wtorek, września 25, 2012

Antoine de Saint-Exupery "Mały Książę"

Postanowiłam książkę przeczytać jeszcze raz. Poprzednio miałam kilkanaście lat i chyba nie do końca rozumiałam na jak wielu płaszczyznach można tę książkę odbierać. Zapisałam sobie oczywiście parę cytatów i na pewno będę do tej książki wracać (jak do "Alchemika"). Zawsze można w niej znaleźć coś, co przemawia do nas najbardziej w danym momencie.





Ocena:6

poniedziałek, września 24, 2012

Nareszcie są!

Profesjonalne zdjęcia ze ślubu i pierwszego wesela Ani i Olka. Udało się nam na kilka załapać :)







Poniedziałkowo


niedziela, września 23, 2012

6 lat temu ...

Była impreza :) I z tej okazji mieliśmy wczoraj obiad, który przeciągnął się do 1 w nocy.


sobota, września 22, 2012

Barbara Delinsky "Kiedy moja siostra śpi"

To trzecia książka Barbary Delinksy, po którą sięgnęłam. Jest podobna do pierwszej -  "Nie moja córka". Natomiast romansik "Marzenia dla każdego" to zupełnie inna, mniejsza liga.
"Kiedy moja siostra śpi" opisuje skomplikowane relacje rodzinne, których osią są relacje pomiędzy kobietami - babka-matka-córka. Robi, starsza siostra Molly, córka Kathryn jest znaną biegaczką przygotowującą się do startu w olimpiadzie. Kiedy podczas jednego z treningów przechodzi zawał serca, po którym zapada w śpiączkę, a jej mózg przestaje pracować, rodzina staje przed trudnymi wyborami, których nie ułatwia fakt, iż jak się okazuje nie znali istotnych faktów z życia Robin.

Książka wzruszająca (oczywiście popłakałam się na końcu) i bardzo wciągająca. Moim zdaniem lepsza niż "Nie moja córka". Faktycznie opisuje trudne relacje pomiędzy siostrami, pomiędzy każdą z nich, a matką i pomiędzy matką i babką (matką matki :)). Tajemnice, niedopowiedzenia, wzajemne urazy - wszystko to nie pomaga w zbudowaniu relacji. Trochę brakowało mi w tej rodzinie "męskiej ręki". Mąż cicho towarzyszy Kathryn, oraz córkom. Chris, brat Molly i Robin nie bardzo daje sobie radę w nowej roli - męża i ojca. Rodzinną firmą też zarządzają kobiety. Aż się prosi o jakiś silny męski charakter dla równowagi.

Ocena: 5-


środa, września 19, 2012

Marsha Mehran "Zupa z granatów"

Książka faktycznie przypomina "Czekoladę" (oglądałam, nie czytałam), o której wydawca wspomniał na okładce. Jest magiczna, romantyczna kuchnia, w której utalentowana najstarsza siostra Aminpour z dalekiego Iranu przygotowuje cudownie przyprawione perskie potrawy. Jest wredny, rządzący małym irlandzkim miasteczkiem Thomas McGuire, którego celem jest zniszczenie dobrze prosperującego Cafe Babilon należącego do trzech sióstr. Jest wędrowna grupa "druciarzy", którzy również działają Thomasowi na nerwy. Jest starsza właścicielka lokalu, będąca dla sióstr "jak matka".

Na tym podobieństwa się kończą. Nie przepadam za książkami, w których roi się od przepisów, bo utrudniają mi czytanie. Tutaj jest jeden przepis w każdym rozdziale i jest on umieszczony obok, nie wpleciony w tekst. Podczas czytania opisów przyrządzania tych potraw, zapragnęłam przygotować chociaż jedną z nich, bo opisane są wspaniale. Kuchnia Mardżan jest ciepła, kolorowa i cudownie pachnie. Jej potrawy zmieniają ludzi, pomagają im odnaleźć dawno zapomniane marzenia i daję siłę do ich spełnienia. Podoba mi się również powolne odkrywanie historii trzech sióstr. Ich ucieczki z Teheranu, tułaczki po Wielkiej Brytanii i tym, jak to na nie wpłynęło.
 Pomimo dużej ilości opisów i niewielu dialogów, książkę czyta się łatwo i szybko.


Ocena: 5 -

niedziela, września 16, 2012

czwartek, września 13, 2012

Już całkiem niedługo ...


... zrobimy sobie takie zdjęcie w czwórkę :)

wtorek, września 11, 2012

"Melancholia"

Już po raz drugi w tygodniu "doświadczyłam" końca świata. Tym razem w filmie Laarsa vor Triera, ze wspaniałą rolą Kristen Dunst. Akcja filmu toczy się w przeciągu kilku dni, podczas których Ziemię ma minąć "Melancholia", planeta, która do tej pory "ukrywała się" za Słońcem. Młodsza siostra grana właśnie przez Dunst choruje na depresję, melancholię i w przeciwieństwie do swojej siostry ze spokojem podchodzi do tego, że planeta najprawdopodobniej Ziemi jednak nie minie.
I jeszcze ta muzyka ...

Jest to jedyny film o końcu świata, który do tej pory widziałam, w których nie ma biegania, zbierania zapasów, korków na autostradach, wybuchów i ogólnego chaosu.


czwartek, września 06, 2012

Karen Thompson Walker "Wiek cudów"

Chcieliście kiedyś, żeby doba była dłuższa? Na pewno nie raz. W "Wieku cudów" to się dzieje naprawdę. Najpierw doba jest dłuższa o kilkadziesiąt minut, ale z czasem trwa już 60 godzin. 30 godzin dnia, 30 godzin nocy. Tak według autorki wygląda koniec świata. Takie "niby nic", a jednak wszystko, co wiąże się ze spowolnieniem ziemi ma na ludzi, zwierzęta i rośliny tragiczny w skutkach wpływ. Przeczytałam w dwa dni i teraz czekam na wolny wieczór, żeby w końcu obejrzeć "Melancholię", którą polecali mi rodzice, a teraz jeszcze wydawca "Wieku cudów".


Ocena: 5