Wróciliśmy z USG. Nogi ściśnięte. Płeć nadal nieznana. 50/50. Michał trochę niepocieszony. Długo go [Maluszka] pani doktor szturchała, przekładałam się z boku, na bok. Nawet poszłam do gabinetu na piętro i tam ponownie go pani doktor oglądała, ale nic z tego. Uparł się i już. Najważniejsze, że wszystko w porządku. Wymiar dwuciemieniowy i obwód brzuszka wskazują na 24 tydzień, więc idealnie. Długość kości udowej, na 25. Wysoka bestyjka nam się szykuje. I duże stópki już ma :)
Dokonaliśmy też pierwszego ważnego zakupu. Zadatkowaliśmy wózek.
Model dokładnie, jak na zdjęciu - czterokołowy - spacerowy, gondola i fotelik Kolor też, jak na zdjęciu, ale podobno dokładnie takich nie ma na stanie, więc zdecydujemy się pod koniec miesiąca.
A za 11 dni jedziemy do Bukowiny na tydzień. Odpoczniemy sobie na świeżym powietrzu :)
Święta minęły bardzo szybko. Nawet nie zauważyłam kiedy wszystko zjedliśmy i rozdaliśmy sobie prezenty. O wypoczynku nie wspomnę. W niedzielę wpadli do nas Chajdysy i Świerczyńscy na nasze coroczne spotkanie wigilijne. Było bardzo miło i wesoło. No i oczywiście były też pierwsze prezenty :)
Wigilia była dzielona, czyli część u moich rodziców, część u rodziców Michała. Było oczywiście pysznie, gwarno i bogato ;) Nawet Maluszek dostał prezent - łyżeczkę, którą moja babcia karmiła mamę, a ona mnie i Kamę. Teraz leży i czeka na kolejne pokolenie.
Tradycyjne już zdjęcie rodzinne.
U Michała było dwa razy więcej ludzi, ale niestety zdjęcia wspólnego nie zrobiliśmy.
Jednym z prezentów, które otrzymał mój mąż była gra Wiedźmin. Spędził pół nocy starając się ją zainstalować, jednak "wymagania minimalne nie zostały spełnione", więc gra czeka w szufladzie na lepszy sprzęt. Pierwszy dzień Świąt to odwiedziny rodziców Szczakowskich i Kamy z Szymonem. Imprezka się rozkręciła i po 24:00 przenieśliśmy się do rodziców na drugi koniec miasta. Michał rozmawiał z tatą do 5:30 (kolejna nieprzespana noc). Wieczór zaowocował mówieniem sobie na "ty" (Michał i rodzice).
Drugi dzień Świąt to częściowy przynajmniej odpoczynek (Michał poszedł do pracy na kilka godzin) i zakupy na wyjazd w Jurę, gdzie wyruszyliśmy dnia następnego. Kilka dni spędzonych na grach, oglądaniu filmów, dyskusjach, paint ballu, zwiedzaniu zamków, spacerach, podziwianiu Zuzki ;) i imprezowaniu bardzo nas wyczerpało, więc po powrocie spaliśmy do południa. Niestety sami zrobiliśmy niewiele zdjęć podczas całego wyjazdu, ale nadal czekamy na zdjęcia od znajomych. Może kiedyś je podeślą ... Sylwestra spędziliśmy początkowo przy ognisku, potem pojechaliśmy pod zamek olsztyński podziwiać sztuczne ognie, a później już w ciepełku tańczyliśmy, jedliśmy i gadaliśmy.
Zamek w Mirowie i my
Przy ognisku
Zamek olsztyński po pokazie sztucznych ogni
Mamy też dwa filmiki z najlepszego sylwestrowego pokazu sztucznych ogni, jaki oglądaliśmy (Rotterdam i Budapeszt w szczególności mogą się schować ;)).
Firma staje się coraz bardziej widoczna i znajoma ludziom nie tylko z branży. Oto artykuł z piątkowego "Dziennika Łódzkiego", dla którego jedno zdanie na temat wykonywanej pracy (wiercenia pod hotel Hilton) wypowiedział mój mąż :)
Byliśmy wczoraj na wizycie u pani doktor. Wszystko w granicach normy, tylko potasu trochę za mało, ale już łykam różowe tabletki i jem dużo pomidorów. Pani zrobiła nam USG, żeby nie było, że Michał przyszedł na marne. Płeć się nie ujawniła, a Maluszek szalał i wiercił się strasznie. Udało się jednak zrobić mu kilka ładnych zdjęć :)
Wieczorem byłam na jeszcze jednym USG. Tym razem genetycznym. Dzidzia rośnie książkowo i wszystko z nią w porządku. Odetchnęłam z ulgą i strasznie się cieszymy. Data przyjścia na świat nie uległa zmianie, czyli pozostaje 11 maja. Mamy już pierwsze dwie pary skarpeteczek dla potomka. Od Kamy i Szymona mamy. Jutro wybieram się kupić pierwsze spodnie ciążowe, bo chociaż brzuszek jeszcze niewielki, zwykłe spodnie zrobiły się już niewygodne.
Weekend spędzamy w Warszawie. Najpierw obiad u dziadka Michała, potem wieczór ze znajomymi. W niedzielę pojedziemy na Powązki i wracamy do Łodzi.
W środę w miarę rano wyruszyliśmy z Budapesztu na północ - w stronę Tokaja. Od piątku do niedzieli odbywał się tam Festiwal Wina - coroczna impreza z okazji świeżych zbiorów. Wieczorem dojechali do nas Ola i Łukasz i zaczęła się imprezka ;) Mieszkaliśmy przy jednej z głównych ulic, w bardzo ładnym apartamencie (3 sypialnie, kuchnia z jadalnią-salonem, łazienka). Miejsce zdecydowanie godne polecenia, w bardzo przyzwoitej cenie. Całe centrum obstawiono drewnianymi budkami, które widzieliśmy z Michałem w Budapeszcie podczas festiwalu wina w 2004 roku. Nie trudno się domyślić co robiliśmy w Tokaju przez te 3 dni :) Śniadanie, spacer po miasteczku, wiele, wiele degustacji, zakupy winne, obiad, więcej degustacji, wieczory spędzane w domu na kalamburach, grach w karty i innych pogaduchach (przy winie oczywiście) i tak w kółko i na okrągło. Ja niestety wiele wina się nie napiłam, ale za to ile toastów wzniesiono za dzidziusia ... W sumie każdy wznoszony toast miał w podtekście życzenia dla najmłodszego członka naszej rodziny. Kupiliśmy z Michałem mnóstwo wina: na prezenty dla rodziny i znajomych, do naszej kolekcji, dla Chajdysów na prezent ślubny, ... Ledwo pomieściliśmy to wszystko w samochodzie ;) Oczywiście nie obyło się bez degustacji węgierskiego, ostrego jedzenia. Na śniadanie podaliśmy jedną maleńką papryczkę - do spróbowania dla chętnych. Był również gulasz, langosze, węgierska kiełbasa oraz ostra pasta paprykowa do mięsa. Wyjazd zaliczamy zdecydowanie do udanych. :D
W Tokaju
Michał prezentuje, jak patrzeć na Tokaja przez świeczkę
Podczas pierwszej prawdziwej degustacji
Próbujemy soku z tegorocznych winogron, który później stanie się winem
Z Łodzi wyjechaliśmy we wtorek wieczorem. Oczywiście nie o wcześniej umówionej godzinie, ale ważne, że się udało. Po ciężkiej, zamglonej i mokrej podróży dotarliśmy do Tarnowa ok. godziny 24:00. Najmłodszy kociak trochę nie dawał nam spać (Michał powiedział, że trzeba się przyzwyczajać, bo jak się pojawi dziecko będziemy mieli tak samo ;)), ale wstaliśmy rano w miarę wypoczęci. Wyruszyliśmy o 9:00 i po kilku smętnych, szarych i niestety mokrych godzinach na Słowacji, znaleźliśmy się na Węgrzech. Tam już prosta i szeroka droga zaprowadziła nas do Budapesztu. Do naszego miasta. Stęskniliśmy się za nim strasznie. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo, dopóki nie wyszliśmy na ulice. Nocowaliśmy oczywiście w hostelu w tym samym budynku, w którym spędziliśmy 10 wspaniałych miesięcy. Najpierw wyprawa na łaźnie, potem obowiązkowa wizyta w naszej piwniczce i jeszcze Simple. Ja niestety winka nie skosztowałam. Poza jednym malutkim łyczkiem, kiedy wznosiliśmy pierwszy podczas tego wyjazdu toast "za dzidziusia". :) Następnego dnia niektórzy mieli niemałe problemy z porannym wstawaniem, ale naleśniki wszystkich zmotywowały do spaceru, po którym czekał upragniony obiadek. Kupiliśmy 'erosz pisztę' i pomachaliśmy Budapesztowi na dowidzenia. Następny przystanek - Tokaj.
Wieczorny spacer po Budapeszcie. W tle Most Łańcuchowy i Buda.
Nadszedł czas podzielić się naszą radosną nowiną - około 11 maja zostaniemy rodzicami! :) Dzisiaj byliśmy na pierwszym USG i oto, jak wygląda nasz mały bulinek: To jego 8 tydzień i ma już troszkę ponad 11 mm wzrostu. Najbardziej niesamowite było zobaczyć tą malutką pulsującą plamkę, która jest serduszkiem. Bije, jak szalone. Nie oglądaliśmy maluszka zbyt długo, bo on tego nie lubi za bardzo, ale to, co zobaczyliśmy wystarczy nam na najbliższe 4 tygodnie. Za miesiąc kolejna wizyta. Michał twierdzi, że maluch jest podobny do niego. Dziadek Ziemek też rości sobie prawo do podobieństwa, a tata Jarek twierdzi, że wygląda, jak mała fasolka. Mnie przypomina bulinka :) Wygląda jak mały medytujący budda.
Ale napiszę wszystko pod koniec przyszłego tygodnia. Póki co - za 5 dni nasza pierwsza rocznica ślubu :) Aż trudno uwierzyć, że to już rok ... Ślub, remont, przeprowadzka ... dużo się działo.