Dla mnie to oznaka zbliżającej się wiosny, czyli mojej ulubionej pory roku. Nie mogę się doczekać ładnej pogody i Świąt Wielkanocnych. W tym roku spędzamy je w Łodzi z rodziną Szczakowskich. Dla mnie podróż samochodem przez pół Polski jest już męcząca. Zresztą, w tym roku (według podziału ;)) wypadają właśnie moi rodzice.
Marzec zawsze obfituje w spotkania rodzinne i towarzyskie. Ten rok nie zapowiada się inaczej. Urodziny babci, urodziny taty, moje urodziny, moje baby shower, urodziny znajomych, ... Będzie się działo.
Z wczorajszej wizyty wynieśliśmy taki oto portrecik Ali:
W 2006 roku firma Tetra Pak zainicjowała akcję ekologiczną "Posadź drzewo dobrym zakupem", dzięki której na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego posadzono 100 000 nowych drzew. W 2007 roku kontynuujemy działania sadząc drzewa na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego, Parku Narodowego Gór Stołowych oraz wspierając działania Arboretum – muzeum drzewa – w Ojcowskim Parku Narodowym.
Tu moje posadzone drzewo http://szczako.posadzdrzewo.pl/ Otwierając codziennie tą stronę powiększacie las o jedną sztukę. Poprzez kliknięcie POSADŹ DRZEWO, tworzymy swój las do którego mogą zaglądać inni. Wspieramy tym : * Kampinoski Park Narodowy * Ojcowski Park Narodowy * Park Narodowy Gór Stołowych
Po pierwsze - wina. Odkąd odbył pierwszy stopień kursu degustacji win, zainteresował się tymi trunkami jeszcze bardziej. Raz na jakiś czas (dwa tygodnie, miesiąc) kupuje jakieś specjalnie wybrane wino. Degustuje je, a potem opisuje na swoim blogu. Wszystkich zainteresowanych zapraszam. Opisane są już 3 wina:
Po drugie - gitara. Od miesiąca chyba Michał i Olek spotykają się raz w tygodniu na dwie godziny, żeby pograć. Michał na gitarze, Olek na perkusji. Na pierwsze z takich spotkań zostałam zaproszona w celu dokumentacji. Oto kilka kawałków z pierwszej, podkreślam, "próby" braci Janiszewskich.
Ja póki co do degustacji nie mogę dołączyć, więc pozostaję przy swoich kolczykach. Znów mnie wzięło i oto efekt jednego dnia "pracy".
Przełom stycznia i lutego spędziliśmy w Bukowinie Tatrzańskiej. Mieszkaliśmy w hotelu Harnaś (powiew lat 70-tych). Myślą przewodnią tego miejsca mogłoby być "Spędź urlop w PRLu". Na szczęście wylosowaliśmy pokój odnowiony, z telewizorem i pięknym widokiem na Tatry. Nie narzekamy jednak, bo pobyt był za połowę ceny. Michał miał 10 minut na stok, na piechotę, więc przez 4 dni jeździł 6 godzin dziennie. Odrobił dwa ostatnie sezony, kiedy jeździć nie mógł.
Widać, co ja robiłam w tym czasie :) Głównie chodziłam i robiłam zdjęcia, które Michał potem oglądał i oceniał "nogi za szeroko", "za bardzo siadam", ... No i wiem już jak to jest wyjechać na podobny wyjazd z dzieckiem. Co chwila słyszałam "Patrz, jak jadę", "Tylko patrz dokładnie i do końca", "Nie patrzyłaś". ... :D Udało mi się "zdobyć" kilka zdjęć, żeby nie było, że tylko Michał był na tym wyjeździe: Michałowi czasem trudno było być w 100% na urlopie:
Jeden dzień spędziliśmy na spacerze Doliną Kościeliską. Podobno przeszliśmy 12 km. Wszędzie było tak ślicznie biało, a naleśniki w schronisku smakowały, jak nigdy :)
Było świetnie. Nie wiadomo kiedy następnym razem będziemy sobie mogli pozwolić na taki dwuosobowy wyjazd.
Prawie na pewno. Bo z dziewczynkami podobno nigdy nic nie wiadomo. Jeszcze się może okazać, że "coś się zawinęło", ale to tylko niewielki procent możliwości. Za miesiąc, na większym i wyraźniejszym zdjęciu jeszcze będziemy potwierdzać.
Bardzo się cieszymy, że już wiemy i że wszystko z małą w porządku. Dzisiaj podglądaliśmy głównie serduszko i jest zdrowe.
Wróciliśmy z USG. Nogi ściśnięte. Płeć nadal nieznana. 50/50. Michał trochę niepocieszony. Długo go [Maluszka] pani doktor szturchała, przekładałam się z boku, na bok. Nawet poszłam do gabinetu na piętro i tam ponownie go pani doktor oglądała, ale nic z tego. Uparł się i już. Najważniejsze, że wszystko w porządku. Wymiar dwuciemieniowy i obwód brzuszka wskazują na 24 tydzień, więc idealnie. Długość kości udowej, na 25. Wysoka bestyjka nam się szykuje. I duże stópki już ma :)
Dokonaliśmy też pierwszego ważnego zakupu. Zadatkowaliśmy wózek.
Model dokładnie, jak na zdjęciu - czterokołowy - spacerowy, gondola i fotelik Kolor też, jak na zdjęciu, ale podobno dokładnie takich nie ma na stanie, więc zdecydujemy się pod koniec miesiąca.
A za 11 dni jedziemy do Bukowiny na tydzień. Odpoczniemy sobie na świeżym powietrzu :)
Święta minęły bardzo szybko. Nawet nie zauważyłam kiedy wszystko zjedliśmy i rozdaliśmy sobie prezenty. O wypoczynku nie wspomnę. W niedzielę wpadli do nas Chajdysy i Świerczyńscy na nasze coroczne spotkanie wigilijne. Było bardzo miło i wesoło. No i oczywiście były też pierwsze prezenty :)
Wigilia była dzielona, czyli część u moich rodziców, część u rodziców Michała. Było oczywiście pysznie, gwarno i bogato ;) Nawet Maluszek dostał prezent - łyżeczkę, którą moja babcia karmiła mamę, a ona mnie i Kamę. Teraz leży i czeka na kolejne pokolenie.
Tradycyjne już zdjęcie rodzinne.
U Michała było dwa razy więcej ludzi, ale niestety zdjęcia wspólnego nie zrobiliśmy.
Jednym z prezentów, które otrzymał mój mąż była gra Wiedźmin. Spędził pół nocy starając się ją zainstalować, jednak "wymagania minimalne nie zostały spełnione", więc gra czeka w szufladzie na lepszy sprzęt. Pierwszy dzień Świąt to odwiedziny rodziców Szczakowskich i Kamy z Szymonem. Imprezka się rozkręciła i po 24:00 przenieśliśmy się do rodziców na drugi koniec miasta. Michał rozmawiał z tatą do 5:30 (kolejna nieprzespana noc). Wieczór zaowocował mówieniem sobie na "ty" (Michał i rodzice).
Drugi dzień Świąt to częściowy przynajmniej odpoczynek (Michał poszedł do pracy na kilka godzin) i zakupy na wyjazd w Jurę, gdzie wyruszyliśmy dnia następnego. Kilka dni spędzonych na grach, oglądaniu filmów, dyskusjach, paint ballu, zwiedzaniu zamków, spacerach, podziwianiu Zuzki ;) i imprezowaniu bardzo nas wyczerpało, więc po powrocie spaliśmy do południa. Niestety sami zrobiliśmy niewiele zdjęć podczas całego wyjazdu, ale nadal czekamy na zdjęcia od znajomych. Może kiedyś je podeślą ... Sylwestra spędziliśmy początkowo przy ognisku, potem pojechaliśmy pod zamek olsztyński podziwiać sztuczne ognie, a później już w ciepełku tańczyliśmy, jedliśmy i gadaliśmy.
Zamek w Mirowie i my
Przy ognisku
Zamek olsztyński po pokazie sztucznych ogni
Mamy też dwa filmiki z najlepszego sylwestrowego pokazu sztucznych ogni, jaki oglądaliśmy (Rotterdam i Budapeszt w szczególności mogą się schować ;)).
Firma staje się coraz bardziej widoczna i znajoma ludziom nie tylko z branży. Oto artykuł z piątkowego "Dziennika Łódzkiego", dla którego jedno zdanie na temat wykonywanej pracy (wiercenia pod hotel Hilton) wypowiedział mój mąż :)