wtorek, lipca 05, 2011

Gabrielle Zevin "Gdzie indziej"

Bardzo ciekawa wizja "życia po życiu". Myślę, że nie miałabym nic przeciwko, gdyby faktycznie tak to wyglądało :) Wizja autorki zakłada, że po śmierci, z każdym dniem młodniejemy będąc w miejscu przypominającym każde inne nadmorskie miasto na ziemi, a kiedy mamy 7 dni wracamy na Ziemię jako niemowlę.

Ocena: 5

niedziela, czerwca 26, 2011

Mathias Malzieu "Mechanizm serca"

Książki nie skończyłam. Nie było w niej nic, co by mnie zainteresowało, co spowodowałoby, że nie mogę się doczekać następnej strony.

Ocena: 1

niedziela, czerwca 19, 2011

Gra w klasy

Nigdy do końca nie rozumiałam o co w tej grze chodzi. Pewnie źle graliśmy :)


poniedziałek, czerwca 13, 2011

Amy Chua "Bojowa pieśń tygrysicy"

Absolutnie rewelacyjna krytyka współczesnego modelu wychowywania przez zachuchanie, od której nie sposób się oderwać. Wpadki i sukcesy Chińskiej Matki bulwersują, śmieszą i inspirują.
Zuzanna Ziomecka

Z pierwszą częścią zdania pani Ziomeckiej się nie zgadzam. Owszem, Amy Chua krytykuje zachodni model wychowania, ale moim zdaniem to, co oferuje w zamian również nie zasługuje na pochwałę. Ponownie sprawdza się powiedzenie o znalezieniu "złotego środka".

Moja refleksja po przeczytaniu tej książki jest następująca: Chińskie matki nie mają czasu dla siebie. Nie wiem jak autorce udało się połączyć pracę na uczelni z takim wychowaniem córek, jaki zaprezentowała w książce.

Historia Amy Chua faktycznie bulwersuje, śmieszy i inspiruje. Mnie do innego niż ten przedstawiony w książce sposobu wychowania swoich dzieci.

Ocena: 4+

poniedziałek, czerwca 06, 2011

Andrew Davidson "Gargulec"

Irytowałam się, że nie mogę tej książce poświęcić więcej czasu "za jednym posiedzeniem". Wciągająca historia pary, która spotyka się po raz kolejny w tym życiu, w obecnym czasie, przeplatana opowieściami z różnych krajów i różnych epok.
Bardzo mi się podobała i chciałabym, żeby była prawdziwa :)

Ocena: 5

wtorek, maja 31, 2011

sobota, maja 28, 2011

Manchester United - Barcelona

Jestem tak zdenerwowany, że nie mam weny, żeby coś pisać.

piątek, maja 27, 2011

VP Logistics

Na początku mojej AIESECowskiej drogi kilkakrotnie byłam OC VP Loistics (czyli członkiem Komitetu Organizacyjnego jakiejś konferencji, czy spotkania, odpowiedzialnym za logistykę), ale zorganizowanie konferencji na 200 osób to pikuś w porównaniu z porannym wyjściem z domu z dwójką dzieci.
Obudzić, ubrać, nakarmić, spakować, zejść na dół, dotrzeć do przedszkola, a później do pracy czy do miasta pozałatwiać jakieś sprawy, ... Okazuje się, że podejmowanie decyzji o tym, czy zakładamy bluzę, czy tylko koszulkę, oraz czy bierzemy wózek czy chustę, a może dzisiaj ta decyzja odpada, bo mam samochód do dyspozycji, to wcale nie bułka z masłem. O nie!
Wygląda na to, że największą efektywność osiągam pod presją i będąc zalataną właśnie. Wieczorem, po karmieniu, przeczytaniu bajek (obowiązkowo o księżniczkach, taki mamy ostatnio etap) siadam na chwilę, żeby podjąć decyzję czy prasuję, sprzątam łazienkę, czy chwilę poczytam i kładę się spać, bo "dzisiaj moja noc", czyli ja wstaję do nocnego przewijania.
Rano, czasem nawet o o szóstej zaczynam od nowa.

Ale warto, oj warto.

wtorek, maja 03, 2011

Jodi Picoult "W naszym domu"

Najsłabsza moim zdaniem książka Picoult. Tym razem autorka opowiada historię samotnej matki dwóch synów, z których starszy - Jackob, cierpi na zespół Aspergera i zostaje oskarżony o morderstwo. Oczywiście całość kręci się wokół sprawy sądowej, jest więc adwokat, policjant prowadzący sprawę i cała reszta.
Tego, co naprawdę stało się z ofiarą - nauczycielką Jackoba, domyśliłam się na początku i nie miałam przez to motywacji, żeby czytać dalej. Nie zauważyłam również obecnych zawsze u autorki "dylematów moralnych", które zwykle dawały wiele do myślenia.

Ocena: 3

niedziela, maja 01, 2011

A ja tam byłem, miód i wino piłem


Siedzę sobie spokojnie w poniedziałek w domu, zastanawiam się jaką jutro koszulkę założę na Mecz i gdzie go będę oglądał, a tu nagle telefon od Gosi:
- Mam dwa bilety na Mecz w Gelsenkirchen - chcesz mogę ci je dać.
- Eeeee...
- Tylko musisz wsiąść jutro rano w samochód i tu dojechać.
- Eeeee...
- Chcesz czy nie?
- Eeeee...
- Dobra, zadzwonię za parę minut.

Po paru minutach, z trzęsącymi kolanami powiedziałem, że oczywiście, że biorę te bilety i choćbym miał tam iść na klęczkach, to nie ważne jak, ale na tym Meczu muszę być. Zadzwoniłem jeszcze do Maćka, który zareagował podobnie do mnie i szybko obmyśliliśmy plan - wyruszamy we wtorek rano i dojeżdżamy do Gelsenkirchen ok. 16:00.

Dla niewtajemniczonych - Mecz, o którym piszę to Półfinał Ligi Mistrzów. To nie jest zwykły mecz. Zwykły mecz jest wtedy jak gra Widzew Łódź z Górnikiem Łęczna. Półfinał Ligi Mistrzów ogląda ok. 200 mln ludzi na świecie. Z czego tylko 60000 na stadionie na żywo. I mieliśmy być dwójką z tych sześćdziesięciu tysięcy.

Schalke 04 Gelsenkirchen (czarny koń rozgrywek) podejmował u siebie Manchester United. United był zdecydowanym faworytem, ale Schalke wyeliminowało w ostatniej rundzie Inter Mediolan, wygrywając z nim na wyjeździe 2:5. Schalke to ostatnia przeszkoda, która stała na drodze Manchesteru do wielkiego finału Ligi Mistrzów - trzeciego w ciągu ostatnich 4 lat. A w finale czekać będzie na 99% wielka Barcelona. Ale żeby do tego doszło, trzeba najpierw pokonać Niemców. I ja jechałem ten Mecz obejrzeć na żywo.

Wyruszyliśmy o 7 rano. Przed nami 955km i około 10 godzin jazdy. Droga mijała bez przeszkód, aż do feralnego zjazdu nr 19 z autobahna A2 - 70km od celu. Jeden wielki korek. I stoimy. Przez pierwszą godzinę, jeszcze sobie żartowaliśmy, ale gdy zegar pokazał 18:30 zrobiło się mniej zabawnie. Jakimś cudem dojechaliśmy w końcu do zjazdu i rura przez niemiecką prowincję:



Dojechaliśmy w ostatniej chwili. Zabawne było iść pośród szpaleru tysięcy kibiców Schalke. Na szczęście skończyło się tylko na kulturalnych docinkach.


Co ciekawe, ten sam stadion widziałem już wcześniej, podczas mojej nieudanej przygody z Mistrzostawmi Świata w 2006 roku. Wtedy zostałem wyrolowany i nie wszedłem na mecz Polska Ekwador. Trauma pozostała i do końca miałem wrażenie, że zaraz okaże się, że coś poszło nie tak i meczu jednak nie obejrzę. Serce na chwilę zatrzymało się przy podchodzeniu do bramki. Wsuwam bilet w czytnik... pip... i jest!! Zielone światło! Wchodzę!

Wszystko wydarzyło się tak szybko, że nie do końca jeszcze w to wierzyłem - słyszę hymn Ligi Mistrzów! Na żywo! I to półfinał! I to z United w roli głównej! To musiał być jakiś sen.



Mecz był zdecydowanie jednostronny. United przeważało od początku do końca. Posiadanie piłki: 65% do 35% dla MU. Akcja za akcją. Precyzyjne podania, pressing już na połowie rywala, strzał za strzałem i tylko świetnie dysponowany bramkarz Schalke sprawił, że nie skończyło się 0:10. Co za emocje! Piękny mecz, w pięknej oprawie, 0:2 na koniec i Finał na Wembley jest już tylko na wyciągnięcie ręki.


Po meczu wsiedliśmy w samochód i droga z powrotem. To była masakra. Jechaliśmy na autopilocie, śpiąc tylko 3 godziny gdzieś przed granicą Polski. Ale warto było. Zdecydowanie doznania z poziomu tych z najwyższej półki. Jeszcze kilka zdjęć: