środa, października 04, 2006

wieczorek panieński

Ponieważ Kama przebywała w Stanach, z prośbą o organizację zwróciłam się do Sylwii. Zgodziła się, za co ponownie dziękuję :)

oto Sylwia ze swoją nową miłością. Lesław przestanie mnie niedługo lubić, bo miś śpi podobno w łóżku ;)

Mój wkład w ten wieczór polegał na zaproponowaniu daty (16 września) i miejsca (dom Rodziców).
Od Teściowej dostałam przepyszny ajerkoniak, który już podczas Sylwestra zrobił furorę i dziewczyny wylizywały go z kieliszków ;)
Na początku września Sylwia powiedziała, że ma dla mnie niespodziankę. Miała być niesamowita, a po tym, jak podzieliła się nią z Michałem, ten stwierdził, że jak ją zobaczę to najpierw się popłaczę, a potem padnę na kolana. Niespodzianka miała być ujawniona podczas wieczoru panieńskiego.
Ujawniła się trochę wcześniej, bo oto Kama wróciła do Polski na ok. tydzień wcześniej niż to było zaplanowane już 4 miesiące wcześniej. Niesamowita niespodzianka!!


A teraz już o samym wieczorze. Zaczęło się po 18:00 w domu Rodziców. Ze względu na moje przeziębienie i wiatr siedziałyśmy w domku i tylko donosiłyśmy mięsko z grilla i bagietki z masłem czosnkowym (pyyyycha).
Jedzenia była masa. Dziewczyny poprzynosiły sałatki, słodycze,

słone przekąski. Było winko, piwo, a Siostra robiła jeszcze drinki, do których każda dostała słomkę w kształcie penisa (rewelacja!).




Po 20:00 był tort i szampan.

otwieranie szampana. Ja otwieram, Kama mnie wspomaga, Jesieniowa wyznacza kierunek, a Ania Wu się osłania.


Dostałam bieliznę Victoria's Secret (od Siostry).
Od dziewczyn satynową koszulkę nocną, podwiązke z niebieskim elementem i wałek do ciasta z cytatem "Mąż jest panem u siebie ... kiedy żony nie ma w domu".


były 3 testy:
- "czy znasz swoją przyszłą Rodzinkę?"
- "test na zbieżność odpowiedzi z Twoim przyszłym mężem. co odpowiedziałby Michał na zadane pytania"
- sprawdzian ze znajomości przesądów ślubnych

Sylwia przygotowuje się do zadawania pytań. Ma wprawę, ale mam nadzieję, że było przyjemniej niż na uczelni


na koniec dostałam "Certyfikat dla Dagmary Szczakowskiej za ukończenie Przedmałżeńskiego Kursu Panieńskiego z oceną bdb".

Niestety dziewczyny zmyły się ok. 23. Ale na posterunku zostałam ja, Kama i Jesieniowa. ok. 1:00 zamówiłyśmy taksówkę i pojechałyśmy do Kabateru. To był mój pierwszy raz w tym klubie. Fajna muzyka, dobre drinki, ogólnie dobra zabawa. Tylko jedna ekspresywna tancerka nadepnęła mnie piękną szpilką. Na początku był tylko strupek. Następnego dnia bolało, a potem pojawił się zmieniający kolor siniak (do wesela się nie zagoiło).

Do domu wróciłyśmy po 4:00, a potem gadałyśmy jeszcze z Moniką, jak za starych dobrych czasów, do 6:00.

Fajna sprawa taki wieczór panieński ;)
dzięki laski!!

a oto wszystkie uczestniczki:
od lewej - Cuma, Kama, Jesieniowa, ja, Monika, Sylwia, Daria, Ania Wu i Żaba


nastarsza uczestniczka wieczoru:

wtorek, października 03, 2006

Rejs kawalerski - 6 dni na Mazurach

Pomysł padł jakiś czas temu – nie chciałem żeby był to po prostu kolejny typowy wieczór kawalerski, a dodatkowo nie widziałem się z chłopakami dosyć długo przez wszystkie moje wyjazdy (w sumie to od sylwestra), a jeszcze dodatkowo na maxa chciałem pożeglować, no więc decyzja zapadła i odwrotu nie było. Organizatorem imprezy był Chajdi, ale Leszek z Kobzą wspierali go dzielnie pomysłami i robocizną.

Ogólnie nie spodziewałem się jakichś wypasów – ot, kolejny rejs z najlepszymi kumplami. W sumie sam ten fakt był już wystarczającym powodem do wielkiego zadowolenia dla mnie. A tu okazuje się, że rejs był zupełnie inny i chyba lepszego nie mógłbym sobie wyobrazić…

Wyruszyliśmy o 5 rano, 9.09. w sobotę. W sumie była nas czwórka – oprócz mnie Chajdi, Leszek i Kobza. Kilku jeszcze chłopaków miało pojechać, ale praca lub studia zatrzymały ich w domu.

Podróż, jak podróż – nudna i długa, umilana kawałami męskimi i pierwszymi rozmowami o laskach itp. Nasz port macierzysty był w Wilkasach, koło Giżycka. Piękny jacht!!

Tango 780 Family Sport. Początkowo się bałem, że ponieważ to jest i Family i Sport, to nie będzie w sumie ani jedno ani drugie, ale w sumie nie było potrzeby – łajba chodziła jak marzenie. Nazywała się Gosik (sic!), ale nazwa była zupełnie niezamierzona i bez podtekstów. Podczas przygotowywania łódki chłopaki wytapetowali cała kabinę plakatami z Maxima, Playboya, CKMu itp. Dodatkowo Chajdi przywiózł całą swoją kolekcję magazynów erotycznych odkąd tylko zaczął zbierać, a że to jest znany na mieście zbereźnik, to mieliśmy wszystkie męskie gazety od 1997 roku.

Na samym początku chłopaki wręczyli mi koszulkę z napisem Rejs kawalerski Mike’a, którą sami zresztą też mieli.


Chwila przygotowań i ruszyliśmy.

Pierwszy dzień wiało jak cholera. Na moje oko pod 6. Popłynęliśmy na północ i przejście Kisajna bajdewindem przy tej pogodzie wymagało niezłych umiejętności. Jak się potem okazało to był jedyny dzień, kiedy mieliśmy porządny wiatr. Potem już raczej flauta. Dopłynęliśmy do Sztynortu, gdzie po raz pierwszy na tym rejsie zobaczyliśmy cudowny zachód słońca (więcej miało nadejść).

Pływanie we wrześniu ma dobrą i złą stronę – dobra to taka, że jest pusto na jeziorach; zła to taka, że jest pusto w tawernach. Sztynort, w ciągu lata tętniący życiem, teraz raczej przymierał i szykował się do snu na zimę. Dodatkowo Zenza (legendarna tawerna żeglarska) została przeniesiona do jakiegoś hangaru bez klimatu i raczej nic z niej już nie będzie (aaa!!!).

Kolejne dni minęły na raczej powolnym żeglowaniu

i piciu piwa w pustych portach wieczorami. I tak zahaczyliśmy o Węgorzewo (mój pierwszy raz), zrobiliśmy małą postój na starej śluzie niemieckiej,

zatrzymaliśmy się w moim najpiękniejszym miejscu na Mazurach (a być może w całej Polsce) – zatoce Zimny Kąt na Łabędzim Szlaku,

spędziliśmy noc w pustych Mikołajkach, gdzie spotkaliśmy Jaworka (!!),

powtórzyliśmy noc z bestią na Bełdanach przy ognisku, gdzie upieczona została przez nas kura na ogniu – piekła się skubana ze 3 godziny, ale za to smakowała jak żadne inne mięso, które do tej pory jadłem

i robiliśmy wiele innych rzeczy.

Ogólnie rejs był po prostu bomba. Chłopaki spisali się na medal – oprócz koszulek i lasek na pokładzie, mieliśmy banderę z napisem Mike Rejs.

Dodatkowo zbieraliśmy grzyby, których na Mazurach była od groma

łowiliśmy ryby

co dwa dni mieliśmy ognisko, a przy nim gitara i szanty. Szczególnie jednego wieczoru chłopaki ułożyli kilka zwrotek (5 stron A4!!) Morskich Opowieści na mój i Dagmary temat:

Dzisiaj Michał złowił ryby
płotka sandacz i okonia.
Zamiast je oskrobać

Wali sobie ***


Na Mazurach Michał żeglarz
dmucha sobie co popadnie
Ale sam on chyba nie wie

czy Daga z mleczarzem nie wpadnie


przepraszam za niecenzuralne teksty, ale:
Może ktoś się bardzo zżymał,
mówiąc, że to zdrożne wieści,
ale to jest właśnie klimat
Morskich Opowieści

Rejsu na pewno nigdy nie zapomnę – dzięki chłopaki za zorganizowanie go w ten sposób. Dołączam jeszcze kilka fotek, niezapomnianych widoków jezior mazurskich. Gdzieś na Jagodnem, gdy leciały nad nami klucze żurawi, podnieśliśmy kieliszki z Wściekłymi Psami i wypiliśmy toast – ‘Za przyjaźń’.

31. 08.2006, czwartek

rozrywka w parku - taniec z piłeczką


w barze


Ostatni dzień naszej podróży przedślubnej. Siedzimy już w samolocie, który kołuje właśnie na pas startowy i niedługo oderwiemy się od chińskiej ziemi.
Dziwny to kraj, ale bardzo mnie zafascynował i na pewno tu kiedyś wrócę.

System.
Taki kolorowy i zachodni ten chiński komunizm (przynajmniej na ulicach). Billboardy, firmy międzunarodowe, pełne sklepy, drogie samochody, zachodnie marki. A jednak gdzieś nad tym wszystkim czuwa wielki Mao, ogromne gmachy budynków urzędowych, wszechobecni mundurowi, szerokie (nawet 8-pasmowe) ulice, pracownicy w czerwonych opaskach na ramionach. Dziwi mnie, że mając tak duży dostęp do tego "jak to jest na zachodzie" i taką masę ludzką, system się tu jeszcze nie zmienił.
Doświadczyłam po raz pierwszy kontroli internetu (nie działa m.in. wikipedia).

Bezrobocie.
Według anglojęzycznej gazety, którą Michas wziął na lotnisku bezrobocie w Chinach wynosi 4,5%. No tak. Biorąc pod uwagę m.in. zawody typu: bileter w komunikacji miejskiej (min. 1 osoba sprzedająca bilety w środkach transportu; nie ma biletów w kioskach), osoby pilnujące porządku na przystankach (mają po czerwonej horągiewce i opasce na ramieniu i pilnują, żeby ludzie stali w jakimś tam porządku, żeby się autobusy zatrzymywały i takie tam inne nie potrzebne nikomu czynności), ludzie pilnujący, żeby piesi i rowerzyści nie przekraczali skrzyżowań na czerwonym świetle, albo w niedozwolonym miejscu (samochodów to w takim stopniu nie dotyczy), policjanci, którzy zmieniają światła (mają kluczyk dostępu i zmieniają biorąc pod uwagę natężenie ruchu. Chyba). W tym kraju nie ma moim zdaniem osoby, która by nie pracowała. Coś się dla bezrobotnego zawsze znajdzie (odpowiedzialność za odkurzanie mportretów "śmierdziela w mundurku" np.)

Porządek na ulicach.
Bardzo pozytywnie mnie Pekin zaskoczył. Miasto jest naprawdę bardzo zadbane i czyste. Ale co tu się dziwić, jeżeli co 500m mija się sprzątacza, który zamiata chodniki. Psów jest mało (widziałam słownie 4 sztuki) i nawet trochę niechlujny sposób jedzenia Chińczyków (np. plują pestkami gdzie popadnie) i bardzo popularne w tym kraju charchanie pod nogi (czasem niestety współużytkownikom chodnika) nie psuje ładu i porządku.

Zabytki.
Widzieliśmy Zakazane Miasto i Świątynię Nieba. Zadbane, odmalowane, w trakcie renowacji. Robią wrażenie. Nie udało nam się zobaczyć Pałacu Letniego. Następnym razem.

Świątynia Nieba








Rowery.
Jest ich po prostu MASA. Jednego dnia zwiedzaliśmy miasto po chińsku, czyli właśnie na rowerach. Większość dróg jest dość szeroka, żeby zmieścić 2-3 pasy dla samochodów i jeszcze szeroki pas dla rowerzystów. Wszędzie asfalt Bardzo sympatycznie się tak poruszać. Chociaż ilość wdychanych spalin może taką przyjemność łatwo popsuć.
Zdecydowałam się po tym na kupno roweru miejskiego.




Smog.
Pierwszego dnia myśleliśmy, że to taka mgła zmieszana z chmurami, ale jednak nie. Jest to spory problem tego ogromnego miasta.
Nie sprzedawać Chińczykom więcej samochodów :)

Segregacja śmieci.
Jest na wysokim poziomie, kosze na ulicach podzelone są na "recyclabe" i "rest". Za plastikowe butelki musi bgyć jakiś Pfund, jak w Niemczech, bo ludzie je od nas zbierali.

Moja teczka w Chinach. :)
Wymiana pieniędzy nie odbywa się w jakimkolwiek kraju, w którym przyszło mi to robić. Wypełnia się dwie deklaracje (imię, nazwisko, numer paszportu, narodowość, data i miejsce urodzenia - ciekawe co powiedzą na Zgierz :) - kwota wymienianej waluty) i do tego trzeba dać jeszcze ksero paszportu (strony ze zdjęciem). Wymienialiśmy dwa razy. Tzn. ja wymieniałam, bo moje dane widnieją na deklaracjach, więc wnoszę, ze mam swoją teczkę jako "imperialistyczna świnia" w tym czerwono-żółtym kraju. Dodatkowo kilka razy (bezskutecznie) próbowałam sprawdzić pocztę (home.pl), wejść na wikipedię i przeszukiwałam google w pisująć "free Tibet". Głośno też wypowiadałam się na ulicy (nie muszę wspominać, że niezbyt pochlebnie) o Przewodniczącym Spoczywającym.

Skończyła się nasza podróż przedślubna. Kolejny rozdział National Geographic. Spędziliśmy w podróży 25 dni, odwiedzając 3 kraje. Spaliśmy w ok. 3 pociągach, 7 gerach, 4 schroniskach. Jedliśmy kozinę, spleśniałe jajka, banany w cieście, piliśmy dziwne oranżady, jogurty przez słomkę, itd. Dziwne, ale chyba uzależniam się od podróży. Jakoś tak nie mam ochoty wracać. Już nie mogę się doczekać następnej wyprawy. Ciekawe dokąd tym razem ...

środa, września 20, 2006

28.08.2006, poniedziałek

dzielnica barów, restauracji i straganów dla turystów


miasto

W żadnym innym mieście nie widziałam tyle policji/żołnierzy. Stoją na każdym skrzyżowaniu, przy każdym przystanku. Nie wspominając o miejscach, jak ambasady czy budynki rządowe, gdzie żołnierze czy policja stoi zawsze. Stoją wyprostowani, na baczność, w białych rękawiczkach. Na szczęście w miejscach wystawionych na działanie promieni słonecznych ustawiono im parasole.

W żadnym innym mieście nie widziałam 4 pasmowej jezdni z autobusem na każdym pasie.

Na straganach sprzedają kałamarnice, ośmiornice, skorpiony, robaki i bardziej normalnie wyglądające mięsko, na patykach.




z parującą lemoniadką, nazywaną herbatą

Jest bardzo gorąco, wilgotno, parno. Muszę brać zimny prysznic po każdej wizycie w mieście. Do tego mają chyba smog. Słońcu trudno się przez to przedrzeć, ale skutecznie wszystko nagrzewa.

Dzisiaj zwiedzaliśmy Tian'anmen i Zakazane Miasto (Forbidden City). Plac, jak plac. Typowo komunistyczne centrum miasta z pomnikiem ku czci ludzi bohaterów, z plagą pilnowaną przez 2 żołnierzy, z obowiązkowym mauzoleum władcy wybawiciela i ogromnymi budynkami pełnymi biurek, papierów i urzędniczek malujących paznokcie na krwistoczerwony kolor.

Michał na placu ze swoim latawcem


ja na placu z pomnikiem bohaterów w tle



lud robotniczy uwieczniony w rzeźbie

Nad bramą do Zakazanego Miasta wisi portret Mao. Tak, żeby nikt przypadkiem nie zapomniał o porządku świata. Zakazane Miasto, a w szczególności część mieszkalna cesarzy, cesarzowych, konkubin, dzieci i eunuchów robi wrażenie. Całe miasto wydaje się być idealnie symetryczne pod każdym względem. Niby monotonne w kolorystyce, a jednak bardzo wyraziste, zapadające w pamięć i zdecydowanie nie nudne.













To kolejne z tych miejsc, które wydawały mi się poza zasięgiem. Zachwycił mnie film "Ostatni cesarz" i barwy siedziby władców Chin, ale wizyta w niej pozostawała w strefie marzeń.

Spacer po Zakazanym Mieście (nie zobaczyliśmy wszystkiego) zajął nam 3 godziny.
Myślę, że zdjęcia przedstawią to lepiej niż słowa.