Old Trafford, here I come!!
środa, listopada 24, 2010
poniedziałek, listopada 22, 2010
Ala przedszkolak
Od tygodnia nasza córka chodzi do przedszkola. Co prawda na pół dnia, ale jest zachwycona. My również :) Obyło się bez histerii przy zaprowadzaniu do placówki, jak również przy odbieraniu. Ala wchodzi, przebiera się, daje mi buzi i idzie do sali. Opiekunki "donoszą", że jest bardzo grzeczna i bezproblemowa. Oby tak dalej :)
sobota, listopada 20, 2010
Rodzina fanów
W czwartek idziemy na koncert "Coma Symfonicznie", a oto Ala :)
Oto ulubiona piosenka Ali, czyli "Leszek Żukowski"
wtorek, listopada 16, 2010
Piotruś nadal jest Piotrusiem
niedziela, listopada 14, 2010
Warszawa
Ostatnie dwa dni spędziliśmy w Warszawie. W planie było kilka punktów: odwiedziny u dziadka Michała, obejrzenie parady z okazji Dnia Niepodległości, wizyta w Centrum Nauki Kopernik, wizyta na dwóch warszawskich cmentarzach i kolacja w "Eterii".
1. Parada
Trafiliśmy na samą już końcówkę, ale przemarsz wojsk zaliczyliśmy :) Wrażenia: wszystko zagrodzone "tylko dla VIPów", trochę smutna atmosfera, owczy pęd publiczności, żeby tylko zobaczyć żołnierzy z bliska.
2. Spacer na Starówkę.
Szkoda, że było zimno i zaczynało padać. Byliśmy też ograniczeni czasowo ze względu na obiad u dziadka. Ale zdjęcia pamiątkowe są :)
Udało nam się również w ostatniej chwili "uciec" z miejsca spotkania grup demonstrantów, o których usłyszeliśmy później w wiadomościach.


3. Obiad u dziadka Michała i cioci Ani
Bardzo sympatycznie, smacznie (kuchnia ukraińska) i wesoło.
4. Kolacja w "Eterii"
Michał, jako fan Kuby Strzyczkowskiego, nie mógł przegapić okazji zjedzenia w restauracji swojego ulubionego redaktora "Trójki". Bardzo sympatyczna, mała knajpka z pysznym jedzeniem. Następnym razem będziemy celować w degustację prowadzoną przez Redaktora :)
5. Centrum Nauki Kopernik
Odstraszyła nas kolejka, w której stanie oceniam na jakieś półtorej do dwóch godzin. Jak już się trochę opatrzy, to chętnie pojedziemy.
1. Parada
Trafiliśmy na samą już końcówkę, ale przemarsz wojsk zaliczyliśmy :) Wrażenia: wszystko zagrodzone "tylko dla VIPów", trochę smutna atmosfera, owczy pęd publiczności, żeby tylko zobaczyć żołnierzy z bliska.
2. Spacer na Starówkę.Szkoda, że było zimno i zaczynało padać. Byliśmy też ograniczeni czasowo ze względu na obiad u dziadka. Ale zdjęcia pamiątkowe są :)
Udało nam się również w ostatniej chwili "uciec" z miejsca spotkania grup demonstrantów, o których usłyszeliśmy później w wiadomościach.


3. Obiad u dziadka Michała i cioci Ani
Bardzo sympatycznie, smacznie (kuchnia ukraińska) i wesoło.
4. Kolacja w "Eterii"Michał, jako fan Kuby Strzyczkowskiego, nie mógł przegapić okazji zjedzenia w restauracji swojego ulubionego redaktora "Trójki". Bardzo sympatyczna, mała knajpka z pysznym jedzeniem. Następnym razem będziemy celować w degustację prowadzoną przez Redaktora :)
5. Centrum Nauki Kopernik
Odstraszyła nas kolejka, w której stanie oceniam na jakieś półtorej do dwóch godzin. Jak już się trochę opatrzy, to chętnie pojedziemy.
sobota, listopada 13, 2010
wtorek, listopada 09, 2010
Manchester City - Manchester United 10.11.2010r.
Mieliście kiedyś takich sąsiadów, którzy potrafią wiercić dziury w ścianie do 22:00, bawić się z ważącym 250kg psem biegającym po panelach nad wami, albo słuchać Radia Maryja tak głośno, że mieliście wrażenie, że sam Ojciec Dyrektor jest u was w kuchni? A teraz wyobraźcie sobie, że oni to robili specjalnie. Po prostu, chcieli was zdenerwować. Zazdroszczą wam... samochodu, telewizora, albo poukładanego życia.
Tak właśnie wygląda w tym momencie życie w Manchesterze - United to ci dobrzy, a klub z drugiej części miasta (przepraszam, ale ostentacyjnie, ich nazwa tutaj więcej nie padnie) to ten "noisy neighbour" - jak powiedział o nich niedawno Sir Alex Ferguson, największy trener naszych czasów. Zabawne, że od momentu, kiedy zasiadał na fotelu trenera United, równo 24 lata temu (6.10.1986r), klub zza miedzy zmienił trenerów już 14 razy. Ten czternasty, niejaki Roberto Mancini, na razie zdołał wydać 140mln funtów oraz przegrać tydzień temu z Lechem Poznań, którego piłkarze są warci łącznie połowę tego, co lewy obrońca klubu z Eastlands. Spokojnie. Przyjdzie piętnasty. I wyda pewnie 150mln funtów. Tylko co z tego.
Mógłbym pisać dużo na temat jutrzejszego meczu. O tym, że w całej historii obu klubów tylko jeden piłkarz zmienił barwy klubowe bezpośrednio z jednych na drugich - Argentinian Whore, jak go pieszczotliwie nazywają kibice United, czyli Carlos Tevez, obecnie kapitan niebieskich. O tym, że zwolniony "za słabe wyniki" rok temu Mark Hughes miał w tym momencie sezonu więcej punktów, niż panujący obecnie Mancini. O tym, że tak naprawdę układ sił w mieście jest zaskakujący - tylko 20% kibiców opowiada się za United, reszta to podobno zdeklarowani fani tej drugiej drużyny. O tym, że pierwszy mecz między obiema drużynami równo 109 lat temu zakończył się wygraną United 5:1. I w końcu o tym, że, cóż, trzeba to niestety przyznać, mecze tych obu zespołów ostatnimi czasy stały się naprawdę wyrównane (4:3 i 0:1 rok temu, oba dla United, oba rozstrzygnięte w doliczonym czasie). Mógłbym pisać dużo na ten temat, ale po co. Jeden obraz to tysiąc słów:

Moja 11-tka:
Do United zagląda widmo z tamtego roku, kiedy w niektórych meczach musieliśmy radzić sobie z jednym (!) nominalnym obrońcą. Reszta leżała w sanatorium. Teraz, obrońców mamy pod dostatkiem, ale skończyli nam się skrzydłowi - Giggs i Nani podobno się nie wykurują (ale tu upatruję blefu), Valencia ma cały czas nogę w gipsie, Bebe po ostatnim popisie z Wolverhampton niech lepiej wróci do nauki dośrodkowań... zostaje niepewny Obertan i rewelacyjny ostatnio Park. Dobrze, że jest solidny środek pola - Scholes, Fletcher i Carrick (wszyscy strzelali bramki tym z drugiej strony miasta w tamtym sezonie) powinien sobie poradzić z ich trójką (Yaya Toure, Gareth Barry i Nigel "Totalny Czubek" de Jong).

Mój 5-tak:
Boję się. Mimo wszystko, boję się. To niestety, może skończyć się źle. Będą szachy, długo utrzymywany remis, ciężka walka w środku pola i przebłysk geniuszu jednego z piłkarzy. Oby to był Berbatov. Mój zakład:
Ilość goli w całym meczu: 1. Po kursie 5:22.
Mieliście kiedyś takich sąsiadów, którzy potrafią wiercić dziury w ścianie do 22:00, bawić się z ważącym 250kg psem biegającym po panelach nad wami, albo słuchać Radia Maryja tak głośno, że mieliście wrażenie, że sam Ojciec Dyrektor jest u was w kuchni? A teraz wyobraźcie sobie, że oni to robili specjalnie. Po prostu, chcieli was zdenerwować. Zazdroszczą wam... samochodu, telewizora, albo poukładanego życia.
Tak właśnie wygląda w tym momencie życie w Manchesterze - United to ci dobrzy, a klub z drugiej części miasta (przepraszam, ale ostentacyjnie, ich nazwa tutaj więcej nie padnie) to ten "noisy neighbour" - jak powiedział o nich niedawno Sir Alex Ferguson, największy trener naszych czasów. Zabawne, że od momentu, kiedy zasiadał na fotelu trenera United, równo 24 lata temu (6.10.1986r), klub zza miedzy zmienił trenerów już 14 razy. Ten czternasty, niejaki Roberto Mancini, na razie zdołał wydać 140mln funtów oraz przegrać tydzień temu z Lechem Poznań, którego piłkarze są warci łącznie połowę tego, co lewy obrońca klubu z Eastlands. Spokojnie. Przyjdzie piętnasty. I wyda pewnie 150mln funtów. Tylko co z tego.
Mógłbym pisać dużo na temat jutrzejszego meczu. O tym, że w całej historii obu klubów tylko jeden piłkarz zmienił barwy klubowe bezpośrednio z jednych na drugich - Argentinian Whore, jak go pieszczotliwie nazywają kibice United, czyli Carlos Tevez, obecnie kapitan niebieskich. O tym, że zwolniony "za słabe wyniki" rok temu Mark Hughes miał w tym momencie sezonu więcej punktów, niż panujący obecnie Mancini. O tym, że tak naprawdę układ sił w mieście jest zaskakujący - tylko 20% kibiców opowiada się za United, reszta to podobno zdeklarowani fani tej drugiej drużyny. O tym, że pierwszy mecz między obiema drużynami równo 109 lat temu zakończył się wygraną United 5:1. I w końcu o tym, że, cóż, trzeba to niestety przyznać, mecze tych obu zespołów ostatnimi czasy stały się naprawdę wyrównane (4:3 i 0:1 rok temu, oba dla United, oba rozstrzygnięte w doliczonym czasie). Mógłbym pisać dużo na ten temat, ale po co. Jeden obraz to tysiąc słów:

Moja 11-tka:
Do United zagląda widmo z tamtego roku, kiedy w niektórych meczach musieliśmy radzić sobie z jednym (!) nominalnym obrońcą. Reszta leżała w sanatorium. Teraz, obrońców mamy pod dostatkiem, ale skończyli nam się skrzydłowi - Giggs i Nani podobno się nie wykurują (ale tu upatruję blefu), Valencia ma cały czas nogę w gipsie, Bebe po ostatnim popisie z Wolverhampton niech lepiej wróci do nauki dośrodkowań... zostaje niepewny Obertan i rewelacyjny ostatnio Park. Dobrze, że jest solidny środek pola - Scholes, Fletcher i Carrick (wszyscy strzelali bramki tym z drugiej strony miasta w tamtym sezonie) powinien sobie poradzić z ich trójką (Yaya Toure, Gareth Barry i Nigel "Totalny Czubek" de Jong).

Mój 5-tak:
Boję się. Mimo wszystko, boję się. To niestety, może skończyć się źle. Będą szachy, długo utrzymywany remis, ciężka walka w środku pola i przebłysk geniuszu jednego z piłkarzy. Oby to był Berbatov. Mój zakład:
Ilość goli w całym meczu: 1. Po kursie 5:22.
wtorek, listopada 02, 2010
Jodi Picoult "Krucha jak lód"
Książka bardzo podobna do "Bez mojej zgody". Opowiada historię rodziny, w której rodzi się dziecko chore na OI (wrodzona łamliwość kości) i po sześciu latach matka pozywa lekarza prowadzącego ciążę o błąd w sztuce. Tak się składa, że lekarzem jest jej najlepsza przyjaciółka.
Oczywiście cała historia opiera się na procesie sądowym i dylemacie moralnym. Dylemacie matki, ojca, siostry, przyjaciółki.
Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O'Keefe - małżeństwo z kilkuletnim stażem - także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa? Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka - Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej... Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale - matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka? Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.

Ocena: 4
Oczywiście cała historia opiera się na procesie sądowym i dylemacie moralnym. Dylemacie matki, ojca, siostry, przyjaciółki.
Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O'Keefe - małżeństwo z kilkuletnim stażem - także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa? Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka - Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej... Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale - matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka? Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.

Ocena: 4
niedziela, października 31, 2010
Duszkowe muffinki
Sprawdziło się :)
Oto post po tym, jak Ala nam się ujawniła na USG - "Będzie dziewczynka".
Ostatnie zdanie się sprawdziło - tym razem będzie chłopak! Imię mamy wybrane od dawna, od pierwszej ciąży właściwie, więc pod koniec marca na świat zawita Piotrek.
Ostatnie zdanie się sprawdziło - tym razem będzie chłopak! Imię mamy wybrane od dawna, od pierwszej ciąży właściwie, więc pod koniec marca na świat zawita Piotrek.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




