niedziela, września 16, 2012
czwartek, września 13, 2012
wtorek, września 11, 2012
"Melancholia"
Już po raz drugi w tygodniu "doświadczyłam" końca świata. Tym razem w filmie Laarsa vor Triera, ze wspaniałą rolą Kristen Dunst. Akcja filmu toczy się w przeciągu kilku dni, podczas których Ziemię ma minąć "Melancholia", planeta, która do tej pory "ukrywała się" za Słońcem. Młodsza siostra grana właśnie przez Dunst choruje na depresję, melancholię i w przeciwieństwie do swojej siostry ze spokojem podchodzi do tego, że planeta najprawdopodobniej Ziemi jednak nie minie.
I jeszcze ta muzyka ...
Jest to jedyny film o końcu świata, który do tej pory widziałam, w których nie ma biegania, zbierania zapasów, korków na autostradach, wybuchów i ogólnego chaosu.
I jeszcze ta muzyka ...
Jest to jedyny film o końcu świata, który do tej pory widziałam, w których nie ma biegania, zbierania zapasów, korków na autostradach, wybuchów i ogólnego chaosu.
czwartek, września 06, 2012
Karen Thompson Walker "Wiek cudów"
Chcieliście kiedyś, żeby doba była dłuższa? Na pewno nie raz. W "Wieku cudów" to się dzieje naprawdę. Najpierw doba jest dłuższa o kilkadziesiąt minut, ale z czasem trwa już 60 godzin. 30 godzin dnia, 30 godzin nocy. Tak według autorki wygląda koniec świata. Takie "niby nic", a jednak wszystko, co wiąże się ze spowolnieniem ziemi ma na ludzi, zwierzęta i rośliny tragiczny w skutkach wpływ. Przeczytałam w dwa dni i teraz czekam na wolny wieczór, żeby w końcu obejrzeć "Melancholię", którą polecali mi rodzice, a teraz jeszcze wydawca "Wieku cudów".
Ocena: 5
Ocena: 5
środa, września 05, 2012
Sonia Raduńska "Kartki z białego zeszytu"
Niesamowity pamiętnik, dzięki któremu poznałam mądrą, spokojną, spełnioną kobietę. Czytając tę książkę czułam wewnętrzny spokój i chociaż trochę irytowało mnie, że nie wiem który mężczyzna jest dla niej kim (kolega, kochanek, mąż, partner, syn) i tak delektowałam się każdym opisanym zdaniem, cytatem, opowieścią. Podoba mi się wplatanie w pamiętnik cytatów, które autorkę poruszyły. Sama prowadzę notatnik z fragmentami z książek, które chcę zapamiętać. Kilka z "Kartek z białego zeszytu" już się w nim znalazło.
Ocena: 5
Ocena: 5
wtorek, września 04, 2012
poniedziałek, września 03, 2012
Ostrzyce, czyli pozostała porcja wakacyjnych zdjęć
Nasza miejscówka najbardziej podobała się chyba dzieciakom, ponieważ przez płot widać było pole, na którym zaobserwować mogli cały proces zbierania zboża, koszenia słomy, zbierania tejże słomy i formowania jej w walce. Pogoda była raczej średnia, chociaż nie lało, więc dzieciaki całe dnie spędzały w ogrodzie. Nad wodę chodziliśmy też dość często, ale kończyło się raczej na moczeniu (czasem całościowym, przez zupełny przypadek) niż na celowej kąpieli. Były festyny z balonami, gofry, pływanie na rowerach wodnych i kajakach, kilka wycieczek po okolicy i smaczne ryby. Jednak po dwóch tygodniach przydałby się nam, rodzicom tygodniowy wyjazd do SPA. Bez dzieci :)
Wesele vol.2
W sobotę odbyło się drugie, przaśne wesele Ani i Olka. Dzięki jednemu z niemieckich gości i Facebook'owi mamy jedno zdjęcie Młodej-Starej Pary.
Jeszcze raz - Sto lat Młodej Parze!
Jeszcze raz - Sto lat Młodej Parze!
środa, sierpnia 29, 2012
W Gdańsku też byliśmy
Trafiliśmy na Jarmark Dominikański, więc kupiliśmy sobie dobre piwko, wędlinę, stroopwafle ;) i Cavę na wieczór. Przeszliśmy się pod "Słynnym Żurawiem", pokazaliśmy dzieciakom fontannę z Neptunem i zjedliśmy obiad w ciekawej chill out'owej knajpie, gdzie na parterze restauracja zamienia się wieczorami (chyba) w klub taneczny, a pod ścianami są kanapy-łóżka, po których dzieciaki skakały podczas gdy my konsumowaliśmy danie dnia. Pogoda była bardzo w kratkę - słońce, deszcz, słońce i deszcz, ale nie zmokliśmy za bardzo, dzieciaki się zmęczyły i zobaczyły coś nowego, a my nie siedzieliśmy w jednym miejscu.
wtorek, sierpnia 28, 2012
Wspomnienie z wakacji
Dwa pierwsze tygodnie sierpnia spędziliśmy na Kaszubach, w miejscowości Ostrzyce. Pewnego dnia rolnicy rozrzucili na sąsiadującym z nami polu naturalne nawozy, a ponieważ akurat mocno wiało z kierunku owych pól, postanowiliśmy wybrać się do Sopotu. Jak w zeszłym roku pogoda nad morzem dopisała, chociaż było wietrznie i najtłustszy uczestnik wycieczki wybrał długi rękaw.
Jest coś urzekającego w polskim morzu. Trudno mi określić co to dokładnie jest, ale jako osoba mało plażowa i wodna, za każdym razem czuję spokój i mogłabym iść nad brzegiem, zbierać muszelki i słuchać szumu fal.
Jest coś urzekającego w polskim morzu. Trudno mi określić co to dokładnie jest, ale jako osoba mało plażowa i wodna, za każdym razem czuję spokój i mogłabym iść nad brzegiem, zbierać muszelki i słuchać szumu fal.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



































