Książkę kupiłam Michałowi po wysłuchaniu kilku odcinków w Trójce. Makłowicz podróżuje po regionach, po których w czasach studenckich podróżował mój mąż (okres, który bardzo dobrze wspomina), a do tego pisze lekko i ciekawie. Michałowi na pewno podobało się bardziej niż mnie. Ja nie przeczytałam całej. Język faktycznie lekki, śmieszne anegdotki. Wszystko opatrzone rysunkami i ładnie wydane. Niestety trochę zmęczyło mnie skakanie po tematach i językowe wstawki, których nie rozumiałam.
Za dwa miesiące nasza córka wybiera się na podbój Grecji. Leci z dziadkami odwiedzić Olka i Anię. Po interwencji głównego organizatora podróży, czyli Wuja Ola, poprawiam plan.
Wielkanoc spędzą na Półwyspie Peloponeskim.
Następnie wyspa Mykonos (na zdjęciach wygląda cudownie).
Na koniec parę dni w Atenach.
Trochę jej zazdrościmy. Nie ma co ;) Ja bardzo miło wspominam swoje wakacje w Grecji, które spędziłam z pewną Moniką. Było bardzo śmiesznie, ciepło i z przygodami.
Która to już książka Picoult, którą tu zachwalam? :) Podobał mi się poruszany temat - wiara i religia, oraz niedopowiedziane zakończenie. Jeden z bohaterów, który uchodzi za wcielenie Jezusa, dokonuje "cudów", które już skądś znamy - zamiana wody w wino, przywracanie małych zwierzątek do życia, uzdrowienie chorego na HIV współwięźnia. Nawet ksiądz przeżywa chwile zwątpienia w kościół i religię. Swoją drogą, bohaterka miała naprawdę ciężkie życie - pierwszy mąż ginie w wypadku, wychodzi ponownie za mąż (mając córkę z pierwszego małżeństwa), zachodzi w drugą ciążę i tuż przed rozwiązaniem traci męża i córkę w strzelaninie we własnym domu.
Kiedyś obejrzeliśmy trailer i bardzo chcieliśmy obejrzeć ten film. Wczoraj się udało, ale pozostał pewien niedosyt. Po trailerze spodziewałam się filmu o procesie tworzenia teorii ewolucji, o dyskusji, jaką książka Darwina wywołała w ówczesnym świecie. Tymczasem gro filmu poświęcone jest rozpaczy z jaką walczył Darwin po śmierci swojej najstarszej córki. Plus za zdjęcia i reżyserię.
Frank Swift urodził się w 1913 roku w Blackpool, gdzie spędził pierwsze dziewiętnaście lat swojego życia, trenując piłkę nożną w lokalnych klubach. W 1932 roku przeniósł się do Manchesteru City, gdzie początkowo ze zmiennym szczęściem, stał się jednym z najlepszych bramkarzy okresu przedwojennego. Od swojego debiutu w 1933 roku, zagrał dla Citizens w ponad 200 spotkaniach z rzędu. W całym okresie od 1933 roku do II Wojny Światowej opuścił tylko jedno spotkanie. W pierwszym swoim sezonie z Swiftem w bramce Manchester City dotarł do finału Pucharu Anglii. Po ostatnim gwizdku i wygranej City 2:1 z Portsmouth ze Swifta uszło napięcie i zemdlał. Koledzy z zespołu ocucili go i w ostatniej chwili otrzymał medal z rąk króla Jerzego V. Przez całą karierę związany był z Manchesterem City, w którym wystąpił łącznie 338 razy, aż do 1950 roku, stając się legendą klubu.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej Swift został dziennikarzem News of the World. Dokładnie 53 lata temu, 6 lutego 1958 roku, wsiadał jako dziennikarz na pokład samolotu z całą drużyną Manchesteru United powracającą z Jugosławii ze swojego spotkania w europejskich pucharach. Samolot musiał lądować w Monachium, aby uzupełnić zapasy paliwa. Niestety, po próbie ponownego startu, maszyna rozbiła się i coś co dzisiaj znamy jako Munich Air Disaster stało się faktem. Dwudziestu z 44 pasażerów samolotu zginęło. Pomiędzy nimi byli tacy piłkarze Manchesteru United jak Roger Byrne, Duncan Edwards, Eddie Colman czy David Pegg. Wśród ofiar był również Frank Swift, który zmarł w drodze do szpitala. Dzisiaj po 58 latach "fani" Manchesteru City, aby zakpić sobie z ich lokalnego rywala, przywołują dzień tragedii i z radością w sercu wypisują MUNICH na murach miasta, w tym na ścianach centrum treningowego MU - Carrington. A ja się zastanawiam, czy w całej ich miłości do swojego klubu nie zapomnieli, że wśród ofiar był również Frank Swift - legenda niebieskich.
Derby Machesteru - 12.02.2011r.
Nie będę rozpisywał na temat meczu. Manachester is red, yet again, i kropka. Będę rozpisywał się na temat bramki Rooneya. Nie, przepraszam, nie bramki. Wszystkie inne bramki świata nie zasługują, aby porównywać je do tego co zrobił Rooney w 80' minucie meczu. Ten scenariusz nie mógł napisać się przecież lepiej. Na Old Trafford przyjeżdża lokalny rywal. Derby. Ogląda to cały świat. Remis mocno nadwyręży nasze szanse na mistrzostwo, a w dodatku pomoże City. Prowadzimy 1:0, ale cholerny pech sprawia, że City wyrównuje. Jest 80' minuta. Czyżby tak to się miało zakończyć? Nie oczekuję finiszu jak dwa temu, kiedy Owen strzelił bramkę na 4:3 w 97' minucie meczu. Ale dostałem finisz o niebo lepszy. To musiało się tak potoczyć. To musiał był Rooney, po wszystkich spekulacjach związanych z jego odejściem do City. To musiała być Przewrotka, po miesiącach grania bez formy. To musiało być w drugiej połowie przed trybuną zajmowaną przez kibiców City. To wszystko musiało się właśnie tak potoczyć. Z resztą, szkoda słów. Ustawcie sobie na automatic replay i miłego wieczoru.
Nie rozumiem zachwytu nad tą książką, a już w szczególności słów pana Barcisia umieszczonych na okładce, że "To jedna z najpiękniejszych książek o miłości, jakie czytałem w życiu." Historia kobiety, która zanim zawiadomi najbliższych o śmierci swojego męża, postanawia spędzić z nim jeszcze jeden dzień. Przeczytałam, ale nie poruszyła mnie ona w jakiś szczególny sposób.
Polska wersja "Ogrodu wiecznej wiosny". Babska saga rodzinna o domu zbudowanym na Czerwonych Bagnach, w którym mieszkają same kobiety, bo mężczyźni ... odchodzą, umierają, albo nie są do końca mężczyznami. Historię kobiet z Czerwonych Bagien czyta się szybko, chociaż trochę myliły mi się imiona praprababek i prababek, ale pewnie nie skupiłam się za bardzo na początku i dlatego. Można się oczywiście domyślić przełomowego zakończenia dla tej kobiecej historii, ale i tak polecam na zimowe wieczory.
Macie wspomnienia swojej chorującej mamy? Będąc nią dochodzę do wniosku, że mama nie ma kiedy chorować. Mnie dopadła klasyczna grypa - bóle mięśni i stawów, ogólne osłabienie, ból głowy i szczęk, katar, kaszel i temperatura. Najgorsze jest to, że nie mogę się wspomóc żadnym lekarstwem dostępnym w naszej domowej apteczce, więc popijam syrop z cebuli, zajadam czosnek i rozgrzewam się mlekiem z miodem i masłem. Pół dnia spałam, ale wcale nie jest lepiej. Mam jedne miłe wspomnienia z okresu chorowania w dzieciństwie - jak mama wypraszała mnie z pokoju, otwierała okno i poprawiała pościel. Powrót do tego chłodnego łóżka to była najprzyjemniejsza rzecz w chorowaniu.