyjaciółki.

Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O'Keefe - małżeństwo z kilkuletnim stażem - także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa? Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka - Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej... Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale - matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka? Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.


Ocena: 4

niedziela, października 31, 2010

Duszkowe muffinki

Dzisiaj postanowiłyśmy z Alą zrobić muffinki tematyczne - z duszkami. Białe strachy układali na blasze Ala z Michałem, po czym padli ze zmęczenia i śpią nadal ;)
Idziemy z tymi słodkościami na obiad do teściów. "Ale się babcia Niunia przestraszy ...".