środa, grudnia 23, 2009

Wzięło mnie :)

Angielki pokrojone. Jutro wykonam z nich makiełki. Jajka do chrzanu właśnie się gotują (poprzednią porcję chrzanu już praktycznie zjedliśmy). Ogrzewam masło do pierników i artystycznych florentynek wg Nigelli. Namoczyłam fasolę dla Ali na jutro. A kapusta z grochem właśnie pyrkoce, ale niestety w garnku u mamy, a ja siedzę u siebie. Pogoda pokrzyżowała nam plany ale za rok sobie odbijemy. Tym bardziej, że Wigilia będzie u Szczakowskich. Przynajmniej wg planu ;)

Pozdrawiam wszystkich siedzących w kuchni i robiących ostatnie porządki (to już na szczęście za mną).

Skrawki z pamięci

Uroczysta kolacja "na dole" (tak mówimy na parter mojego rodzinnego domu). Biały obrus z wybrzuszeniem - siankiem. Biała zastawa w zielone kwiaty i liście. Pachnąca choinka i igły pod nią. Dzwonek do drzwi, szybko na górę, a tam na ganku worek z prezentami. Kama po winku. Uwielbiona kapusta z grochem. Nielubiany kompot z suszu. Podniecenie podczas odpakowywania prezentów. Przemowa dziadka. Rodzinne zdjęcie.

Tu akurat zdjęcie z Wigilii u dziadków.

poniedziałek, grudnia 21, 2009

niedziela, grudnia 20, 2009

Łódź - miasto przyjazne?

Przejście dla pieszych na skrzyżowaniu Piotrkowskiej i Sieradzkiej. Podjazd dla wózków "wypadł" akurat w miejscu, w którym wznosi się latarnia.


W okresie opadów śniegu i jego odśnieżania, podjazd ten wygląda następująco:

Przygotowania świąteczne

Trochę mnie wzięło.
Alutkowy pokój wymalowany, Michała pokój wymalowany i wytapetowany. Brakuje jeszcze kilku detali, ale pierwotny zamysł został wykonany. Czyli Ala przebywa w ciągu dnia u siebie, a Michał ma przyjemny kącik, w którym może sobie pobyć w pudełku "NIC" ;) (widzieliście ten skecz? Super jest!). Kiedy zniknęły wszystkie wałki, folie i taśmy papierowe, od razu zrobiło się przyjemniej, a wczoraj zrobiłam chrzan i wykonałam nawet kilka dekoracji świątecznych. Trochę zmotywowało mnie moje dziecko, które rozpakowało przyniesione z komórki pudło z bombkami i po prostu musiałam coś z nimi zrobić. Przy dziecku to jednak nie można się nudzić :)
Dom jest więc w 70% gotowy na Święta. Szkoda, że nie odbęda się one u nas, ale przynajmniej będzie nam miło, dopóki nie wyjedziemy na Sylwestra.

Na Wigilię przygotowuję (na własne życzenie, żeby nie było) makiełki i kapustę z grochem. A na wyjazd chciałabym zabrać pierniki, żeby umilały nam wieczory przy kalamburach. Do tego muszę wykonać kilka potraw dla Alutki, bo te typowo wigilijne są mało przyjazne dla małych brzuszków.

Najbardziej nie mogę się doczekać pierogów jedzonych z chrzanem i mamusinej kapusty z grochem. Te smaki to dla mnie święta. Mogłabym jeść tylko to. Prezenty też są super, ale zdecydowana większość to upominki zamówione, więc efekt niespodzianki został wyeliminowany.

Jeszcze popakować kilka ostatnich prezentów, ubrać choinkę, uprzednio ją kupiwszy i te 30% sprzątania, a w tym niestety znienawidzona kuchnia ... Dobrze, że mam swoich małych i dużych pomocników :)

Coś od wielbicieli Friendsów dla naszych czytelników

sobota, grudnia 19, 2009

Co w nich jest?

Jak je słyszę, od razu mam ochotę iść potańczyć


czwartek, grudnia 17, 2009

Magazyn niechcianych prezentów

Był piękny, mroźny wieczór. Zza okien ustrojonych migającymi lampkami dobiegały wesołe odgłosy rozmów. Gdzieniegdzie można było usłyszeć fragmenty kolęd, przerywane radosnym piskiem dzieci rozpakowujących swoje prezenty. Wigilia, ten szczególny dzień w roku kiedy wszystko jest jasne, spokojne, radosne – dzień, w który wszyscy powinni się cieszyć. Spacerując jak zwykle o tej porze pobliskimi leśnymi ścieżkami i rozmyślając nad wyjątkowością tych świąt nawet nie zauważyłem zniknięcia mojego psa. Zdziwiło mnie to, bo zazwyczaj nie gubił się z zasięgu mojego wzroku.
„No tak, pewnie przypomniały mu się młodzieńcze czasy” – uśmiechnąłem się w myślach, wołając go głośno.
- Co się tak drzesz – powiedział Tofik wyłaniając się zza wielkiej sosny.
Zdębiałem. Mój pies … mówił do mnie.
- No przecież jest Wigilia, co nie? Co tak wytrzeszczasz gały – Wyraźnie MÓWIŁ do mnie Tofik.
Nie potrafiłem wydobyć z siebie głosu. „To na pewno sen”, pomyślałem.
- Jeśli uważasz, że to jest sen to mogę cię uszczypnąć, choć właściwie powinienem raczej powiedzieć ugryźć hehehe – powiedział jakby czytając w moich myślach Tofik. – Nie patrz tak, mamy dziś sprawę do załatwienia.
- Ja … jaką sprawę? – udało mi się wydukać.
- Widziałem ten twój rozmarzony wyraz pyska – odpowiedział Tofik. – Zabiorę cię w jedno miejsce które powinieneś dziś zobaczyć.
- Co to za miejsce? – powoli zaczynałem się oswajać z tą dziwną sytuacją.
- Miejsce, które pozwoli spojrzeć ci na te święta z trochę innej strony – odpowiedział Tofik.
Szliśmy przez las dobrych kilkanaście minut, aż wreszcie wyszliśmy na leśną polankę. Na środku stał duży budynek, a na jego dachu mrugał połamany neon „M G ZYN N EC CI YCH P Z N ÓW” Zanim udało mi się rozszyfrować, jaką krył w sobie nazwę, weszliśmy do środka. Światło wewnątrz było bardzo słabe, udało mi się jednak dostrzec szereg regałów, których półki uginały się pod ciężarem różnych przedmiotów.
- Chodź ze mną – powiedział Tofik.
Idąc za moim gadającym psem spoglądałem na półki. Leżały na nich nieprawdopodobne ilości rękawiczek, szalików, skarpetek, pidżam, koszul i koszulek. Trochę dalej stał regał cały załadowany różnego rodzaju kosmetykami, perfumami, dezodorantami itp. Po dłuższym marszu stanęliśmy przed szklanymi drzwiami.
- Idź – powiedział Tofik i delikatnie popchnął mnie nosem.
Przeszedłem przez drzwi i poczułem przeraźliwe zimno. Znalazłem się na wielkim placu otoczonym wysokim żelaznym płotem, przy którym co kilka metrów, przywiązane grubymi łańcuchami, siedziały przeraźliwie smutne psy. Podszedłem szybko do pierwszego z nich. Duży czarny pies rozpłaszczył się na ziemi kiedy chciałem go pogłaskać i patrzył na mnie z przerażeniem.
- Misiek – zza moich pleców usłyszałem głos Tofika – Rok temu, o tej samej porze był rozkoszną małą kuleczką przewiązaną czerwoną kokardką. Wydawało mu się że jest w raju. Ciepły dom, dwójka maluchów ciągle się z nim bawiąca, smakołyki podsuwane na każdym kroku, uśmiechy ludzi odwiedzających właścicieli. Miał wszystko.
- Dlaczego dziś jest więc tutaj? – zapytałem.
- Trzy miesiące później nie był już małym Misiem. – odpowiedział Tofik – Nikt nie pomyślał, że Misiek potrzebuje spacerów, opieki, zainteresowania, szkolenia. Był przecież taki malutki i rozkoszny. Miał być małym sympatycznym Misiem, a wyrosło z niego wielkie bydlę. Dzieci były za małe, rodzice ciągle pracowali, a pies siedział całymi dniami zamknięty w łazience. Z tęsknoty o mało co nie pękło mu serce. Samotny i opuszczony wył całymi dniami, prosząc choć o odrobinę zainteresowania. Nikt go już nie przytulał, nikt nie mówił słodkich słówek. Zamiast tego doczekał się nowego miejsca i nowych właścicieli. Budy, łańcucha i resztek ze stołu u wiejskiego gospodarza. I traktowania kijem kiedy tylko wydał z siebie tęskną skargę. I tak siedzi wspominając te krótkie chwile szczęścia i czeka z gasnącą w oczach nadzieją na swoje lepsze dni.
Oczy Miśka patrzyły błagalnie na mnie gdy go mijałem i podchodziłem do kolejnego psa. Myślałem, że pęknie mi serce. Kolejny pies był średniej wielkości. Kiedy tylko do niego podszedłem wskoczył na mnie, brudząc całe ubranie i liżąc mnie wszędzie, gdzie tylko mógł.
- Lucky – zaanonsował Tofik – pies dogoterapeuta.
- Kto? – zapytałem zaskoczony.
- No pies dogoterapeuta – powtórzył Tofik. – Rok temu znalazł się w domu rodziców autystycznego dziecka. Przeczytali że taki pies doskonale nadaje się do dogoterapii i sprawili sobie szczeniaka który miał być psem terapeutą. Po miesiącu byli bardzo zaskoczeni że pies zamiast leczyć biega, zamiast leżeć szczeka, zamiast ostrożnie podchodzić do ich dziecka wpada na nie z całym impetem. Jakże to tak. Oczywiście pojęcia nie mieli, że nie każdy pies może być dogoterapeutą, że na szkolenie trzeba poświęcić mnóstwo czasu, że jak każde zwierzę Lucky ma swoje potrzeby. Uznali że trafił im się jakiś wadliwy egzemplarz i tak Lucky wylądował na łańcuchu.
Lucky wyraźnie zgasł, kiedy go zostawiliśmy. Przy następnej budzie siedziała sunia. Kiedy tylko nas zauważyła, szybko się do nie schowała.
- Tola, wyjdź – zawołał ją Tofik. Tola jednak nie wyszła.
- Tola jest psem wycofanym, żyjącym w swoim świecie. – wyjaśnił mi Tofik – Była wykorzystywana w pseudohodowli do masowej produkcji szczeniaków. Szczeniaków takich jak Misiek, jak Lucky i inne, które tutaj widzisz. Rodziła szczeniaki co cieczkę, dostawała ochłapy do jedzenia, a za mieszkanie miała kojec na podwórku, z błotem zamiast posłania. Ma 4 lata, a wygląda na 10. Kiedy nie mogła już rodzić przywiązano ją wrzynającym się w jej szyję łańcuchem do drzewa w lesie. Przestała być produktywna to trzeba było się jej pozbyć. No ale tak to już jest, jest popyt to jest i podaż.
- Ale o czym ty mówisz? – zapytałem Tofika
- O czym? Popatrz przed siebie – gniewnym głosem odpowiedział Tofik. – Misiek, Lucky, Perełka, Szarik, mogę tak wymieniać do rana. Chcesz podchodzić do każdego? O każdym mam ci opowiadać? Pomyśl trochę, te wszystkie psy łączy jedna wspólna cecha. Nie zauważyłeś napisu nad wejściem?
Przez moją głowę przebiegało tysiące myśli. Misiek, wigilia, dogoterapia, rękawiczki, szalik, krawat, Lucky. Czyżby to … ? Sama myśl o tym co zaraz usłyszę przyprawiła mnie o drżenie.
- Widzę że zaczynasz rozumieć. – z satysfakcją w głosie odezwał się Tofik – Tak, te wszystkie psy tutaj okazały się nietrafionymi świątecznymi prezentami. Jesteś przecież w magazynie niechcianych prezentów. Każdy z tych psów rok, dwa, trzy, cztery lata temu był włochatą kulką zawiniętą we wstążkę i położoną pod choinką. Popatrz na to i uświadom sobie ilu jest na tym świecie ludzi, którzy traktują żywe stworzenia tak samo, jak rękawiczki czy szaliki. Dla których wyrzucenie niechcianych skarpetek jest równie łatwe, jak przywiązanie psa do drzewa, czy też wyrzucenie go z samochodu. Popatrz ilu jest na świecie ludzi, którym wydaje się że nie ma nic weselszego niż słodki szczeniak dla dziecka. Pies nie jest dla dzieci, pies potrzebuje swojego pana i musi nim być dorosła osoba. Pies nie może być kaprysem, decyzja o tym, że znajdzie się w domu musi być świadoma i podjęta przez wszystkich członków rodziny. Pies to najgłupsza niespodzianka jaką można wymyślić. Dzieciom zaś co najwyżej można kupić pluszowego pieska, który nie będzie cierpiał gdy się znudzi i zostanie ciśnięty w kąt. Co rok do tego magazynu trafia mnóstwo psów, które okazały się niepotrzebne. Czy ktokolwiek kupując psa jako prezent zastanawia się nad tym że zwierzę też czuje ból, smutek, cierpienie? Zwierzę nie jest rzeczą, nie zapominajcie o tym. Pies nigdy nie powinien być prezentem. No chyba że jest pluszowy … uszowy … szowy … owy …
Otworzyłem oczy. W kącie pokoju jaśniała duża piękna choinka. Z kuchni dochodziły cudowne zapachy. Obok fotela, na którym się zdrzemnąłem leżała otwarta „Opowieść wigilijna”. Popatrzyłem na Tofika, chrapiącego spokojnie na legowisku. „Uff, to tylko sen” pomyślałem uradowany. Tofik w tym samym momencie podniósł głowę i popatrzył na mnie długo i wymownie. Albo mi się wydawało, albo mrugnął do mnie okiem…
Wstałem z fotela, włączyłem komputer i zacząłem pisać … „Był piękny, mroźny wieczór …”

Tomasz Piecha
Fundacja PRIMA

Zimno, oj zimno

Ogólnie to nie lubię zimy. Źle znoszę niskie temperatury. Palce mi marzną i robią się białe i drętwe w kolejności zaczynając od małego. Marzną mi też paluszki (jak mówi mój ulubiony miś) w butach, dlatego jestem bardzo wybredna przy zakupie obuwia zimowego. Musi być ciepłe, bardzo ciepłe. A teraz w sklepach same skórkowe kozaczki, bez żadnej ciepłej wkładki, o futerku już nie wspomnę i obowiązkowo na szpilce. Jak ja mam w tym za Alką po parku latać, sanki ciągnąć i bałwana lepić?


Lubię natomiast, jak wieczorami skrzy się pod stopami biały, skrzypiący śnieg. Dobrze mi się to kojarzy. Z dzieciństwem. To takie wspomnienie zdjęcie - na rogu naszej uliczki stoi latarnia, dookoła śnieg i jeszcze biały puszek leci z nieba i w świetle tej latarni tak ślicznie to wszystko wygląda. Ale się rozmarzyłam.

wtorek, grudnia 15, 2009

Prezenty od chłopaków/narzeczonych/mężów

Moja mama kupuje sobie prezenty od taty sama. Od kiedy pamiętam zawsze tak było. Ja tworzę listę dla całej rodziny i Michał czasami coś z niej wybiera, ale czasami udaje mu się wymyślić super prezent bez podpowiedzi. Jak np. rok temu na imieniny - piękny czajnik do parzenia herbaty, w tym roku na imieniny - książka "Dr House". I takie prezenty wolę zdecydowanie bardziej.

Oczywiście słuchamy Trójki i oto kilka cytatów w temacie.
Dzwoni żona
"Poprosiłam męża o nową garsonkę, ponieważ w stare już się niemieściłam. W dniu urodzin dostałam rowerek treningowy ze słowami 'Na garsonkach się nie znam, ale jak trochę pojeździsz, to się w stare zmieścisz'".
Dzwoni mąż
"W sklepie proszę o koszulę nocną, ekspedientka pyta się 'W jakim kolorze'. 'Nie ważne, żona i tak przyjdzie wymienić'".

poniedziałek, grudnia 14, 2009

Układanki lubi po rodzicach :)

Grudniowy śnieg

To już drugi śnieg tego roku (po tym październikowym). Dzisiaj rano taki widok ujrzałyśmy po odsłonięciu okien:

niedziela, grudnia 13, 2009

Możdżer dla Gajusza

Wczoraj, przy okazji moich imienin, wybraliśmy się na koncert organizowany w Łódzkiej Filharmonii - Leszek Możdżer - Możdżer dla GAJUSZA.

http://www.filharmonia.lodz.pl/PL/Repertuar/Recitale/Event/146/Default.aspx

Pierwszy raz byliśmy w naszej nowej filharmonii i bardzo nam się podobało. Nowoczesne, przestronne wnętrze, dobre nagłośnienie. Jedynie krzesełka mogłyby być wygodniejsze.

Sam koncert - rewelacja. Możdżer ma niezaprzeczalny talent i pasję, która jeszcze to podkreśla. Nie słyszałam jeszcze, żeby ktoś wydobywał z fortepianu takie dźwięki.

http://www.mozdzer.com/


piątek, grudnia 11, 2009

Akcja "Idą Święta" w Trójce

Udało się nam wylicytować Zestaw upominkowy od rodziny Stuhr w radiowej aukcji Trójki. W skład zestawu wchodzi książka, e-book i grafika Marianny Stuhr. Jesteśmy niesamowicie podekscytowani.


Zapraszamy do wspierania akcji. Za tydzień ostatnia już aukcja, a międzyczasie można przesyłać smsy.

http://www.polskieradio.pl/trojka/idaswieta/


Pamiętacie?

PAMPUCHY!

W poniedziałek byłam w sklepie i nie mogłam się oprzeć. Kupiłam pampuchy i podałam je na obiad. Z mięsem i brukselką.
I przypomniały mi się pampuchy podawane w przedszkolu. Na słodko. Było coś w sosie, co nadawało mu specyficzny smak. I to chyba nie był cynamon ...

A Michała ciocia robi pampuchy sama. I są przepyszne!

środa, grudnia 09, 2009

"Slumdog millionaire"

Obejrzeliśmy wczoraj. Dobrze zrobiona współczesna bajka o przeznaczeniu i roli przypadku. Nie urzekła mnie jakoś szczególnie, ale nie był to też do końca stracony czas.

Dzisiejszy dzień spędziłyśmy u Kamy, której spieszący się na świat synek zafundował leżenie przez miesiąc. Siostra więc karnie leży i objada się muffinkami. Przynajmniej dzisiaj ;)

Wiecie, że za 2 tygodnie Wigilia? Zaczęłam już pakować prezenty, bo z chcącą pomagać Alą papier jest podarty, pognieciony i wrzucony do pieca, a taśma wala się w bezkształtnych formach po ziemi, kanapie i krzesłach. Muszę więc pakować "po godzinach".

wtorek, grudnia 08, 2009

Dzień pod hasłem "wypieki"

Uznałam, że czas najwyższy wziąć się za pierniki na Święta. Spędziłam nad nimi jakieś półtorej godziny, ale warto było. Pięknie pachną i podobno dobrze smakują (dałam Michałowi na spróbowanie). Są pojedyncze i podwójne z powidłami. Serduszka, gwiazdki, dziewczynki i chłopcy. Bardziej świątecznych foremek nie mam, ale to i tak lepiej niż zeszłoroczne "okrąglaki po szklankach".
Ponieważ wybieramy się jutro z wizytą do Kamy, to na poprawę humoru zrobiłam blaszkę muffinek z nutellą. Skoro piekarnik już był rozgrzany ... :)
Teraz pięknie pachnie w całym domu, Michał usypia Alę (w przerwie meczu), a na stole czeka otwarty już i oddychający Tokaj.


poniedziałek, grudnia 07, 2009

"Rewers"

Tydzień temu byliśmy w kinie na naprawdę dobrym polskim filmie. Mnie przede wszystkim podobała się genialna gra aktorska. W scenie, w której Agata Buzek dowiaduje się kim tak naprawdę jest jej amant, odniosłam wrażenie, że nawet jej paznokcie się trzęsły ze strachu. Rewelacja! Krystyna Janda mnie kilka razy rozbawiła i moim zdaniem świetnie się sprawdziła w tej roli.
Pomysł na zrobienie filmu czarno-białego był moim zdaniem trafiony. Taki film bardzo daje oczom odpocząć.



niedziela, grudnia 06, 2009

John Grogan "Najdłuższa podróż do domu"

Grogan posiada niesamowitą lekkość pisania. Historię jego życia opisaną w tej książce przeczytałam szybko, wiele razy śmiejąc się do łez. Do myślenia dało mi jego nastawienie i przemyślenia dotyczące religii katolickiej. Książkę zdecydowanie polecam.

Ocena: 5+

sobota, grudnia 05, 2009

Jutro Mikołajki

Byliście grzeczni? Ja dla moich domowników przygotowałam po małym upominku, ale się nie zdradzę.
Dzisiaj natomiast Ala przeżyła swoje pierwsze spotkanie ze św. Mikołajem. Nie popłakała się, jak chłopczyk przed nią, ale oczy miała jak spodki, a na poliki wystąpił mocny rumieniec. Dobrze, że była pod ręką zielona myszka, która zajęła ją choć trochę.

Zdjęcie zdjęcia, więc jakość średnia, ale pokazać muszę :)

czwartek, grudnia 03, 2009