niedziela, listopada 14, 2010

Warszawa

Ostatnie dwa dni spędziliśmy w Warszawie. W planie było kilka punktów: odwiedziny u dziadka Michała, obejrzenie parady z okazji Dnia Niepodległości, wizyta w Centrum Nauki Kopernik, wizyta na dwóch warszawskich cmentarzach i kolacja w "Eterii".

1. Parada
Trafiliśmy na samą już końcówkę, ale przemarsz wojsk zaliczyliśmy :) Wrażenia: wszystko zagrodzone "tylko dla VIPów", trochę smutna atmosfera, owczy pęd publiczności, żeby tylko zobaczyć żołnierzy z bliska.
2. Spacer na Starówkę.
Szkoda, że było zimno i zaczynało padać. Byliśmy też ograniczeni czasowo ze względu na obiad u dziadka. Ale zdjęcia pamiątkowe są :)
Udało nam się również w ostatniej chwili "uciec" z miejsca spotkania grup demonstrantów, o których usłyszeliśmy później w wiadomościach.

3. Obiad u dziadka Michała i cioci Ani
Bardzo sympatycznie, smacznie (kuchnia ukraińska) i wesoło.
4. Kolacja w "Eterii"
Michał, jako fan Kuby Strzyczkowskiego, nie mógł przegapić okazji zjedzenia w restauracji swojego ulubionego redaktora "Trójki". Bardzo sympatyczna, mała knajpka z pysznym jedzeniem. Następnym razem będziemy celować w degustację prowadzoną przez Redaktora :)

5. Centrum Nauki Kopernik
Odstraszyła nas kolejka, w której stanie oceniam na jakieś półtorej do dwóch godzin. Jak już się trochę opatrzy, to chętnie pojedziemy.

sobota, listopada 13, 2010

Mało, ale cieszy


Szkoda, tylko, że wynik nie jest korzystniejszy.

wtorek, listopada 09, 2010

Manchester City - Manchester United 10.11.2010r.

Mieliście kiedyś takich sąsiadów, którzy potrafią wiercić dziury w ścianie do 22:00, bawić się z ważącym 250kg psem biegającym po panelach nad wami, albo słuchać Radia Maryja tak głośno, że mieliście wrażenie, że sam Ojciec Dyrektor jest u was w kuchni? A teraz wyobraźcie sobie, że oni to robili specjalnie. Po prostu, chcieli was zdenerwować. Zazdroszczą wam... samochodu, telewizora, albo poukładanego życia.

Tak właśnie wygląda w tym momencie życie w Manchesterze - United to ci dobrzy, a klub z drugiej części miasta (przepraszam, ale ostentacyjnie, ich nazwa tutaj więcej nie padnie) to ten "noisy neighbour" - jak powiedział o nich niedawno Sir Alex Ferguson, największy trener naszych czasów. Zabawne, że od momentu, kiedy zasiadał na fotelu trenera United, równo 24 lata temu (6.10.1986r), klub zza miedzy zmienił trenerów już 14 razy. Ten czternasty, niejaki Roberto Mancini, na razie zdołał wydać 140mln funtów oraz przegrać tydzień temu z Lechem Poznań, którego piłkarze są warci łącznie połowę tego, co lewy obrońca klubu z Eastlands. Spokojnie. Przyjdzie piętnasty. I wyda pewnie 150mln funtów. Tylko co z tego.

Mógłbym pisać dużo na temat jutrzejszego meczu. O tym, że w całej historii obu klubów tylko jeden piłkarz zmienił barwy klubowe bezpośrednio z jednych na drugich - Argentinian Whore, jak go pieszczotliwie nazywają kibice United, czyli Carlos Tevez, obecnie kapitan niebieskich. O tym, że zwolniony "za słabe wyniki" rok temu Mark Hughes miał w tym momencie sezonu więcej punktów, niż panujący obecnie Mancini. O tym, że tak naprawdę układ sił w mieście jest zaskakujący - tylko 20% kibiców opowiada się za United, reszta to podobno zdeklarowani fani tej drugiej drużyny. O tym, że pierwszy mecz między obiema drużynami równo 109 lat temu zakończył się wygraną United 5:1. I w końcu o tym, że, cóż, trzeba to niestety przyznać, mecze tych obu zespołów ostatnimi czasy stały się naprawdę wyrównane (4:3 i 0:1 rok temu, oba dla United, oba rozstrzygnięte w doliczonym czasie). Mógłbym pisać dużo na ten temat, ale po co. Jeden obraz to tysiąc słów:

Moja 11-tka:

Do United zagląda widmo z tamtego roku, kiedy w niektórych meczach musieliśmy radzić sobie z jednym (!) nominalnym obrońcą. Reszta leżała w sanatorium. Teraz, obrońców mamy pod dostatkiem, ale skończyli nam się skrzydłowi - Giggs i Nani podobno się nie wykurują (ale tu upatruję blefu), Valencia ma cały czas nogę w gipsie, Bebe po ostatnim popisie z Wolverhampton niech lepiej wróci do nauki dośrodkowań... zostaje niepewny Obertan i rewelacyjny ostatnio Park. Dobrze, że jest solidny środek pola - Scholes, Fletcher i Carrick (wszyscy strzelali bramki tym z drugiej strony miasta w tamtym sezonie) powinien sobie poradzić z ich trójką (Yaya Toure, Gareth Barry i Nigel "Totalny Czubek" de Jong).



Mój 5-tak:

Boję się. Mimo wszystko, boję się. To niestety, może skończyć się źle. Będą szachy, długo utrzymywany remis, ciężka walka w środku pola i przebłysk geniuszu jednego z piłkarzy. Oby to był Berbatov. Mój zakład:
Ilość goli w całym meczu: 1. Po kursie 5:22.

wtorek, listopada 02, 2010

Jodi Picoult "Krucha jak lód"

Książka bardzo podobna do "Bez mojej zgody". Opowiada historię rodziny, w której rodzi się dziecko chore na OI (wrodzona łamliwość kości) i po sześciu latach matka pozywa lekarza prowadzącego ciążę o błąd w sztuce. Tak się składa, że lekarzem jest jej najlepsza przyjaciółka.
Oczywiście cała historia opiera się na procesie sądowym i dylemacie moralnym. Dylemacie matki, ojca, siostry, przyjaciółki.

Rodzice oczekujący narodzin dziecka mają tylko jedno życzenie: żeby było zdrowe. Nie musi być idealne. Charlotte i Sean O'Keefe - małżeństwo z kilkuletnim stażem - także wybraliby zdrowie dla swojego dziecka. Niestety, kiedy na świat przychodzi ich młodsza córka Willow, okazuje się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną objawiającą się niezwykłą łamliwością kości. Ich życie staje się pasmem bezsennych nocy, rosnących długów, współczujących spojrzeń innych rodziców i, co może najgorsze, nieustannego rozpamiętywania: co by było gdyby? Gdyby o chorobie Willow było wiadomo odpowiednio wcześnie? Gdyby urodziła się zdrowa? Ciążę Charlotte prowadziła jej najlepsza przyjaciółka - Piper. Po jednym z niewinnych upadków Willow, który kończy się złamaniem obu kości udowych, Charlotte i Sean szukają pomocy u prawnika. Ten doradza im wytoczenie Piper procesu o błąd w sztuce lekarskiej... Wygranie sprawy gwarantowałoby rodzinie odszkodowanie, a co za tym idzie, lepszą opiekę nad córką. Jest tylko jedno ale - matka musi przyznać, że usunęłaby ciążę, gdyby wiedziała o chorobie córki. Czy zdecyduje się na taki krok? Jak wiele poświęci z miłości do dziecka? Głęboko poruszająca powieść Jodi Picoult ukazuje rodzinę żyjącą z nieprawdopodobnym ciężarem, walkę o utrzymanie rodzinnych więzi oraz potężną siłę miłości.


Ocena: 4

niedziela, października 31, 2010

Duszkowe muffinki

Dzisiaj postanowiłyśmy z Alą zrobić muffinki tematyczne - z duszkami. Białe strachy układali na blasze Ala z Michałem, po czym padli ze zmęczenia i śpią nadal ;)
Idziemy z tymi słodkościami na obiad do teściów. "Ale się babcia Niunia przestraszy ...".


Sprawdziło się :)

Oto post po tym, jak Ala nam się ujawniła na USG - "Będzie dziewczynka".
Ostatnie zdanie się sprawdziło - tym razem będzie chłopak! Imię mamy wybrane od dawna, od pierwszej ciąży właściwie, więc pod koniec marca na świat zawita Piotrek.

sobota, października 30, 2010

Drużyna po przejściach

Manchester United - Tottenham Hotspur 29.10.2010r.

Tottenham to drużyna, której nie da się nie lubić. Bardzo sympatyczne młode chłopaki z Londynu, grają pięknie, mają piękny stadion (a będą mieć jeszcze ładniejszy), potrafią wychować gwiazdy wielkiego formatu. Mają dodatkowo jeszcze jeden duży plus - zawsze dostają baty od Manchesteru United. Przestraszeni są? Mają kompleksy? Styl gry MU im nie odpowiada?

Tottenham to typowa drużyna po przejściach. Przyzwyczajona do zajmowania miejsca w górnej połówce tabeli, dwa sezony temu zaczęła rozgrywki mając 2 punkty po 8 meczach. Doszło do wysłania trenera Juande Ramosa w kosmos, zatrudnienia swojaka - Harry'ego "Pottera" Redknappa i drużyna jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki odżyła. Doszło kilka dobrych transferów (Krancjar, Crouch i ostatnio van der Vaart), kilka talentów się obudziło (ach, ten Bale) i nagle, my tu gadu-gadu, a Koguty walczą jak równy z równym z Interem w Lidze Mistrzów.

Zostając na chwilę przy Bale'u, nie wiem czy istnieje jakiś kibic spokojny w temacie "Życie-Po-Giggsie", ale jeśli większość tak jak ja boi się dnia, w którym Walijczyk odwiesi buty na kołku, eureka! jest inny czarodziej z Walii. Jeśli ktoś gołym okiem nie widzi porównania, to proponuję wizytę u okulisty - obaj lewonożni, obaj Walijczycy, obaj lewo skrzydłowi, obaj bardzo szybcy i mijający przeciwników jak tyczki, itd. itp. Są między nimi dwie zasadnicze różnice: po pierwsze Giggs ma 36 lat, Bale 21. Po drugie, ten pierwszy gra w MU, ten drugi w MU nie gra... jeszcze. Jeśli miałbym do wyboru jednego gracza, którego chciałbym widzieć w tym momencie w drużynie, to wybieram właśnie Garetha Bale'a.

Z resztą, proponuję porównać sobie te dwie bramki:

Ryan Giggs: Manchester United - Arsenal 1999


Gareth Bale: Inter Mediolan - Tottenham Hostpur 2010


Moja 11-tka:
Największy znak zapytania dzisiaj to, kogo wystawić na prawej stronie, żeby powstrzymał Bale'a?


Mój zakład:
Przypominając sobie piękny mecz sprzed dwóch lat, Psie Sabo idź tą drogą!!
Do przerwy/koniec meczu: Tottenham/MU, przy stawce 1:15.

piątek, października 29, 2010

Tony Parsons "Kroniki rodzinne"

No, ta mi się podobała :) Nareszcie coś z punktu widzenia kobiet, a nie przechodzących kryzys wieku średniego mężczyzn szukających sposobów na zachowanie "młodości".
Minus za troszkę za dużo opisów spowalniających akcję.
Odnoszę wrażenie, że autor ma w otoczeniu samych zdradzających swoje partnerki mężczyzn.


Cat, Jessica i Mega zostały w dzieciństwie porzucone przez matkę. Dzięki temu wychowały się na silne, niezależne kobiety, które dokładnie wiedzą czego pragną. Cat kocha swoje nieskrępowane życie i nie chce go rujnować posiadaniem dziecka. Jessica ma wspaniałego męża i tworzy z nim udaną dwuosobową rodzinę, ale bez dziecka czuje sie niespełniona. Dlaczego więc, mimo intensywnych wysiłków, nie może zajść w ciążę i musi poddać się piekłu sztucznego zapłodnienia? Najmłodsza Megan jest w ciąży z przygodnie poznanym Australijczykiem. Chce ją przerwać uważając, że nie powinno się mieć dziecka z mężczyzną, którego się nie kocha. Wszystkie trzy przekonają się jak trudno jest dotrzymać wierności własnym przekonaniom... Trzy siostry. Trzy pary. Dwie ciąże. Szóstka młodych ludzi próbujących rozwiązać trudne probelmy miłości i seksu i zrozumieć znaczenie posiadania rodziny.


Ocena: 4 -

wtorek, października 26, 2010

Manchester United - Wolverhampton Wanderers

Podobno jeden obraz to tysiąc słów, więc bez zbędnych ceregieli:

Audrey Niffenegger "Lustrzane odbicie"

Kolejna wciągająca historia autorki "Time traveler's wife". Tym razem również o miłości i czasie, ale zupełnie inaczej. Po przeczytaniu ostatniego zdania szukałam ciągu dalszego, bo zakończenie jest dość zaskakujące.

Po oszałamiającym sukcesie bestsellerowej "Żony podróżnika w czasie", Audrey Niffenegger powraca z "Lustrzanym odbiciem", niepokojącą opowieścią o skomplikowanej miłości, tożsamości i rywalizacji pomiędzy bliźniętami. Powieść rozpoczyna się śmiercią Elspeth Noblin, która zapisuje swoje londyńskie mieszkanie swym siostrzenicom - bliźniaczkom. Te dwudziestoletnie, niedoświadczone dziewczyny, chętnie przeprowadzają się do Anglii, by przymierzyć się do nowego życia, tak samo jak przymierzają swoje identyczne stroje. Zabytkowy cmentarz Highgate - obok którego stoi dom Elspeth - służy za znakomite tło, na którym siostry wplątują się w losy swych sąsiadów: dawnego partnera Elspeth, Roberta, Martina, chorego na agorafobię specjalisty od krzyżówek Martina i ducha Elspeth, która rozpaczliwie próbuje się odnaleźć w swym nowym "życiu po życiu". Niffenegger nadaje swym nękanym licznymi problemami postaciom cudowną głębię, a historia zmierza do nieoczekiwanego zakończenia.


Ocena: 5