piątek, października 06, 2006

ach cóż to był za ślub ... oczami Dagmary

Postanowiliśmy spisać relację z tego dnia. Dla siebie na przyszłość i dla zainteresowanych, jak to wyglądało od podszewki :)

Wstałam rano, ale nie pamiętam o której. Nie był to blady świt, ani gorące południe. Myślę, że było pomiędzy 9 i 10. Plan z dnia wczorajszego wyglądał następująco:
- 12:00 - 13:30 - fryzjer i makijaż
- 15:00 - Michał przyjeżdża z rodzicami i bratem na lampkę wina z naszej piwniczki
- po 16:00 - ruszamy do kościoła

a oto, jak "życie zweryfikowało moje plany" :)
u fryzjera byłyśmy z Kamą kilka minut po 12:00. Obie miałyśmy być uczesane i umalowane. fryzury próbne były, makijaże nie. Kama najpierw na fotel fryzjerski, żeby przygotować włosy. Ja do makijażu. Pani Ela troszkę się natrudziła, żeby zamaskować moje czerwone poliki, ale wyszło jej to rewelacyjnie. Kiedy pani Gosia przygotowała już Kamę, a mnie nadal malowano, Kama wpadła na pomysł, że może jednak podjadę do "pani od paznokci" i zrobię sobie żele. Zadzwoniła i umówiła mnie na 13:30 (pracują do 14:00, a nakładanie żeli miało trwać jakieś 40 minut). Po makijażu usiadłam do pani Gosi. Było już tochę późno i coraz częściej nerwowo zerkałam na zegarek czy zdążę na te pazkoncie. A warkocz, jak na złość, nie chciał się zapleść za pierwszym razem (!). Ok. 13:50 wypadłam z salonu, złapałam rikszę i po 5 minutach dotarłam "na paznokcie". W międzyczasie zadzwoniłam do Michała, żeby przyjechali o 15:30, bo się nie wyrobię. Michał na to, że nie ma problemu, ale on ma 3 case'y:
1. Nie umie zapiąć spinek do mankietów. Mówię mu, że to nie case, że ja mu zapnę, jak przyjedzie.
2. Nie ma paska do spodni. Przypomniała mi się taka sytuacja, o której już gdzieś, kiedyś czytałam (;)) i mówię mu, żeby poprosił Chajdiego o pożyczenie, albo kupno nowego.
Trzeciego nie pamiętał.

Pani "od paznokci" wiedziała jaką mam suknię (Kama jej wszystko opowiedziała :)), zrobiła mi na złoto motywy roślinne na 4 paznokciach, żeby pasowały do koronki. Musnęła mi też powieki złotym cieniem, żeby było "lżej" i lekko spóźniona, wpadłam do czekającej pod bramą taksówki. Było po 15:00.

Włączam telefon, a tam 2 nieodebrane połączenia. Oba od mamy. oddzwaniam, a Tata radosnym głosem mówi, że czekają na mnie w domu goście, a panny młodej nie ma. Zestresowałam się, że to już Michał z Rodzicami, a przecież miał być za pół godziny. Mówię Tacie, że już jadę, a on na to czy do kościoła od razu czy do domu ...
wpadłam do domu piętnaście minut później. W dużym pokoju stoją Rodzice i Kama (już oczywiście zwarci i gotowi), a do tego wujostwo z Włocławka (sztuk 5), którzy przyjechali zrobić mi niespodziankę. Tylko rzuciłam szybkie "dzień dobry" i szybko na górę się przebrać. Siostra mi pomagała, bo ja przecież z tymi paznokciami (pierwszy raz w życiu). Jedną ręką mówiłam gdzie co leży, a drugą jadłam kanapkę i popijałam herbatę. Było to chyba rekordowo szybkie przygotowanie się Młodej do ślubu. Po 10 minutach byłam gotowa, a pod dom podjechał Michał z Rodzicami i Olkiem.
Jak on się pięknie prezentował ... wiedziałam, że wychodzę za przystojniaka, ale jak go zobaczyłam w jesiennym słońcu, to mi się troszkę kolana ugięły :)
Weszli do domu, a ja po chwili zeszłam na dół, co wzbudziło serię "achów" i "ochów". Otworzyliśmy pierwsze winko, jakie zakupiliśmy do naszej piwniczki. Czerwone Ozi Pince rocznik 1999 (wtedy zaczęliśmy ze sobą chodzić). Wznieśliśmy toast i czekając na Andrzeja (wujek Michała), który miał nas zawieść do ślubu, przyjęliśmy pierwsze życzenia i prezenty.

przed domem




Andrzej był bardzo punktualny (16:00). Zapakowaliśmy się do ślicznie przystrojonego samochodu i ruszyliśmy. Nie ujechaliśmy daleko, bo już przed wyjazdem z naszej uliczki sąsiadki zorganizowły pierwszą bramkę (pierwszą i ostatnią). A my przecież całą wódkę mieliśmy na sali ... Michał wynegocjował, że flaszkę dostaną następnego dnia. Jazda do kościoła przebiegała w miłej atmosferze. Chilloutowa muzyczka, którą zaserwował nam Andrzej skutecznie nam ją umilała i pozwoliła zapomnieć o stresie. Mieliśmy też element humorystyczny, bo Andrzej, mieszkający w Tarnowie, podczas skręcania z Drewnoskiej we Włókniarzy chciał wjechać na remontowany pas. Śmialiśmy się, że byłoby z tego ładne zdjęcie - Młoda Para wypychająca samochód z Włókniarzy.

Pod kościołem byliśmy za wcześnie, więc czekaliśmy sobie na łączce nieopodal. Podjechaliśmy kilkanaście minut przed rozpoczęciem ceremonii, przywitaliśmy się z gośćmi i kiedy ci udawali się powoli w stronę kościoła, my ucięliśmy sobie pogawędke z dawno niewidzianymi znajomymi.



Nagle biegnie ojciec Florian (chyba), i krzyczy czy my zegarka nie mamy, bo się ceremonia za minutę zaczyna, a nas nie ma. No to szybciutko pod kościół, świadkowie są? Kamy nie ma, bo myślała, że od razu ma siedzieć na swoim miejscu :). Wszyscy się znaleźli, podszedł ksiądz, przywitał nas i w drogę. Ostatnią jako narzeczeni.


Michał nie do końca rozumiał ideę mojegio welonu, kiedy ma mi go opuścić na twarz, a kiedy podnieść, ale wszystko wyszło dobrze :) Na początku ceremonii tak mi się trzęsły nogi, że jedyne o czym myślałam to to, czy trzęsie mi się też sukienka.
Przysięgi złożyliśmy zgodnie, wyraźnie i w miarę głośno. Podczas ich składania zaczęły bić dzwony, co jeszcze bardziej podkreśliło wagę chwili. Miałam małe problemy z wsunięciem Michała obrączki, bo okazała się trochę za mała, ale przy jego pomocy się udało.
oto filmik z naszej przysięgi:

http://www.youtube.com/watch?v=bKgdJOCLol4

Głos pod koniec zaczął mi się załamywać. Tą drugą składałam już trochę nieświadomie. Jak w transie powtarzałam za księdzem, ale jakby mnie ktoś zapytał co mówiłam, miałabym problemy z powtórzeniem.

Byłam tak przejęta całą sytuacją, że zabrakło miejsca na łzy wzruszenia. Zakręciły mi się w oczach dopiero w samochodzie, kiedy dotarło do mnie co się tak naprawdę wydarzyło. W sumie, to chciałabym po ceremonii spędzić chwilę tylko z Michałem. W spokoju. Bez fotografa, kamerzysty czy kierowcy.

Kiedy w rytm marsza mendelsona wychodziliśmy z kościoła goście bili brawo, a ojciec Florian kierował ruchem, wskazując nam gdzie mamy się udać, żeby przyjmować życzenia. Duuuuużo ludzi było i kiedy zobaczyłam kolejkę, która się do nas ustawiła pomyślałam, że zejdzie nam jakaś godzinka :)


Po życzeniach, ustawiliśmy się na schodach kościoła i zrobiliśmy wspólne zdjęcie ze wszystkimi goścmi. Następnie wszyscy wsiedli w różne środki transportu i udaliśmy się na salę.

Tutaj krótki reportarz z ceremonii ślubnej:

http://www.youtube.com/watch?v=L82Js9Glk2U

Tam też trochę czekaliśmy aż się wszyscy zjadą i na sygnał podjechaliśmy pod schody rezydencji Synowiecka. Mamy przywitały nas chlebem i solą, dostaliśmy szampana, wypiliśmy i rzuciliśmy za siebie. Potłukły się za pierwszym razem :)







Gdyby nie Ania O. pewnie zapomnielibyśmy o przeniesieniu przez próg, ale i ten etap wesela mamy zaliczony.


Na sali ustawiliśmy wcześniej projektor, który wyświetlał nasze wspólne zdjęcia. Miało to umilić gościom czekanie na Parę Młodą i okazało się bardzo trafionym pomysłem. Stał do oczepin.

Obiadek, pierwsze toasty ojców i Andrzeja. Słowa, które dla nas przygotowali były bardzo wzruszające. Było o nas, o rodzinie i wartościach.






Pierwszy taniec. Pamiętam, że w ogóle nie zwracałam uwagi na to, co dzieje się wokół nas. Tańczyliśmy i śpiewaliśmy, jakbyśmy tylko my tam byli.

http://www.youtube.com/watch?v=GjRytXfZEh8



No i zaczęła się imprezka!! Tańce, śpiewy, kolejne toasty i mowy gości (również wzruszające), prezentacja gości i naszej księgi ślubnej, pyszne jedzonko i dużo śmiechu.

toasty




Leszek i Sylwia wpisują się do naszej księgi ślubnej :)


z Kamą, która pomogła w organizacji (przed imprezą), jak również w jej trakcie

tańce
















a tu proszę AIESECowców o zwrócenie uwagi, że ten pan w prawzm rogu i trzecia pani od lewej, to mój wujek i ciocia. Wywijali z nami do „Let’s get loud”.

Czas do 22:00 starsznie się dłużył. Na tą godzinę zaplanowaliśmy podziękowanie dla Rodziców i pamiętam, że kilka razy obawiałam się, że już po czasie. Zaprosiliśmy wszystkich na dół, gdzie na Rodziców czekała niespodzianka - zanim podziękowania, musieli wziąć uidział w sztafecie 4xpytanie dot. naszego związku. Było trochę zamieszania podczas prezentacji reguł, ale w końcu udało nam się rozbawionych Rodziców ustawić i zadać pierwsze pytanie. Odpowiedzieli na wszystkie, chociaż jedno sprawiło im sporo trudności. Mieli jednak wsparcie w Monice Jesień, która nie mogła ustać w miejscu tylko wszystkim podpowiadała.
Pałeczka w postaci butelki wódki dotarła do mety (w nienaruszonym stanie) i po krótkiej mowie, wręczyliśmy Rodzicom złote medale.
Taniec z Rodzicami, w rytm "Sunrise Sunset" wzruszył szczególnie moją Teściową i Tatę.

tłumaczenie reguł


pytania


wręczenie medali


taniec




z Tatą


z Teściem


Kolejna porcja tańców i o godzinie "zero" - oczepiny. Były krótkie, dokładnie takie, jak chcieliśmy i orkiestra zaangażowała w nie wszystkich gości. W rytm piosenki śpiewanej przez orkiestrę i przy gromkim akompaniamencie gości, Kama zdjęła mi welon, a Olek Michałowi przypinkę (rzucał potem krawatem). Rzucając welonem i krawatem mieliśmy zamknięte oczy i kręciliśmy się w kółko, więc nie ma mowy o celowym wybraniu "ofiar". Nowa Młoda Para, która po oczepinach odtańczyła razem taniec to Daria i Kobza.













Michał chciał koniecznie wykupić swój krawat od Kobzy, co kosztowało go 4 flaszki. Tym razem umiejętności negocjacyjne mojego już-męża nie były skuteczne :)



Chłopaki (Chajdi, Kobza i Leszek) odśpiewali przygotowane na tę okazję "Morskie Opowieści" co powodowało u wszystkich salwy śmiechu.Wiem jednak, że Michał się wzruszył. Co za przyjaciele ... Tego samego wieczora spuścili mu lanie pasem. Podobno na szczęście, ale nie powiem, żeby na zdjęciach wyglądał na szczęśliwego ;)





Po oczepinach znów kolejka do Młodych. Tym razem odbyło się wręczanie prezentów, za które wszystkie serdecznie dziękujemy.
Ślub to fajna sprawa. Takie duuuże święta :D




Momentem, który mnie bardzo wzruszył, było odśpiewanie przez Teścia "My love". Podziwiam za odwagę i piękny głos. Nie zważałam już na makijaż i pozwoliłam się sobie popłakać.



Jeżeli chodzi o krojenie tortu, to byliśmy zbyt chojni dla Rodziców, bo całe ostatnie pięterko pokroiliśmy na 4 części. Nie było przepychanek z nożem, bo kto naciska, a kto wyznacza kierunek, ten rządzi kasą, albo ją zarabia.





W ogóle, jak pomyślę o przesądach, o nakrywaniu suknią butów męża, o obracaniu się pod ołtarzem, o paleniu wiązanki, ... to niewiele z tego się wydarzyło. Miałam na sobie coś nowego, coś pożyczonego, coś niebieskiego i coś starego (ale to dopiero na imprezie), pierwsze życzenia pod kościołem złożył nam mój Tata, ... i ... to chyba tyle :)

Ostatni goście wyszli przed 6:00, a my poszliśmy do naszego pokoiku, przeczytaliśmy wszystkie kartki z życzeniami i naszą księgę ślubną i dopiero poszliśmy spać.

Szkoda, że tak szybko minęła ta noc...
Spędziliśmy ją z bliskimi i ważnymi dla nas ludźmi i wiemy, że powiedzenie, mówiące o dzieleniu się szczęściem, jest prawdziwe.

środa, października 04, 2006

wieczorek panieński

Ponieważ Kama przebywała w Stanach, z prośbą o organizację zwróciłam się do Sylwii. Zgodziła się, za co ponownie dziękuję :)

oto Sylwia ze swoją nową miłością. Lesław przestanie mnie niedługo lubić, bo miś śpi podobno w łóżku ;)

Mój wkład w ten wieczór polegał na zaproponowaniu daty (16 września) i miejsca (dom Rodziców).
Od Teściowej dostałam przepyszny ajerkoniak, który już podczas Sylwestra zrobił furorę i dziewczyny wylizywały go z kieliszków ;)
Na początku września Sylwia powiedziała, że ma dla mnie niespodziankę. Miała być niesamowita, a po tym, jak podzieliła się nią z Michałem, ten stwierdził, że jak ją zobaczę to najpierw się popłaczę, a potem padnę na kolana. Niespodzianka miała być ujawniona podczas wieczoru panieńskiego.
Ujawniła się trochę wcześniej, bo oto Kama wróciła do Polski na ok. tydzień wcześniej niż to było zaplanowane już 4 miesiące wcześniej. Niesamowita niespodzianka!!


A teraz już o samym wieczorze. Zaczęło się po 18:00 w domu Rodziców. Ze względu na moje przeziębienie i wiatr siedziałyśmy w domku i tylko donosiłyśmy mięsko z grilla i bagietki z masłem czosnkowym (pyyyycha).
Jedzenia była masa. Dziewczyny poprzynosiły sałatki, słodycze,

słone przekąski. Było winko, piwo, a Siostra robiła jeszcze drinki, do których każda dostała słomkę w kształcie penisa (rewelacja!).




Po 20:00 był tort i szampan.

otwieranie szampana. Ja otwieram, Kama mnie wspomaga, Jesieniowa wyznacza kierunek, a Ania Wu się osłania.


Dostałam bieliznę Victoria's Secret (od Siostry).
Od dziewczyn satynową koszulkę nocną, podwiązke z niebieskim elementem i wałek do ciasta z cytatem "Mąż jest panem u siebie ... kiedy żony nie ma w domu".


były 3 testy:
- "czy znasz swoją przyszłą Rodzinkę?"
- "test na zbieżność odpowiedzi z Twoim przyszłym mężem. co odpowiedziałby Michał na zadane pytania"
- sprawdzian ze znajomości przesądów ślubnych

Sylwia przygotowuje się do zadawania pytań. Ma wprawę, ale mam nadzieję, że było przyjemniej niż na uczelni


na koniec dostałam "Certyfikat dla Dagmary Szczakowskiej za ukończenie Przedmałżeńskiego Kursu Panieńskiego z oceną bdb".

Niestety dziewczyny zmyły się ok. 23. Ale na posterunku zostałam ja, Kama i Jesieniowa. ok. 1:00 zamówiłyśmy taksówkę i pojechałyśmy do Kabateru. To był mój pierwszy raz w tym klubie. Fajna muzyka, dobre drinki, ogólnie dobra zabawa. Tylko jedna ekspresywna tancerka nadepnęła mnie piękną szpilką. Na początku był tylko strupek. Następnego dnia bolało, a potem pojawił się zmieniający kolor siniak (do wesela się nie zagoiło).

Do domu wróciłyśmy po 4:00, a potem gadałyśmy jeszcze z Moniką, jak za starych dobrych czasów, do 6:00.

Fajna sprawa taki wieczór panieński ;)
dzięki laski!!

a oto wszystkie uczestniczki:
od lewej - Cuma, Kama, Jesieniowa, ja, Monika, Sylwia, Daria, Ania Wu i Żaba


nastarsza uczestniczka wieczoru:

wtorek, października 03, 2006

Rejs kawalerski - 6 dni na Mazurach

Pomysł padł jakiś czas temu – nie chciałem żeby był to po prostu kolejny typowy wieczór kawalerski, a dodatkowo nie widziałem się z chłopakami dosyć długo przez wszystkie moje wyjazdy (w sumie to od sylwestra), a jeszcze dodatkowo na maxa chciałem pożeglować, no więc decyzja zapadła i odwrotu nie było. Organizatorem imprezy był Chajdi, ale Leszek z Kobzą wspierali go dzielnie pomysłami i robocizną.

Ogólnie nie spodziewałem się jakichś wypasów – ot, kolejny rejs z najlepszymi kumplami. W sumie sam ten fakt był już wystarczającym powodem do wielkiego zadowolenia dla mnie. A tu okazuje się, że rejs był zupełnie inny i chyba lepszego nie mógłbym sobie wyobrazić…

Wyruszyliśmy o 5 rano, 9.09. w sobotę. W sumie była nas czwórka – oprócz mnie Chajdi, Leszek i Kobza. Kilku jeszcze chłopaków miało pojechać, ale praca lub studia zatrzymały ich w domu.

Podróż, jak podróż – nudna i długa, umilana kawałami męskimi i pierwszymi rozmowami o laskach itp. Nasz port macierzysty był w Wilkasach, koło Giżycka. Piękny jacht!!

Tango 780 Family Sport. Początkowo się bałem, że ponieważ to jest i Family i Sport, to nie będzie w sumie ani jedno ani drugie, ale w sumie nie było potrzeby – łajba chodziła jak marzenie. Nazywała się Gosik (sic!), ale nazwa była zupełnie niezamierzona i bez podtekstów. Podczas przygotowywania łódki chłopaki wytapetowali cała kabinę plakatami z Maxima, Playboya, CKMu itp. Dodatkowo Chajdi przywiózł całą swoją kolekcję magazynów erotycznych odkąd tylko zaczął zbierać, a że to jest znany na mieście zbereźnik, to mieliśmy wszystkie męskie gazety od 1997 roku.

Na samym początku chłopaki wręczyli mi koszulkę z napisem Rejs kawalerski Mike’a, którą sami zresztą też mieli.


Chwila przygotowań i ruszyliśmy.

Pierwszy dzień wiało jak cholera. Na moje oko pod 6. Popłynęliśmy na północ i przejście Kisajna bajdewindem przy tej pogodzie wymagało niezłych umiejętności. Jak się potem okazało to był jedyny dzień, kiedy mieliśmy porządny wiatr. Potem już raczej flauta. Dopłynęliśmy do Sztynortu, gdzie po raz pierwszy na tym rejsie zobaczyliśmy cudowny zachód słońca (więcej miało nadejść).

Pływanie we wrześniu ma dobrą i złą stronę – dobra to taka, że jest pusto na jeziorach; zła to taka, że jest pusto w tawernach. Sztynort, w ciągu lata tętniący życiem, teraz raczej przymierał i szykował się do snu na zimę. Dodatkowo Zenza (legendarna tawerna żeglarska) została przeniesiona do jakiegoś hangaru bez klimatu i raczej nic z niej już nie będzie (aaa!!!).

Kolejne dni minęły na raczej powolnym żeglowaniu

i piciu piwa w pustych portach wieczorami. I tak zahaczyliśmy o Węgorzewo (mój pierwszy raz), zrobiliśmy małą postój na starej śluzie niemieckiej,

zatrzymaliśmy się w moim najpiękniejszym miejscu na Mazurach (a być może w całej Polsce) – zatoce Zimny Kąt na Łabędzim Szlaku,

spędziliśmy noc w pustych Mikołajkach, gdzie spotkaliśmy Jaworka (!!),

powtórzyliśmy noc z bestią na Bełdanach przy ognisku, gdzie upieczona została przez nas kura na ogniu – piekła się skubana ze 3 godziny, ale za to smakowała jak żadne inne mięso, które do tej pory jadłem

i robiliśmy wiele innych rzeczy.

Ogólnie rejs był po prostu bomba. Chłopaki spisali się na medal – oprócz koszulek i lasek na pokładzie, mieliśmy banderę z napisem Mike Rejs.

Dodatkowo zbieraliśmy grzyby, których na Mazurach była od groma

łowiliśmy ryby

co dwa dni mieliśmy ognisko, a przy nim gitara i szanty. Szczególnie jednego wieczoru chłopaki ułożyli kilka zwrotek (5 stron A4!!) Morskich Opowieści na mój i Dagmary temat:

Dzisiaj Michał złowił ryby
płotka sandacz i okonia.
Zamiast je oskrobać

Wali sobie ***


Na Mazurach Michał żeglarz
dmucha sobie co popadnie
Ale sam on chyba nie wie

czy Daga z mleczarzem nie wpadnie


przepraszam za niecenzuralne teksty, ale:
Może ktoś się bardzo zżymał,
mówiąc, że to zdrożne wieści,
ale to jest właśnie klimat
Morskich Opowieści

Rejsu na pewno nigdy nie zapomnę – dzięki chłopaki za zorganizowanie go w ten sposób. Dołączam jeszcze kilka fotek, niezapomnianych widoków jezior mazurskich. Gdzieś na Jagodnem, gdy leciały nad nami klucze żurawi, podnieśliśmy kieliszki z Wściekłymi Psami i wypiliśmy toast – ‘Za przyjaźń’.

31. 08.2006, czwartek

rozrywka w parku - taniec z piłeczką


w barze


Ostatni dzień naszej podróży przedślubnej. Siedzimy już w samolocie, który kołuje właśnie na pas startowy i niedługo oderwiemy się od chińskiej ziemi.
Dziwny to kraj, ale bardzo mnie zafascynował i na pewno tu kiedyś wrócę.

System.
Taki kolorowy i zachodni ten chiński komunizm (przynajmniej na ulicach). Billboardy, firmy międzunarodowe, pełne sklepy, drogie samochody, zachodnie marki. A jednak gdzieś nad tym wszystkim czuwa wielki Mao, ogromne gmachy budynków urzędowych, wszechobecni mundurowi, szerokie (nawet 8-pasmowe) ulice, pracownicy w czerwonych opaskach na ramionach. Dziwi mnie, że mając tak duży dostęp do tego "jak to jest na zachodzie" i taką masę ludzką, system się tu jeszcze nie zmienił.
Doświadczyłam po raz pierwszy kontroli internetu (nie działa m.in. wikipedia).

Bezrobocie.
Według anglojęzycznej gazety, którą Michas wziął na lotnisku bezrobocie w Chinach wynosi 4,5%. No tak. Biorąc pod uwagę m.in. zawody typu: bileter w komunikacji miejskiej (min. 1 osoba sprzedająca bilety w środkach transportu; nie ma biletów w kioskach), osoby pilnujące porządku na przystankach (mają po czerwonej horągiewce i opasce na ramieniu i pilnują, żeby ludzie stali w jakimś tam porządku, żeby się autobusy zatrzymywały i takie tam inne nie potrzebne nikomu czynności), ludzie pilnujący, żeby piesi i rowerzyści nie przekraczali skrzyżowań na czerwonym świetle, albo w niedozwolonym miejscu (samochodów to w takim stopniu nie dotyczy), policjanci, którzy zmieniają światła (mają kluczyk dostępu i zmieniają biorąc pod uwagę natężenie ruchu. Chyba). W tym kraju nie ma moim zdaniem osoby, która by nie pracowała. Coś się dla bezrobotnego zawsze znajdzie (odpowiedzialność za odkurzanie mportretów "śmierdziela w mundurku" np.)

Porządek na ulicach.
Bardzo pozytywnie mnie Pekin zaskoczył. Miasto jest naprawdę bardzo zadbane i czyste. Ale co tu się dziwić, jeżeli co 500m mija się sprzątacza, który zamiata chodniki. Psów jest mało (widziałam słownie 4 sztuki) i nawet trochę niechlujny sposób jedzenia Chińczyków (np. plują pestkami gdzie popadnie) i bardzo popularne w tym kraju charchanie pod nogi (czasem niestety współużytkownikom chodnika) nie psuje ładu i porządku.

Zabytki.
Widzieliśmy Zakazane Miasto i Świątynię Nieba. Zadbane, odmalowane, w trakcie renowacji. Robią wrażenie. Nie udało nam się zobaczyć Pałacu Letniego. Następnym razem.

Świątynia Nieba








Rowery.
Jest ich po prostu MASA. Jednego dnia zwiedzaliśmy miasto po chińsku, czyli właśnie na rowerach. Większość dróg jest dość szeroka, żeby zmieścić 2-3 pasy dla samochodów i jeszcze szeroki pas dla rowerzystów. Wszędzie asfalt Bardzo sympatycznie się tak poruszać. Chociaż ilość wdychanych spalin może taką przyjemność łatwo popsuć.
Zdecydowałam się po tym na kupno roweru miejskiego.




Smog.
Pierwszego dnia myśleliśmy, że to taka mgła zmieszana z chmurami, ale jednak nie. Jest to spory problem tego ogromnego miasta.
Nie sprzedawać Chińczykom więcej samochodów :)

Segregacja śmieci.
Jest na wysokim poziomie, kosze na ulicach podzelone są na "recyclabe" i "rest". Za plastikowe butelki musi bgyć jakiś Pfund, jak w Niemczech, bo ludzie je od nas zbierali.

Moja teczka w Chinach. :)
Wymiana pieniędzy nie odbywa się w jakimkolwiek kraju, w którym przyszło mi to robić. Wypełnia się dwie deklaracje (imię, nazwisko, numer paszportu, narodowość, data i miejsce urodzenia - ciekawe co powiedzą na Zgierz :) - kwota wymienianej waluty) i do tego trzeba dać jeszcze ksero paszportu (strony ze zdjęciem). Wymienialiśmy dwa razy. Tzn. ja wymieniałam, bo moje dane widnieją na deklaracjach, więc wnoszę, ze mam swoją teczkę jako "imperialistyczna świnia" w tym czerwono-żółtym kraju. Dodatkowo kilka razy (bezskutecznie) próbowałam sprawdzić pocztę (home.pl), wejść na wikipedię i przeszukiwałam google w pisująć "free Tibet". Głośno też wypowiadałam się na ulicy (nie muszę wspominać, że niezbyt pochlebnie) o Przewodniczącym Spoczywającym.

Skończyła się nasza podróż przedślubna. Kolejny rozdział National Geographic. Spędziliśmy w podróży 25 dni, odwiedzając 3 kraje. Spaliśmy w ok. 3 pociągach, 7 gerach, 4 schroniskach. Jedliśmy kozinę, spleśniałe jajka, banany w cieście, piliśmy dziwne oranżady, jogurty przez słomkę, itd. Dziwne, ale chyba uzależniam się od podróży. Jakoś tak nie mam ochoty wracać. Już nie mogę się doczekać następnej wyprawy. Ciekawe dokąd tym razem ...