niedziela, grudnia 19, 2010

A było to tak...


W dniu 11 grudnia A.D. 2010 wyruszyłem z Lublinka na podróż życia. Po lądowaniu w Liverpoolu, autobus z polskim kierowcą i polskimi stewardessami zawiózł mnie do Manchesteru. Pierwsza rzecz jaką zrobiłem po zrzuceniu bagaży to wyprawa do pobliskiego pubu, gdzie przy piwku oglądałem mecz Tottenham - Chelsea. Od razu pierwsze emocje - Tottenham prowadził 1:0, ale Drogba najpierw wyrównał, a potem nie strzelił karnego w 92 minucie. No ładnie, pomyślałem, niezły początek niezłego weekendu. Tego wieczoru, spróbowałem jeszcze chyba z 7 różnych piw w 7 różnych pubach, na koniec lądując na jakimś pokazie Bourlesque, gdzieś w jakiejś starej fabryce w pubie "Matt and Phreds". Niezły koniec, niezłego wieczoru.

Następnego dnia, moje marzenie miało się spełnić. Dziwne, ale jakby niespecjalnie się tym przejmując obudziłem sie o 14:30. Założywszy odpowiedni galowy strój, wsiadłem w autobus nr 263 bound Old Trafford i z zaciśniętym gardłem mijałem kolejne skrzyżowania i budynki Manchesteru. Byłem na miejscu o 16:00, czyli w momencie kiedy cały stadion się otwierał. Jeśli dobrze się przyjrzeć zdjęciom z tego momentu to chyba widać świeczki w moich oczach. Wysiadłem z autobusu i po raz pierwszy w życiu stanąłem na Sir Matt Busby Way, a moim oczom ukazał się On.

To co czuje każdy przeciętny kibic Manchesteru w tym momencie jest chyba podobne do uczucia jakie towarzyszy Muzułmanom, kiedy pierwszy raz widzą Mekkę. Stałem tam na rogu i nogi odmawiały mi posłuszeństwa - nie byłem w stanie iść dalej. Postanowiłem ochłonąć i wpadłem do narożnego baru na fiszendczips (oczywiście bar nazywał sie Great Supporters Bar, czy jakoś tak).
Na miejscu dało sie już wyczuć podekscytowanie, ale ludzi nie było jeszcze za dużo. Odebrałem bilet i obszedłem stadion chyba ze sto razy. Najfajniejsze wrażenie zrobił Munich Tunel:

Jest to jedno z przejść pod stadionem, które poświęcone jest całkowicie pamięci o tych, którzy zginęli w katastrofie w Monachium w 1958. Historia ta, to jedna z najbardziej tragicznych, ale jednocześnie najbardziej fascynujących opowieści jakie stworzył futbol.
Paręset osób ustawiało się też przy specjalnym wjeździe dla piłkarzy. Akurat, jak tamtędy przechodziłem podjechał autobus Arsenalu. Wenger został oczywiście odpowiednio przywitany. Niestety, piłkarzy Manchesteru nie widziałem, ale na parkingu można było podziwiać ich samochody.

O 19:00 wszedłem na stadion. Najpierw sprawdzenie biletu (i ostatnie trzymanie kciuków, za to, że to wszystko nie okaże się zaraz jednym wielkim żartem), potem poczekalnia dla kibiców, z cały czas nastawionym telewizorem na MUTV (wywiady, analizy przedmeczowe) i drzwi z napisem "Entry". Serce wali, ręce drżą, chwytam za klamkę, ostatnie parę schodków i jest. Mogą mnie teraz zastrzelić. Gdybym tu umarł, na mojej twarzy malowałby się jeden wielki, głupkowaty uśmiech. Pierwsze wrażenie - OGROMNY! - kibice Arsenalu po przekątnej na drugim końcu stadionu wyglądali jak ludzie na dachu Pałacu Kultury. Drugie wrażenie - ale Murawa! (tak, tak przez duże M). Każde źdźbło trawy przystrzyżone co do centymetra. Sir Alex Ferguson sam sprawdza długość trawy - woli jak jest przystrzyżona krótko, wtedy mecz jest szybszy. Zaraz potem, piłkarze wyszli na rozgrzewkę. Najpierw bramkarze - fajna scena jak na murawie byli obecni tylko Kuszczak, Fabiański i Szczęsny. Potem zawodnicy. Są! Wszyscy! Tak jak miało być! Piszczałem jak małe dziecko - tam jest Vidic! A tam Nani! O, a to Park! Ale Berbatov ma śmieszną czapkę!

Dziwne, ale dokładnie tak sobie ich wyobrażałem. Nie było zdziwek typu, ale on wysoki, albo ale on młody. Telewizja pokazująca mecze w największych detalach, łącznie z pryszczami graczy, jednak zrobiła swoje. Chłopaki ogólnie wyglądali... normalnie. Jeszcze tylko ostatnie szlify, ćwiczenia w dwójkach i trójkach (można było dzięki temu zobaczyć w jakim ustawieniu będą grali) i do szatni, a do kibiców wyszedł Ole Gunnar Solskjaer. Żywa Legenda United, gracz, który w 455 spotkaniach strzelił dla tego klubu 272 gole, w tym Tego Gola z 1999 roku. Po zakończeniu piłkarskiej kariery z powodzeniem trenował rezerwy Manchesteru, aż do teraz, kiedy ogłosił, iż wraca do Norwegii trenować FK Molde, klub, w którym zaczynał karierę. Ole pożegnał się z kibicami, dostał gigantyczne owacje na stojąco i tym samym zakończył 14 lat swojej przygody na Old Trafford.
Następnie przyszedł czas na Honorowych Gości - górników z Chile. Przyjechali na zaproszenie Sir Bobby’ego Charltona i siedzieli w loży honorowej. Dla czegoś takiego sam dałbym się zakopać pod ziemią nawet na rok. Porozmawiałem sobie z nimi następnego dnia, kiedy spotkałem ich buszujących po MU Megastore.
Jeszcze moment i piłkarze wybiegli na boisko. Od początku można było przewidzieć, że w tym meczu dużo bramek nie padnie. Obie drużyny ustawiły się bardzo asekuracyjnie, z dużym zagęszczeniem pomocy. Więcej sytuacji stwarzał sobie jednak United, a Arsenal w całym meczu nie stworzył sobie praktycznie żadnej klarownej sytuacji. Ze Stretford End leciały przyśpiewki typu: Same ol' Arsenal, always cheating, albo Anderson-son-son will always stay with us and he shits on Fabregas, itd. Ogólnie atmosfera super, ale mróz i ogrom stadionu robiły swoje, nie dało czuć się rangi meczu. Ponadto siedziałem na małej trybunie niedzielnych kibiców i czułem się trochę jak dureń, skacząc i krzycząc sam na całej trybunie. Gol, którego zdobył Park padł akurat daleko ode mnie, więc dopiero w powtórkach w przerwie zobaczyłem jak strzelił. I właśnie brak powtórek był kolejnym ciekawym spostrzeżeniem - każdy spalony, albo faul, a ja kręcę głową w poszukiwaniu ekranu, żeby zobaczyć powtórkę. Sorry Sir, ale albo na żywo, albo nie. Za to, karny Rooneya widziałem już jak na dłoni. Tak było naprawdę, a tak to wyglądało z mojej perspektywy:

Ogólnie, mecz raczej z tych kiepskawych, aczkowlwiek, jak dla mnie to mogliby się tam rozgrzewać przez 90 minut i też bym wył ze szczęścia. Najważniejsze sa trzy punkty. Glory, glory, Man United!

Następnego dnia, poszwędałem się jeszcze po Manchesterze, pojechałem jeszcze raz na stadion, odbyłem Stadium Tour i zwiedziłem muzeum. W środę cały dzień zwiedzałem Liverpool i z żalem serca muszę przyznać, że niestety, jako miasto Liverpool prezentuje się lepiej - świetna atmosfera, piękna architektura i ogólnie jakoś tak więcej do zwiedzania.

Tak oto skończył się mój sen, ale wiem, że to nie był ostatni raz. Na koniec kilka zdjęć:




Przygotowania do Świąt

Dom sprzątnięty, kapusta z grochem zrobiona i zamrożona, angielka na makiełki się suszy. Dzisiaj piekłyśmy pierniki.

W tym samym czasie Michał brał udział w Squash Challenge. Uplasował się na 6 pozycji. Brawo!

piątek, grudnia 17, 2010

Pierwsze koty za płoty

W środę, w Ali przedszkolu odbyło się spotkanie Wigilijne, na którym nasza córka po raz pierwszy publicznie prezentowała krótki wierszyk :)



Dla tych słabo słyszących:

"A resztki wieczerzy zwierzątkom zaniosę Może dziś przemówią do nas ludzkim głosem"

Przeszkadzał trochę katar, ale i tak jesteśmy bardzo dumni :)

sobota, grudnia 11, 2010

Ten Dzień

Zakład postawiony (do przerwy prowadzi Arsenal, na koniec wygrywa Manchester 1:17), bilety spakowane, wszystkie możliwe wiadomości na temat meczu przeczytane. Jadę.

Wspólnotowe ubieranie choinki

Wróciliśmy z podwórka i grzejemy się przy piecu i herbacie z miodem. Było wspólne ubieranie choinki, ognisko, kiełbaski, grzaniec, domowe wypieki, bigos i upominki dla najmłodszych. Śniegu było aż nadto, bo nie przestawało sypać i Ala szybko chciała wracać do domu.

Druga degustacja u Janiszewskich

Powracamy po długiej przerwie :) Poprzednio degustowaliśmy wina białe, wczoraj - wytrawne.

czwartek, grudnia 09, 2010

Marek Krajewski "Dżuma w Breslau"

Jest coś w aspołecznej postaci Mocka, co sprawia, że chce się tę książkę przeczytać do końca. Historia jest owszem, wciągająca, ale trochę przewidywalna, a do tego bardzo mroczna, więc momentami co wrażliwszy czytelnik może mieć problem z przebrnięciem przez opisy sytuacyjne.

Najznakomitsza para polskiej powieści kryminalnej - Eberhard Mock i dawny Wrocław - powraca. Krajewski po raz kolejny portretuje swoich bohaterów z mistrzostwem i pasją. Tym razem obraz jest wyjątkowo mroczny. Breslau, lata 20. ubiegłego wieku. Dwie prostytutki przyjmują nietypową ofertę. Wkrótce policja znajduje ich zwłoki. Sprawę próbuje rozwikłać nadwachmistrz Mock. Gdy po aresztowaniu i przesłuchaniu wszystkich alfonsów z miasta Mockowi udaje się wreszcie ustalić tożsamość zamordowanych dziewczyn, niespodziewanie wychodzi na jaw, że na narzędziu zbrodni znajdują się jego własne odciski palców...

Ocena: 4

wtorek, grudnia 07, 2010

Jodi Picoult "Drugie spojrzenie"

Rewelacja! Nareszcie Picoult napisała książkę o innej niż "proces z udziałem dziecka i dylematy moralne" tematyce. Oczywiście świetnie napisana, bardzo wciągająca historia o duchach.

Comtosook, Vermont, Stany Zjednoczone. Firma deweloperska zamierza wybudować galerię handlową w miejscu pochówku Indian Abenaki. Mimo ich gwałtownych protestów, zaczyna się budowa. W tym samym czasie miasteczko nawiedza seria niewyjaśnionych zdarzeń: z nieba spadają płatki róż, w powietrzu unosi się zapach owoców leśnych, a ziemia zamarza chociaż jest środek lata. Do pracy przystępuje Ross Wakeman, łowca duchów, starający się nawiązać kontakt ze zmarłą narzeczoną, którą wciąż kocha miłością prawdziwą i wierną aż... za grób. Badając paranormalne zjawiska na spornym terenie, Ross poznaje tajemniczą Lię, która na nowo budzi w nim ochotę do życia. Jednak to, co odkrywa Wakeman wykracza daleko poza wszystko, co mógłby sobie wymarzyć zarówno na tym, jak na tamtym świecie.

Ocena: 5

poniedziałek, grudnia 06, 2010

Mikołajki

Jak to jest, że Mikołaj nie przychodzi przez cały rok, a potem w grudniu odwiedza nas dwa razy? Jeżeli macie jakieś pomysły jak to wytłumaczyć Ali i Michałowi ;), dajcie znać.
Dzięki nocnym odwiedzinom Mikołaja udało nam się dzisiaj wyjątkowo wcześnie zerwać Alę z łóżka. Nasz przedszkolak dostał śliczny worek z wyszytym swoim imieniem (dzięki Marta!) i od razu pomaszerowała z nim do "swojego przedszkola", gdzie dzisiaj również ma ich podobno odwiedzić brodaty staruszek z workiem upominków. Fajnie być dzieckiem :)

Michał też musiał być grzeczny, bo rano czekał na niego czekoladowy Mikołaj. Ja mam pół dnia wolnego, chociaż rano musiałam się wcześniej zwlec z łóżka, żeby w Dudusiu trochę posprzątać.

Dzięki "Trójce" ta piosenka zapowiada mi od zeszłego roku okres świąteczny. Może dzięki temu, że prezenty już kupiłam i to wszystkie przez internet, nie będę zmuszona słuchać "Last Christmas".

sobota, grudnia 04, 2010