czwartek, grudnia 28, 2006

Święta, Święta i po Świętach

Cztery dni świętowania przy stole i drzewkach iglastych dobiegły końca. Będę miło wspominać nasze pierwsze wspólne Święta.

Sobota.
Już po powrocie z Mongolii postanowiliśmy, że na Święta założymy swoje dele (mongolskie płaszcze). Na szczęście pogoda dopisała i nie padał deszcz, więc mogliśmy spełnić swoje postanowienie.


Wigilia u Szczakowskich zaczęła się o 17:00, ale nawet Kama wyrosła już ze sprawdzania pierwszej gwiazdki, więc nie wiemy czy zaczęliśmy dobrze, czy źle :)
Naliczyłam 12 potraw, więc wszystko na stole się zgadzało.




Ilość prezentów co najmniej ze 4 razy przerosła małą choineczkę rodziców. Z rozdawania prezentów Kama jeszcze nie wyrosła ;) i jak zawsze spisała się na medal.



Zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie i było bardzo, bardzo miło.


Michał, jeszcze tego samego wieczoru, zaraz po powrocie do domu, złożył swój prezent:




Niedziela
Z powodu padającego deszczu nie byliśmy w stanie założyć naszych deli i zaprezentować się drugiej części rodziny. U Janiszewskich było więcej, bo 12 osób, co czasem sprawiało, że pokój stawał się trochę duszny, ale daliśmy radę.








Masę prezentów rozdały Jula i Ola, było wspólne kolędowanie i oczywiście rodzinne zdjęcie.
Potraw nie liczyłam, ale wiem już, że nasze rodziny jadają różne.

Było głośno i bardzo miło :)



czwartek, grudnia 21, 2006

Tegoroczne Święta

To nasze pierwsze wspólne, jako małżeństwa, Święta Bożego Narodzenia. Nasze mamy tak się świetnie dogadały, że ponieważ w tym roku Wigilia wypada w niedzielę i "można" ją zrobić w sobotę, nie musimy dzielić czasu na dwa. W sobotę Wigilię organizują Szczakowscy, a w niedzielę Janiszewscy.
Szkoda, że nie leży piękny, biały, skrzypiący pod nogami śnieg, a na sobotę zapowiadają słońce i 6 stopni ... no, ale widocznie nie można mieć wszystkiego ;)

Już jakiś czas temu zadbaliśmy o to, żeby w naszym mieszkanku zawitała świąteczna atmosfera.
Mikołajek, którego Michał przywiózł ze Słowacji, rok temu. Zawisł na naszej nikomu-do-niczego-nie-potrzebnej rurze w przedpokoju i wita gości:


Nasza choinka. W tym roku na złoto z bordowym elementem:


Pomarańczki nadziewane goździkami. Pięknie pachną:


Pierniki, które piekłam razem z Kamą:


Jemioła, przy wejściu:


A to choinka, z zapakowanymi dzisiaj prezentami (uff):

środa, grudnia 20, 2006

Kolejne ciekawe linki

Witam całą gawiedź internetową,

Tym razem chcę się z wami podzielić tymi oto ciekawostkami ze swiata internetu:

1. Człowiekiem roku jestes... Ty!
GENIALNE!!! Time urósł w moich oczach 200000000 razy! Nareszcie pobudka! Doceniono Wikipedie, Youtube itd. Cudowne poczucie, bo można to uznać za początek pewnej ery. To jakby dopełnienie demokracji - prawdziwy głos naprawdę zaczynają zabierać ludzie.
Polecam artykuł.

2. Ruszyła nasza stronka!!
Dla wszystkich zainteresowanych, głównie tych, którzy potrzebują cos a'la dokumentacja geotechniczna albo geologiczno-inżynierska, zapraszam do naszej nowej stronki. Nowy wizerunek firmy rusza 1.01.2007. Trzymajcie kciuki.
www.uslugigeologiczne.pl

3. Ewan McGregor i Mongolia...
Nie byłbym sobą, gdybym nie wrzucił czegos z YouTube. Będąc w Mongolii czytalismy sobie książkę Long Way Round. Całkiem fajna książka o podróży dwóch aktorów (w tym McGregora) na motorach dookoła swiata. Przejeżdżali przez Mongolię i praktycznie my, będąc tam, jechalismy ich sladami. Ewan opisuje Mongolię tak jak ja bym w życiu nie potrafił. Polecam wycinek z ich filmu o Mongolii.
Częsć 1
Częsć 2

Pozdrawiam

niedziela, grudnia 17, 2006

Weekend w Warszawie

Poprzedni weekend spędziliśmy w Warszawie. Wyjechaliśmy w piątek po południu i prosto z dworca poszliśmy do Paparazzi (jak się później okazało, najbardziej snobistycznego klubu w stolicy), żeby spotkać się ze znajomymi, których wywiało do Warszawy. Miło było znów zobaczyć się z Madzią, Jesieniową, Olą i Łukaszem, Tomkiem i poznać Kasię. Po północy zostaliśmy już tylko w 4 i ponieważ w klubie zrobiło się już bardzo głośno, więc przenieśliśmy się do Tomka do domu. Wypiliśmy w kuchni winko, piwko i zjedliśmy pyszne ciasto autorstwa Kasi taty.








Poranek (około południa) nie należał do najlżejszych, ale udało nam się wstać i pojechaliśmy do Muzeum Powstania Warszawskiego.
Nareszcie mamy w Polsce muzeum z prawdziwego zdarzenia. Bardzo ciekawe ekspozycje, interaktywnie prezentowane, rewelacyjny pomysł z kartkami z kalendarza, na których opisane są kolejne dni walki. Mnie najbardziej poruszyło pomieszczenie, w którym eksponowane są kartki pocztowe i listy pisane podczas powstania. Niesamowite wrażenie.


Sobota wieczór to parapetówka u Maćka. Znów spędziliśmy miły wieczór ze znajomymi, również takimi, których już dawno nie widzieliśmy.

Niedziela to wizyty rodzinne. U cioci Kasi i Beatki oraz u Dziadka Michała i Cioci Ani.


Widzieliśmy kolejkę po kebaby

przeszliśmy się po Rynku




Raz na jakiś czas mogę odwiedzić Warszawę, ale lubię tylko starą część miasta. Mieszkać bym tam jednak nie mogła.

środa, grudnia 13, 2006

Pomnik Łodzian Przełomu Tysiącleci

Nawet nie wiem jak to się dokładnie stało, że postanowiliśmy wykupić swoje kostki w Pomniku Łodzian na Piotrkowskiej.
Ale mamy. Jesteśmy tam obok siebie: Dagmara Szczakowska i Michał "Mike" Janiszewski.
Tutaj do końca będę nosić panieńskie nazwisko ;)

Można nas znaleźć mniej więcej w tym miejscu:

http://www.uml.lodz.pl/pomnik/index.php3?poz=galeria&kol=1&szukaj=6044&foto=20

czwartek, grudnia 07, 2006

Michał skończył 26 lat, czyli jak było na kameralnych urodzinach

W tym roku urodziny Michała "wypadły" w Łodzi :) Ponieważ był to zarazem pierwszy dzień po uruchomieniu naszej kuchni, zaplanowałam własnoręczną kolację. Zaprosiliśmy Kamę i Szymona, bo obiecali wkupne w postaci ciasta i szampana :P, a Michał zapowiedział otworzenie kolejnego winka z naszej kolekcji - Tokaji Szamorodnyi 1983 (dobry rocznik najbliżej naszego roku urodzenia).
Było bardzo sympatycznie, a Michał miał naprawdę zdziwioną minę, kiedy do pokoju wniosłyśmy tort ze świeczkami i schłodzonego szampana.
Prezenty też mu się podobały :D






środa, grudnia 06, 2006

jak wygląda nasz środowy wieczór ...?

Michał leży na fatboy'u i ogląda mecz Manchester United (po tym, jak wydaliśmy 30 zł na smsy z kodem dostępu :/). Pruje się w niebogłosy, bo odkąd dostał nareszcie dostęp, padły już dwie bramki. Mam komentarz. Zresztą nie tylko ja, bo Michał siedząc w słuchawkach dobrodusznie informuje górną część bloku oraz przez otwarte okno stojących pod barem piwnym panów i panie zmęczonych ciężkim dniem pracy, co dzieje się na boisku Old Trafford.
Żonka tylko co jakiś czas donosi zimne piwko. ;)

Sama siedzę, również w fatboy'u, popijając winko (które kupił mi mąż) i przeglądam babskie strony w internecie. Jak również dokonuję chłodnej analizy "co dalej". Pojawiło się coś do roboty na horyzoncie, a ja dałam sobie czas do jutra, żeby zdecydować czy "tak", czy "nie".

Sporo ludzi dopytuje się mnie o daty urodzin i imienin, więc podam je tutaj i nie będę musiała pisać do mas.

Dagmara, urodzona 22 marca (baranek), imieniny obchodzi 12 grudnia, w imieniny miesiąca ;)
Michał, urodzony 18 listopada (skorpion), imieniny świętuje dnia 29 września

wtorek, grudnia 05, 2006

byliśmy na Okęciu powitać wicemistrzów

Już jakiś czas temu Michał wymyślił, że pojedzie do Warszawy powitać siatkarzy. Miał jechać sam, jednak dwa dni temu dość spontanicznie zrodził się pomysł pożyczenia samochodu do Taty Piotra i wtedy stwierdziłam, że też się wybiorę. Poszukiwaliśmy jeszcze kogoś, kto by się wybrał z nami, żeby było weselej. Po telefonach do kilku znajomych padło na Kobzę, który szybko podjął decyzję, że jadą. On i Emilka dołączyli do nas wczoraj o 19:00 i (po raz pierwszy zgodnie z założeniem czasowym) ruszyliśmy w kierunku stolicy.
Pierwszym punktem w agendzie było odebranie obrazu od Dziadka Michała, a potem na Okęcie.
Byliśmy jakaś godzinkę przed planowanym lądowaniem, a już hala przylotów nowego terminala była biało-czerwona i rozśpiewana.

czekając na siatkarzy odbywały się śpiewy, prezentacja drużyny, oraz najciekawszych fragmentów mistrzostw.

Pomimo tego, że sama niewiele widziałam, wiadomo było, kiedy nasze "sreberka" przepuścili przez odprawę. Hala przylotów po prostu oszalała.
Michał, ponieważ najwyższy robił zdjęcia. I oto, co można na nich zobaczyć (aparat dzięki uprzejmości Emilki, bo nasz troszkę za duży do takich ujęć z wysoka).




Kiedy już większość kibiców się rozeszła, a siatkarze zaczęli powoli udawać się w kierunku swoich rodzin, udało nam się jeszcze "złapać" jedno z bliska ;)


A oto my - kibice




Warto było pojechać. Atmosfera była niesamowita i nie przeszkadzało mi to, że siatkarzy obejrzałam na żywo tylko przez chwilę, kiedy Michał mnie trochę podniósł.

niedziela, grudnia 03, 2006

Z serii: wiersze wieszcza

Kolejny wierszyk, który napisałem ostatnio w tramwaju po drodze do miasta. Inspirowany filozofią Ayn Rand (http://en.wikipedia.org/wiki/Ayn_Rand, a w szczególnosci książką Foutainhead (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountainhead). Polecam z całego serca. A oto i wiersz:

Mury

Mury pną się do góry,
Jednostka z betonem walczy.
Czy człowiek wyjdzie z tarczą,
czy go wyniosą na tarczy.

Chcę zajrzeć głęboko w Siebie,
Wziąć oddech od Ducha Przestrzeni,
Spojrzeć na Boga w lustrze,
Poczuć idące Zbawienie.

Pod nieba bramą znicz płonie,
Niebo pod Ziemią błękitną.
Pękają rysy w betonie,
Otworzyć oczy i zniknąć.

sobota, grudnia 02, 2006

teraz nie można się nie interesować siatkówką

Trochę przerobiłam słowa pewnej Oli i oto temat mojego następnego posta.
No bo przecież jak można w takiej chwili nie interesować się tym sportem? Polska weszła dzisiaj do finału Mistrzostw Świata i o złoto zagra jutro z Brazylią.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Michał wstaje rano, właściwie to jeszcze prawie po ciemku, i idzie do rodziców oglądać mecze. Ja wstaję trochę później i śledzę je na gazecie.pl.

Trochę teorii (za wikipedią):

Do Polski siatkówka trafiła za pośrednictwem YMCA, a pierwszy mecz pokazowy miał miejsce w Warszawie w 1919 roku. Rok później w Łodzi rozegrano turniej drużyn szkolnych. W 1929 roku w Warszawie rozegrano pierwsze mistrzostwa Polski - w rywalizacji kobiet zwyciężył AZS Warszawa, a wśród mężczyzn YMCA Łódź.

W okresie międzywojennym siatkówka była zrzeszona, razem z paroma innymi dyscyplinami, w Polskim Związku Palanta i Gier Ruchowych (od 1925 r.), w Polskim Związku Gier Ruchowych (od 1926 r.), w Polskim Związku Gier Sportowych (od 1928 r. - co uznaje się za datę oficjalnych narodzin siatkarskiego związku) i w Polskim Związku Piłki Ręcznej (od 1936 r.).

Polski Związek Piłki Siatkowej (PZPS) jako samodzielny związek sportowy został powołany do życia 30 czerwca 1957 r. podczas Krajowej Konferencji Sprawozdawczo-Wyborczej Piłki Siatkowej. Głównym partnerem a zarazem sponsorem PZPS jest Polkomtel S.A., który wspiera także Reprezentacje Polski w piłce siatkowej kobiet i mężczyzn.

Reprezentacja Polski siatkarek pierwszy mecz rozegrała w Warszawie 14 lutego 1948 roku, pokonując Czechosłowację 3:1. Reprezentacja siatkarzy zadebiutowała na arenie międzynarodowej także z Czechosłowacją w Warszawie 28 lutego 1948 roku przegrywając 2:3.




oto, jak wygraliśmy z Rosją:


3 set z Serbią:


jutro się będzie działo ...

środa, listopada 29, 2006

Kolejny wiersz

Z serii "Wiersze ukraińskie" - Michal Janiszewski prezentuje: "Pustka"

Wiersz zainspirowany byl Adamem Mickiewiczem i jego Stepami akermańskimi. Poeta pisał je podczas zesłania na Ukrainę i... no cóż niewiele bylo trzeba, żebym poczuł to co on. On tęsknil do Polski, ja do mojej dziewczyny. Stąd "wiatr zachodni..." w wierszu. Na początek mój wiersz, a potem wieszcz.

Pustka

Pustka, cisza, tortura, wygnanie,
Stepy duszę mą w celi trzymają.
Wiatr ciepły, zachodni chmury na niebie,
Słucham, czy wiesci niesie od Ciebie.

Pusto, cicho, nostalgia, tęsknota,
Serce rwie się, wiatr milczy, klatka ze złota.
Nie słyszę, łzy lecą, umysł się poddaje,
Nadzieja się skończyła, smutek pozostaje.

Oczy zamglone na horyzont zerkają,
Spragnione spojrzenie w przestrzeń wysyłają.
Lecz wiatru nie słychać, ni Ciebie, ni wiesci,
Tylko serce rozdarte, krzyczące z bolesci.

Michał Janiszewski
sierpień 2003
gdzies koło Ternopila - zachodnia Ukraina

A teraz dzieło mistrza Adama. Swoją drogą najpiękniejszy pomnik Mickiewicza jaki widziałem, oprócz Krakowa, to ten we Lwowie.

Stepy Akermańskie
Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi;
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.


Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu,
Patrzę w niebo, gwiazd szukam, przewodniczek łodzi;
Tam z dala błyszczy obłok? tam jutrzenka wschodzi?
To błyszczy Dniestr, to wzeszła lampa Akermanu.


Stójmy! - jak cicho! - słyszę ciągnące żurawie,
Których by nie dościgły źrenice sokoła;
Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie,
Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.
W takiej ciszy! - tak ucho natężam ciekawie,
Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła.


No cóż. Serce się sciska, jak się to czyta.

Mongolia w mediach

Kiedyś rozmawialiśmy z Michałem o tym, że Mongolia, zaraz po Kanadzie, to jedno z tych dużych obszarowo państw, o których niewiele słychać w mediach.
Weszłam właśnie na stronę gazety.pl, a tam artykuł o Mongolii i ... antyterrorystach.
To ci dopiero afera ...

"Mongolska Centralna Agencja Wywiadowcza przeprowadziła ćwiczenia na wypadek porwania samolotu, wywołując panikę wśród pasażerów, których nie uprzedzono, że czekają ich mocne wrażenia.
(...)
Porywacze wdarli się do kokpitu, związali pilotów, grozili pasażerom, nie pozwalając im zejść z pokładu. Jedną z pasażerek uderzyli, nie powodując jednak poważniejszych obrażeń.
Mongolska CIA odpiera zarzuty, że pasażerów należało uprzedzić. Twierdzi, że wtorkowe ćwiczenia ujawniły poważne luki w zabezpieczeniach portu lotniczego w Ułan Bator. Okazało się, że ludzie z bronią i materiałami wybuchowymi mogą dostać się do portu lotniczego i do samolotów."

lotnisko w Ułan Bator

poniedziałek, listopada 27, 2006

sobota, listopada 25, 2006

Kilka ciekawych linków

Raz na jakis czas wrzucał tu bede linki do najciekawszych rzeczy, które znajduję w necie. A że odkryłem osatnio moją fascynację YouTubem, większosć linków jest stamtąd. Następnym razem obiecuję się poprawić. Jest kilka poważnych i kilka smiesznych.

Najbardziej czadowy sposób na wygranie miliona dolarów - z Milionerów.
http://www.youtube.com/watch?v=_AffQ7pbvKs&eurl=

Jak wygląda muzyka XXI wieku. Nie jestem ekspertem, ale sledząc rozwój muzyki przez ostatnie dziesiąt lat, wydaję mi się, że za 50-60 lat, będziemy w dysko tańczyć do czegos takiego:
http://www.youtube.com/watch?v=0h-RhyopUmc

A proposa muzyki, bardzo poruszające i dające do myslenia teledyski Johny Cash'a.
Ostatni teledysk przed smiercią do przeróbki Nine Inch Nails Hurt:
http://www.youtube.com/watch?v=EINlcdQLB2g

Nie jestem wielkim zwolennikiem Tribjutów (ludzie na czyjejs smierci chcą zarobić), ale ten jest naprawdę niezły. Reżyser dał artystom wolną rękę w interpretowaniu piosenki Cash'a God's gonna cut you down. Cudo.
http://www.youtube.com/watch?v=o7w2FnNDUHU&mode=related&search=

Kontunuując temat muzyki, dwa według mnie najlepsze kawałki ostatnich lat. Na całe szczęscie pochodzą od młodych zespołów, czyli jak spiewał Dżem, mam jeszcze wiarę, odmieni się cos. Z olbrzymim zaintresowaniem patrzę na nowe płyty Muse i Franz Ferdinand.
Muse, Knights of Cydonia. Dwa swietne cytaty: "No one's gonna take me alive" i "Don't waste your time or time will waste you".
http://www.youtube.com/watch?v=jV1bRfLHA3A
I Franz Ferdinand, Take me out:
http://www.youtube.com/watch?v=T9rSUj5gnG8

Ze smiesznych (chociaż nie wszyscy za tym przepadają), Ali G i dwa zarąbiste kawałki:
Wywiad z Bechamami:
http://www.youtube.com/watch?v=EhCTqX7JAQI
i przeróbka Milionerów Who wants to win an ounce:
http://www.youtube.com/watch?v=epUANGRu6ts

Z polskiego podwórka, polecam typową nie-intelektualną zjebkę, czyli... jak mówi Pani, która mysli, że jest inteligenta, a na pewno nie jest pewna siebie, Doda vs Wojewodzki:
http://www.youtube.com/watch?v=Iw_sPTlvfg0
A tutaj Wojewódzki przepytuje Michała Koterskiego, z Dnia Swira - genialne:
http://www.youtube.com/watch?v=nx9ZtKYiTF0&mode=related&search=

Po ostatniej fali zainteresowania Panem Kononowiczem, w programie Tok2Szok, panowie Najsztub i Żakowski wzięli się za dwóch Panów, którzy Kononowicza stworzyli. W przeciwieństwie do Dody, to się nazywa inteligentna zjebka. Nie pozostawili na nich suchej nitki.
http://www.youtube.com/watch?v=Iw9VbFbi7VM

Interesujące posty na inne blogi. Mój ostatnio ulubiony blog, Pana Wojtka Orlińskiego i całkiem udany post o polskiej kinematografii lat 80tych:
http://wo.blox.pl/2006/11/Najgorsze-polskie-filmy-z-lat-80.html

Albo z bloga Pana Bartka Ciszewskiego i pytanie, czy można lepiej symbolicznie przedstawić to co się dzieje z zalewaniem nas przez "chińszczyznę"?
http://notrespassing.bblog.pl/wpis,chinczycy;kopiuja;najwyzszy;czas;sie;przyzwyczaic,398.html

A na koniec uczta dla myslicieli i tych co mysla, ze sa myslicielami, czyli w skrócie myslą, że myslą. 70 ważnych uczonych przedstawia swoje przepowiednie na temat następnych 50 lat. Jeszcze nie przeczytałem, ale już się nie mogę doczekać jak zacznę:
http://www.newscientist.com/channel/opinion/science-forecasts

Pozdrówki

piątek, listopada 24, 2006

Maly wierszokleta

Witam,

byl taki okres w moim zyciu (okres ukrainiski), kiedy zebralo mi sie na pisanie wierszy. Teraz jak na nie patrze, to niektore mnie wzruszaja, niektore rozsmieszaja (glownie swoja amatorszczyzna), ale na pewno zostala mila pamiatka. Wszystkie oczywiscie dedykowane Dagmarze, jako, ze rozstalismy sie wtedy po raz pierwszy na rok. Oddają całkiem nieźle to co wtedy czułem. Bede co jakis czas wrzucal po jednym, co by nie zanudzic publicznosci.
Pierwszy, jest chyba najlepszy.

Bitwa pod Powiekami

Oczy pod powiekami obraz łapią żarłocznie
rwą kawałek po kawałku
szarpią i gładzą
tulą i pieszczą

Walka trwa Ofiarą moje serce
Umysł obraz tworzy
oczy słuchają posłusznie
Bitwa pod Powiekami

Piękno i burza w jednym
Dusza rozdarta
Oczy cierpią Widzą nie mają
Łza krwi spod powieki wypływa.

Michał Janiszewski
sierpień 2003
granica ukraińsko-rumuńska

niedziela, listopada 05, 2006

zdjęcia z Pragi

Udało mi się udostępnić kolejną porcję zdjęć. Bardziej na czasie niż Ukraina.
Zdjęcia z naszego wypadu do Pragi w marcu tego roku:

http://szczako.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album06

Slub - jak to bylo naprawde...

Jedno z nieopublikowanych zdjec... cenzura zabronila.

Zakopiec - family reunion

Krótka przypowieść o naszym niesamowitym wypadzie do stolicy polskich gór. Ogólnie odkąd przyjechałem z zagramanicy staram się zwiedzić wszystkie zakątki Polski, o których śniłem w zimne ukraińskie, węgierskie i holenderskie noce. Dlatego po Mazurach przyszedł czas na Tatry. Był koniec września, więc ludzi powinno być mniej, ale i tak to nie miało znaczenia – musiałem zobaczyć Giewont i koniec.

Pojechaliśmy z Dagmarą, moim bratem i siostrami. Spotkaliśmy się w Krakowie (Ola i Jula dojechały z Tarnowa) i wzięliśmy busa do Rabki. Rabka to uzdrowisko dziecięce w Gorcach. Jako dzieci jeździliśmy tam co roku. Mój pierwszy raz o ile pamiętam był w 1987 roku w uzdrowisku Leśny Ludek. Potem byłem kilka razy w różnych sanatoriach – Słoneczny Raj, Jagiellonka, Świt i kilku innych. Ogólnie z Rabką związane są moje najlepsze lata dzieciństwa. Tutaj spędzałem większość wakacji, poznając urok gór, spotykają dzieciaki z całej Polski, przeżywając moje pierwsze miłości itp.







Przyjechaliśmy do Rabki z dwóch ważnych powodów. Po pierwsze, wszyscy w czwórkę (ja, mój brat i moje dwie siostry), chcieliśmy powrócić do korzeni i zobaczyć jak dziś wygląda Rabka, którą pamiętamy. Po drugie, zrobić sobie zdjęcie na Bani. W 1993 roku na najsławniejszym wzgórzu w Rabce (Bania, 692 m) cyknęliśmy sobie zdjęcie na pochylonej sośnie. Teraz próbowaliśmy tą samą sosnę znaleźć, ale niestety nie przetrwała ostatnich 13 lat. Ale zaraz obok, w bardzo podobny sposób pochylona stała brzoza. Wskrobaliśmy się na nią i zrobiliśmy zdjęcie. Studium zmian fizyczno-psychologicznych młodzieży polskiej na przestrzeni 13 lat. Oba zdjęcia do porównania. Od lewej (dzisiejszy wiek): Jula (16), Ola (18), Olek (22), ja (26).



Parę godzin później siedzieliśmy już w autobusie do Zakopanego, gdzie dotarliśmy wieczorem. Mieliśmy bardzo ładny domek na drodze do Olczy.



W sumie tani (20 zł), ale dojazdy do i z miasta kosztowały kolejne 2 zł, więc w sumie można było wziąć domek w centrum za 30 zł i na to samo by wyszło. Ale nie ważne.

Pierwszego dnia była bardzo kiepska pogoda, ale wybraliśmy się do Murowańca.



Stamtąd ruszyliśmy na Kasprowy Wierch, klucząc w chmurach i nie widząc nic dalej niż 5 metrów.



Na Kasprowym okazało się, że tylko polska strona cierpi dzisiaj na zachmurzenie, bo Słowacja ukazała się nam jak na talerzu. Pięknie.



Następnego dnia poszliśmy ze Strążyskiej na Giewont i zeszliśmy z drugiej strony do Kuźnic. Pogoda dzisiaj była już idealna i dostałem to co chciałem – majestat gór na talerzu. Zapierające dech w piersiach widoki z Giewontu, czy Hali Kondratowej.



Schodząc z Giewontu odezwało się moje kolano i niestety następne dwa tygodnie spędziłem w zakładzie rehabilitacyjnym na zabiegach przywracających mnie do stanu używalności. Tego samego dnia Ola miała 18 urodziny, więc pod Giewontem wypiliśmy butelkę szampana, a wieczorem zrobiliśmy ognisko i kiełbaski.



Piękny wyjazd, przypominający mi, zarówno to gdzie jest moje miejsce, jak i jak cudownie jest być z ludźmi, których kochasz.