Przejścia dla pieszych, w formie pasów, są bardzo umowne. Nie można się łudzić, że wyjście na nie spowoduje u zbliżającego się samochodu zmiejszenie prędkości. To ty, jako pieszy, masz obowiązek uważać na siebie i innych użytkowników drogi. Samochód nie zwolni i jeszcze pieszych otrąbi. Widok ludzi stojących na środku 4-pasmowej w sumie ulicy, którym udało się przejść 2 pasy w jendą stronę, ale z przeciwnej jadą auta, jest dla mnie szokiem. Nie mogę się do tego przyzwyczaić. Dopiero rok spędziłam w Niemczech, gdzie kierowcy zatrzymują się, kiedy tylko zbliżysz się do krawężnika przy przejściu dla pieszych.
A teraz ... teraz siedzę przed gerem, na stołeczku. Przed naszym gerem na dzisiejszą noc. Ger numer 13. Przed nami zielone wzgórza, gdzieniegdzie porośniętę kępkami drzew. W niektórych miejscach trawa się poprzecierała i wystają skały i kamienie. Takie lekko wyliniałe góry, ale o pięknej barwie zieleni.
nasz ger


Michał w gerze szykuje kolację

obóz gerów

drugie najładniejsze zdjęcie podróży - ger, ja i sokół

Jak tu dotarliśmy?
Wstaliśmy przed 9:00, żeby zdążyć na poranną mszę w klasztorze w UB, w którym byliśmy wczoraj, ale już "po godzinach". Michał koniecznie chciał, żebym zobaczyła, jak taka msza wygląda. Bardzo podobają mi się barwy strojów tutejszych mnichów. Złoty i bordo. Ich krótko ostrzyżone ciemne włosy. I radość bijącą z ich twarzy. Widać w nich również wewnętrzny spokój. Jednak podczas mszy czuję się, jakbym przeszkadzała w czymś bardzo osobistym. Jak intruz.
W klasztorze Gandan Khiid zobaczyliśmy cud. Statua Buddy, o wysokości chyba ze 30 metrów, cały ze złota i miedzi. Stoi w środku i wygląda, jakby klasztor nie miał niczego innego na celu, jak tylko osłaniać tą piękność przed oczami świata. W środku klasztoru, oprócz rzeźby nie ma nic innego. Na ścianach są balkoniki, żeby można było oglądać goganta z różnych wysokości.


W drodze do hostelu udało nam się w końcu kupić kompas, więc Michał ma już teraz pełen zestaw do chodzenia po mongolskich górach i stepach.
Zostawiliśmy jeden plecak i udaliśmy się w podróż do Zuunmod. W przewodniku było napisane, że busy do tej położonej ok. 40 km od UB miejscowości odjeżdżają z dworca, który znajduje się 7-8 km od miejsca naszego obecnego zamieszkania. Postanowiliśmy wziąć taksówkę. Udało nam się po kilku minutach przejść przez ulicę, ale wszystkie mijające nas żółte Hyundaye były zajęte. Zatrzymał się samochód cywilny i tyle po mongolsku zrozumieliśmy, że pan nas zawiezie. Zrozumiał dokąd i w drogę. Cały czas prosto, rondo i dalej prosto. Wydawać by się mogło, że to będzie krótka i bezstresowa podróż. Dobrze, że siedziałam na tylnym siedzeniu. Troszkę mnie ścisnęło w żołądku i dostałam lekkiego ściskoszczęku. Oczywiście co chwila ktoś na nas trąbił, zajeżdżał nam drogę, albo my zmienialiśmy pas z lewego na prawy, mijając po drodze dwa środkowe. Ale przejazd przez rondo, na którym żaden kierowca nie stosuje się do reguł obowiązujących na takim skrzyżowaniu ... gehenna po prostu. No, ale jakoś dojechaliśmy na ten "dworzec", a tam nasz kierowca dowiedział się, że do Zuunmod to nie stąd, tylko z centrum. Więc drogę do miasta musiałam przeżyć jeszcze raz. Żeby odwrócić swoją uwagę od tego, co się dzieje na drodze, zaczęłam czytać przewodnik.
Dotarliśmy na dworzec, pokazano nam palcem, który bus jedzie do Zuunmod, poczekaliśmy chwilę, aż się zapełnił i w drogę. Po niecałej godzinie dotarliśmy na miejsce. Czekało nas jeszcze jakieś 7 km do klasztoru, który przyjechaliśmy obejrzeć. Przeszliśmy przez miasto. O wiele spokojniesze, ale jakby wymarłe miasto. Ludzie owszem są, ale brak tam życia. Jest wyliniały park, duży plac z ratuszem czy czymś takim, familoki, fabryka, jak z opowiadania Pilipiuka i oczywiście slumsy. Pierwszy etap naszej wędrówki to zielona równina, na której pasły się krowy, koniki i kozy. A potem spokojnie wzoszącą się piaszczystą drogą, dość często mijani przez niestety rozpędzone pojazdy, dotarliśmy do bramki "stricktly protected area". Kupiliśmy bilety i dalej drogą do końca, czyli do klasztoru. Minęliśmy obóz jurt, a nad nami kołowały sokoły. W drugim obozie wykupiliśmy dwa łóżka w 3-osobowej jurcie, ale, że ruch nie jest zbyt duży, mamy całą dla siebie. Więc nocleg w jurcie zaliczony. Wieje tu nieźle, więc rozpalili nam kozę, która stoi po środku Szkoda tylko, że jest dziura w pokryciu dachowym i ciepełko właściwie szybko ucieka. Michas ciągle dokłada drewienko. Ale jest bardzo przyjemnie.

Główną atrakcją turystyczną okolicy jest klasztor buddyjski, a dokładnie ruiny klasztoru. Ze względu na czystkę ideologiczną z drugiej połowy lat 30-tych, ten jak i 900 innych klasztorów zostało spalonych, a mnichów rozstrzelano, bądź zesłano na Syberię. Aż się serce kraje, jak się wyobrazi tą scenę w takiej pięknej scenerii. Dzisiaj stoi tu tylko jenda budowla, a w innych miejscach wystają resztki ścian i drzwi.
Kupiłem sobie piękne dzwoneczki buddyjskie.
w drodze do klasztoru



naczynie, w którym gotowano 10 owiec na raz

ruiny klasztoru

widok z balkonu jedynego ocalałego budynku
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz