Nie dałam rady. Z jednej strony bohaterka budziła moje współczucie i chciałam poznać jej historię, z drugiej mnie irytowała. Choć nie bardziej niż jej koleżanka Zoey. Nie wiem co skłoniło mnie do odłożenia książki. Czy właśnie ta irytacja na dziewczyny, czy panujący (przynajmniej na początku, bo przecież przeczytałam tylko kilka pierwszych rozdziałów) chaos myśli i wydarzeń.
Każdy musi umrzeć. Szesnastoletniej Tessie zostało zaledwie kilka miesięcy życia, więc rozumie to lepiej niż inni. Przygotowała jednak listę dziesięciu rzeczy, które chce zrobić przed śmiercią. Na pierwszym miejscu umieściła seks. Termin - tego wieczoru.
Bardzo wciągająca i pouczająca historia. Kobieta traci pamięć z ostatnich 12 lat życia. Pewnego dnia zasypia jako młoda dziewczyna, która właśnie dostała świetną pracę i poznała przystojnego chłopaka, a budzi się jako jego żona, matka trójki dzieci i bezrobotna. Musi się uczyć bycia żoną, matką, poznaje na nowo swój dom, oraz domy rodziny, uczy się swoich nabytych przez 12 lat przyzwyczajeń. Książka zmusza czytelnika do zastanowienia się nad rolą pamięci w życiu, nad miłością, nad zmianą jaka zachodzi w ludziach na przestrzeni lat.
Marie budzi się w mieszkaniu poznanego poprzedniego dnia mężczyzny. I ze zdumieniem dowiaduje się, że... od dwunastu lat jest jego żoną, ba, mają nawet dzieci! Nie przyznając się do amnezji, Marie powoli rekonstruuje swe dotychczasowe życie. Odkrywa, że była rozgoryczona, zakłamana i nieszczęśliwa, a teraz jest spokojna i zadowolona... Krzepiąca historia pewnego "cudu niepamięci" - przewrotna i mądra powieść o tym, że czasem lepiej zapomnieć, co złe, by żyć pełnią życia, bo nie zmienimy już tego, co się stało.
Zaczynając odniosłam wrażenie, że główny bohater będzie podobny do policjanta z "Dżumy w Breslau". Myślałam, że pochłonę tę książkę dość szybko, bo zapowiadała się wartka akcja. Jednak po scenie, w której trafiony w głowę adwokat wraca z zaświatów i zabija swojego mordercę, stwierdziłam, że to nie dla mnie.
Przeszłość jest za mgłą. Przyszłość tym bardziej. ON czai się w teraźniejszości? liżąc ostrze! Jakub Ćwiek - autor opowiadań o Kłamcy - tym razem zaprasza Czytelników do mrocznego świata z pogranicza kryminału i horroru. Tu źli potrafią pomóc, a dobrzy zamienić życie w koszmar. Doświadczy tego podkomisarz Kacper Drelich. Choć cudem uniknął śmierci, ta wciąż jest tuż przy nim skryta wśród snów i makabrycznych wizji. Wszystko komplikuje zagadkowa przeszłość Drelicha, której wyjaśnienie może rzucić nowe światło na całą sprawę. Czy jednak bohater zdoła ocalić siebie i swoich bliskich? zanim mu się przyśnią? Dokądkolwiek idziesz, bądź pewien, że błądzisz!
To mój prezent od Mikołaja. Trafiony, bo książkę pochłonęłam w dwa dni (na wyjeździe pełnym dzieci :)). Wzruszająca historia kobiety, matki czwórki dzieci, która dowiaduje się, że pozostało jej kilka miesięcy życia. Jako samotna matka chce znaleźć dla dzieci jedną rodzinę zastępczą, jednak dowiaduje się, że to nie ona podejmuje taką decyzję. To sąd, po jej śmierci zadecyduje dokąd trafią jej dzieci. Co za absurdalne zdanie! Książka o odwadze, sile, optymizmie i walce o przyszłość swoich dzieci.
Wzruszająca historia kobiecej odwagi i siły macierzyńskiej miłości. Walka matki skazanej na bliską śmierć, która próbuje znaleźć rodzinę zastępczą dla swoich dzieci. Jak przeżyć resztę życia, gdy ma się 36 lat, czwórkę dzieci i raka w stadium terminalnym? Pewnego jesiennego dnia Marie-Laure Picat dowiaduje się, że umiera, diagnoza: ostatnie stadium nowotworu. Pierwsza myśl: co stanie się z jej dziećmi? Kto się nimi zaopiekuje? Zdecydowana pozostać matką do końca sama wybiera rodzinę zastępczą. Natychmiast napotyka opór ze strony urzędników i prawa. Przerażona alarmuje media...
Podczas pracowitej przerwy świątecznej udało mi się przeczytać dwie lekkie, wciągające historyjki o przyjaźni i miłości. Takie czytadełka :)
"Coś pożyczonego" Przyjaźń, miłość i zdrada. Po przyjęciu z okazji swoich trzydziestych urodzin Rachel budzi się w łóżku u boku narzeczonego Darcy, najlepszej przyjaciółki. Chce o tym jak najszybciej zapomnieć, ale... zakochuje się. Co wybierze Rachel: miłość czy przyjaźń?
"Coś niebieskiego" Dalsze losy bohaterek powieści Coś pożyczonego. Tydzień przed ślubem narzeczony rzuca Darcy, bo... zakochał się w jej najlepszej przyjaciółce. Dziewczyna wpada we wściekłość, choć sama spodziewa się dziecka z innym. Postanawia zacząć wszystko od nowa. Opowieść o wewnętrznej przemianie, dojrzewaniu do macierzyństwa i miłości.
Ciekawe, wesołe historyjki pana Manna czyta się naprawdę świetnie. Polecam szczególnie czytelnikom, którzy wychowywali się w tamtych czasach i mogą odnieść się do wydarzeń opisywanych przez pana redaktora. Minus za lekkie spowolnienie "akcji" pod koniec książki.
Barwne wspomnienia znanego dziennikarza muzycznego i legendy polskiego radia. Na początku był odbiornik radiowy AGA z mnóstwem tajemniczych świecących lamp w środku. Później pojawił się gramofon typu deck i pierwsze płyty odtwarzane z prędkością 33 i 1/3 obrotów na minutę. A wraz z nimi trąbka Louisa Armstronga, głos Elvisa Presleya czy dźwięk organów Hammonda. I tak narodziła się miłość Wojciecha Manna do muzyki... W tej pełnej ciepłego humoru i nostalgii książce Wojciech Mann opowiada o swoich przygodach z muzyką i muzykami. Dowiemy się z niej, czym były wtyczki typu bananki, jak można było odmłodzić kompletnie zajechane winyle i jak dostać się na koncert Rolling Stonesów w Sali Kongresowej. Poznamy również barwne opowieści o kulisach festiwali i koncertów gwiazd rocka oraz o wizytach w Polsce gigantów światowego jazzu, których Mann był tłumaczem, przewodnikiem, a niekiedy i zaufanym powiernikiem. To pięknie ilustrowana opowieść o niezwykłych, pionierskich dla polskiego rock and rolla czasach: kiedy słuchało się Radia Luxembourg, grupa The Animals bawiła się na warszawskich prywatkach, a sprzęt podczas koncertów podłączano do prądu za pomocą zapałek.
W dniu 11 grudnia A.D. 2010 wyruszyłem z Lublinka na podróż życia. Po lądowaniu w Liverpoolu, autobus z polskim kierowcą i polskimi stewardessami zawiózł mnie do Manchesteru. Pierwsza rzecz jaką zrobiłem po zrzuceniu bagaży to wyprawa do pobliskiego pubu, gdzie przy piwku oglądałem mecz Tottenham - Chelsea. Od razu pierwsze emocje - Tottenham prowadził 1:0, ale Drogba najpierw wyrównał, a potem nie strzelił karnego w 92 minucie. No ładnie, pomyślałem, niezły początek niezłego weekendu. Tego wieczoru, spróbowałem jeszcze chyba z 7 różnych piw w 7 różnych pubach, na koniec lądując na jakimś pokazie Bourlesque, gdzieś w jakiejś starej fabryce w pubie "Matt and Phreds". Niezły koniec, niezłego wieczoru.
Następnego dnia, moje marzenie miało się spełnić. Dziwne, ale jakby niespecjalnie się tym przejmując obudziłem sie o 14:30. Założywszy odpowiedni galowy strój, wsiadłem w autobus nr 263 bound Old Trafford i z zaciśniętym gardłem mijałem kolejne skrzyżowania i budynki Manchesteru. Byłem na miejscu o 16:00, czyli w momencie kiedy cały stadion się otwierał. Jeśli dobrze się przyjrzeć zdjęciom z tego momentu to chyba widać świeczki w moich oczach. Wysiadłem z autobusu i po raz pierwszy w życiu stanąłem na Sir Matt Busby Way, a moim oczom ukazał się On. To co czuje każdy przeciętny kibic Manchesteru w tym momencie jest chyba podobne do uczucia jakie towarzyszy Muzułmanom, kiedy pierwszy raz widzą Mekkę. Stałem tam na rogu i nogi odmawiały mi posłuszeństwa - nie byłem w stanie iść dalej. Postanowiłem ochłonąć i wpadłem do narożnego baru na fiszendczips (oczywiście bar nazywał sie Great Supporters Bar, czy jakoś tak). Na miejscu dało sie już wyczuć podekscytowanie, ale ludzi nie było jeszcze za dużo. Odebrałem bilet i obszedłem stadion chyba ze sto razy. Najfajniejsze wrażenie zrobił Munich Tunel: Jest to jedno z przejść pod stadionem, które poświęcone jest całkowicie pamięci o tych, którzy zginęli w katastrofie w Monachium w 1958. Historia ta, to jedna z najbardziej tragicznych, ale jednocześnie najbardziej fascynujących opowieści jakie stworzył futbol. Paręset osób ustawiało się też przy specjalnym wjeździe dla piłkarzy. Akurat, jak tamtędy przechodziłem podjechał autobus Arsenalu. Wenger został oczywiście odpowiednio przywitany. Niestety, piłkarzy Manchesteru nie widziałem, ale na parkingu można było podziwiać ich samochody.
O 19:00 wszedłem na stadion. Najpierw sprawdzenie biletu (i ostatnie trzymanie kciuków, za to, że to wszystko nie okaże się zaraz jednym wielkim żartem), potem poczekalnia dla kibiców, z cały czas nastawionym telewizorem na MUTV (wywiady, analizy przedmeczowe) i drzwi z napisem "Entry". Serce wali, ręce drżą, chwytam za klamkę, ostatnie parę schodków i jest. Mogą mnie teraz zastrzelić. Gdybym tu umarł, na mojej twarzy malowałby się jeden wielki, głupkowaty uśmiech. Pierwsze wrażenie - OGROMNY! - kibice Arsenalu po przekątnej na drugim końcu stadionu wyglądali jak ludzie na dachu Pałacu Kultury. Drugie wrażenie - ale Murawa! (tak, tak przez duże M). Każde źdźbło trawy przystrzyżone co do centymetra. Sir Alex Ferguson sam sprawdza długość trawy - woli jak jest przystrzyżona krótko, wtedy mecz jest szybszy. Zaraz potem, piłkarze wyszli na rozgrzewkę. Najpierw bramkarze - fajna scena jak na murawie byli obecni tylko Kuszczak, Fabiański i Szczęsny. Potem zawodnicy. Są! Wszyscy! Tak jak miało być! Piszczałem jak małe dziecko - tam jest Vidic! A tam Nani! O, a to Park! Ale Berbatov ma śmieszną czapkę! Dziwne, ale dokładnie tak sobie ich wyobrażałem. Nie było zdziwek typu, ale on wysoki, albo ale on młody. Telewizja pokazująca mecze w największych detalach, łącznie z pryszczami graczy, jednak zrobiła swoje. Chłopaki ogólnie wyglądali... normalnie. Jeszcze tylko ostatnie szlify, ćwiczenia w dwójkach i trójkach (można było dzięki temu zobaczyć w jakim ustawieniu będą grali) i do szatni, a do kibiców wyszedł Ole Gunnar Solskjaer. Żywa Legenda United, gracz, który w 455 spotkaniach strzelił dla tego klubu 272 gole, w tym Tego Gola z 1999 roku. Po zakończeniu piłkarskiej kariery z powodzeniem trenował rezerwy Manchesteru, aż do teraz, kiedy ogłosił, iż wraca do Norwegii trenować FK Molde, klub, w którym zaczynał karierę. Ole pożegnał się z kibicami, dostał gigantyczne owacje na stojąco i tym samym zakończył 14 lat swojej przygody na Old Trafford. Następnie przyszedł czas na Honorowych Gości - górników z Chile. Przyjechali na zaproszenie Sir Bobby’ego Charltona i siedzieli w loży honorowej. Dla czegoś takiego sam dałbym się zakopać pod ziemią nawet na rok. Porozmawiałem sobie z nimi następnego dnia, kiedy spotkałem ich buszujących po MU Megastore. Jeszcze moment i piłkarze wybiegli na boisko. Od początku można było przewidzieć, że w tym meczu dużo bramek nie padnie. Obie drużyny ustawiły się bardzo asekuracyjnie, z dużym zagęszczeniem pomocy. Więcej sytuacji stwarzał sobie jednak United, a Arsenal w całym meczu nie stworzył sobie praktycznie żadnej klarownej sytuacji. Ze Stretford End leciały przyśpiewki typu: Same ol' Arsenal, always cheating, albo Anderson-son-son will always stay with us and he shits on Fabregas, itd. Ogólnie atmosfera super, ale mróz i ogrom stadionu robiły swoje, nie dało czuć się rangi meczu. Ponadto siedziałem na małej trybunie niedzielnych kibiców i czułem się trochę jak dureń, skacząc i krzycząc sam na całej trybunie. Gol, którego zdobył Park padł akurat daleko ode mnie, więc dopiero w powtórkach w przerwie zobaczyłem jak strzelił. I właśnie brak powtórek był kolejnym ciekawym spostrzeżeniem - każdy spalony, albo faul, a ja kręcę głową w poszukiwaniu ekranu, żeby zobaczyć powtórkę. Sorry Sir, ale albo na żywo, albo nie. Za to, karny Rooneya widziałem już jak na dłoni. Tak było naprawdę, a tak to wyglądało z mojej perspektywy:
Ogólnie, mecz raczej z tych kiepskawych, aczkowlwiek, jak dla mnie to mogliby się tam rozgrzewać przez 90 minut i też bym wył ze szczęścia. Najważniejsze sa trzy punkty. Glory, glory, Man United!
Następnego dnia, poszwędałem się jeszcze po Manchesterze, pojechałem jeszcze raz na stadion, odbyłem Stadium Tour i zwiedziłem muzeum. W środę cały dzień zwiedzałem Liverpool i z żalem serca muszę przyznać, że niestety, jako miasto Liverpool prezentuje się lepiej - świetna atmosfera, piękna architektura i ogólnie jakoś tak więcej do zwiedzania.
Tak oto skończył się mój sen, ale wiem, że to nie był ostatni raz. Na koniec kilka zdjęć:
Zakład postawiony (do przerwy prowadzi Arsenal, na koniec wygrywa Manchester 1:17), bilety spakowane, wszystkie możliwe wiadomości na temat meczu przeczytane. Jadę.