wtorek, lutego 28, 2012
Pituś chodzi!
"My son arrived just the other day, he came to the world in the usual way, but there were planes to catch, bills to pay, he learned to walk while I was away."
niedziela, lutego 26, 2012
Antoinette van Heugten "Dotknąć prawdy"
Historia podobna do tej opisanej przez Jodi Picoult w "W naszym domu". Autystyczny chłopak zostaje posądzony o zamordowanie pacjenta szpitala psychiatrycznego. Samotnie wychowująca go matka - prawnik, walczy o jego uniewinnienie, współpracując z emerytowanym detektywem oraz adwokatem, którego poznała w barze i w którym się zakochała.
Książka wolno się rozkręca i bliska byłam, żeby odłożyć ją przed ukończeniem pierwszej połowy. Druga połowa jest o wiele ciekawsza i trzyma w napięciu.
Minus za pierwszą część, oraz ściągnięcie pomysłu z Jodi.
Ocena: 4-
Książka wolno się rozkręca i bliska byłam, żeby odłożyć ją przed ukończeniem pierwszej połowy. Druga połowa jest o wiele ciekawsza i trzyma w napięciu.
Minus za pierwszą część, oraz ściągnięcie pomysłu z Jodi.
Ocena: 4-
niedziela, lutego 19, 2012
Madryt
W Madrycie postanowiliśmy spędzić dzień przed wylotem. Znaleźliśmy aparthotel, czyli hotel z "mieszkankami", dobrze skomunikowany z centrum i blisko lotniska. Duuużo chodziliśmy i wieczorem byliśmy zmęczeni, ale zadowoleni z tego, co udało się nam zobaczyć.
Jeszcze w drodze - zmiana kierowców :)
Nareszcie wspólna kąpiel. W Calahondzie mieliśmy tylko prysznic.
Na początek Muzeum Prado. Rewelacja!
Ali najbardziej podobał się obraz "z księżniczką", mnie "Maja naga" ("Maja ubrana" była akurat wypożyczona do Tokio, więc niestety nie mogliśmy porównać obrazów), Michałowi - "Ogród ziemskich rozkoszy".
Brunch na placu, w jednej z najstarszych i najlepszych knajpek w Madrycie. Zwróćcie uwagę na ubrania kelnerów. Tak wyglądają od początku istnienia lokalu.
Spacerem po Madrycie.
Specjalnie dla Ali - pałac prawdziwej księżniczki.
Znów posiłek. Na innym placu. Po zachodzie słońca było już chłodno i trzeba było uciekać do hotelu.
Jeszcze w drodze - zmiana kierowców :)
Nareszcie wspólna kąpiel. W Calahondzie mieliśmy tylko prysznic.
Na początek Muzeum Prado. Rewelacja!
Ali najbardziej podobał się obraz "z księżniczką", mnie "Maja naga" ("Maja ubrana" była akurat wypożyczona do Tokio, więc niestety nie mogliśmy porównać obrazów), Michałowi - "Ogród ziemskich rozkoszy".
Brunch na placu, w jednej z najstarszych i najlepszych knajpek w Madrycie. Zwróćcie uwagę na ubrania kelnerów. Tak wyglądają od początku istnienia lokalu.
Spacerem po Madrycie.
Specjalnie dla Ali - pałac prawdziwej księżniczki.
Znów posiłek. Na innym placu. Po zachodzie słońca było już chłodno i trzeba było uciekać do hotelu.
sobota, lutego 18, 2012
niedziela, stycznia 29, 2012
Granada
Najlepsze zostawiliśmy sobie na koniec. Przynajmniej według tego, co pisali w przewodnikach. Alhambra miała być ukoronowaniem naszego pobytu w Andaluzji. Żeby kupić bilety musieliśmy dzień wcześniej zadzwonić do BOKu i bilety zamówić, a na miejscu staliśmy w kilku dość długich kolejkach. Rozczarował mnie m.in. brak słynnej fontanny z lwami. Akurat była w renowacji.
Najpierw musieliśmy pokonać długą drogę w górę, żeby dostać się do bram. Bilety są na konkretną godzinę i trzeba je odebrać odpowiednio wcześniej.
Faktycznie, kompleks pałacowy jest imponujący. To, że w jednym miejscu jest tyle pięknych budowli z różnych okresów, a dodatkowo podobno piękne ogrody. My je odpuściliśmy. Byliśmy dość zmęczeni po wędrówce po samych tylko pałacach, zamkach i podwórzach i uznaliśmy, że jesienią nie są już tak imponujące. Moim jednak zdaniem wiele jest w Andaluzji zamków z podobnymi, charakterystycznymi zdobieniami.
Następnie wybraliśmy się na spacer w miejsce, z którego rozciąga się przepiękny widok, szczególnie o zachodzie słońca. Kiedy dotarliśmy na górę, wszystkie miejsca siedzące były już zajęte :)
Kiedy zjechaliśmy autobusem na dół, do centrum i mieliśmy wsiadać do samochodu, zachciało nam się zostać. Jest w wieczornej Granadzie coś przyciągającego. Trochę szkoda, że musieliśmy jechać do Madrytu.
Najpierw musieliśmy pokonać długą drogę w górę, żeby dostać się do bram. Bilety są na konkretną godzinę i trzeba je odebrać odpowiednio wcześniej.
Faktycznie, kompleks pałacowy jest imponujący. To, że w jednym miejscu jest tyle pięknych budowli z różnych okresów, a dodatkowo podobno piękne ogrody. My je odpuściliśmy. Byliśmy dość zmęczeni po wędrówce po samych tylko pałacach, zamkach i podwórzach i uznaliśmy, że jesienią nie są już tak imponujące. Moim jednak zdaniem wiele jest w Andaluzji zamków z podobnymi, charakterystycznymi zdobieniami.
Następnie wybraliśmy się na spacer w miejsce, z którego rozciąga się przepiękny widok, szczególnie o zachodzie słońca. Kiedy dotarliśmy na górę, wszystkie miejsca siedzące były już zajęte :)
Kiedy zjechaliśmy autobusem na dół, do centrum i mieliśmy wsiadać do samochodu, zachciało nam się zostać. Jest w wieczornej Granadzie coś przyciągającego. Trochę szkoda, że musieliśmy jechać do Madrytu.
wtorek, stycznia 24, 2012
Rani Manicka "Japońska parasolka"
Wciągająca historia młodej Parwati, która w wieku 16 lat zostaje wydana za mąż, za starszego mężczyznę. Ojciec panny młodej oszukał swojego przyszłego zięcia wysyłając mu zdjęcie jakiejś piękności, a nie pokazując swatowi własnej córki. Parwati trafia do najbogatszego domu w okolicy i dzięki "czarom" kucharki Mai nie zostaje odprawiona do domu po tym, jak przekręt ojca wyszedł na jaw.
Książka bardzo ciekawa, dobrze napisana. Podobały mi się mądrości wypowiadane przez prostą Maję (może fragment przewidujący zjednoczenie Europy i Ameryki Północnej to zbyt naciągany fragment) i historyczne tło wydarzeń.
Ocena: 4+ (m.in. za latające spodki ;))
Książka bardzo ciekawa, dobrze napisana. Podobały mi się mądrości wypowiadane przez prostą Maję (może fragment przewidujący zjednoczenie Europy i Ameryki Północnej to zbyt naciągany fragment) i historyczne tło wydarzeń.
Ocena: 4+ (m.in. za latające spodki ;))
poniedziałek, stycznia 23, 2012
Mijas, czyli miasto dla Michasa :)
Bardzo ładnie położone, urokliwe miasteczko, które jest jednym z moich Andaluzyjskich naj. Wąskie, wijące się po wzgórzach uliczki, białe domki. Klimatycznie przypomina trochę Szentendre.
Najbardziej chaotyczne, pozowane zdjęcie wyjazdu :)
Najbardziej chaotyczne, pozowane zdjęcie wyjazdu :)
niedziela, stycznia 22, 2012
Barbara Delinsky "Nie moja córka"
Wciągająca historia 4 nastolatek i ich matek. Zarówno dziewczyny, jak i kobiety są przyjaciółkami. Te młodsze postanawiają w wieku 17 lat zawiązać pakt i równocześnie zajść w ciążę. Teoretycznie przemyślały wszystko, ale to, jak ich decyzja wpłynie na ich przyjaźń, przyjaźń ich matek, stosunki w szkole, w miasteczku, trochę je przerosło. Dodatkowo jedna z matek jest dyrektorką szkoły, do której dziewczyny uczęszczają, oraz samotną matką, która urodziła córkę w wieku 17 lat.
Mały minusik za hollywoodzkie zakończenie, ale i tak polecam.
Ocena: 5-
Mały minusik za hollywoodzkie zakończenie, ale i tak polecam.
Ocena: 5-
piątek, stycznia 20, 2012
Znowu piątek :-)
Po ciężkim tygodniu nareszcie piątek. Weekend rozpoczynamy winem od Pierrów i ja zwykle Trójkową listą. Adele na 3. Coma na 2.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





