środa, listopada 29, 2006

Kolejny wiersz

Z serii "Wiersze ukraińskie" - Michal Janiszewski prezentuje: "Pustka"

Wiersz zainspirowany byl Adamem Mickiewiczem i jego Stepami akermańskimi. Poeta pisał je podczas zesłania na Ukrainę i... no cóż niewiele bylo trzeba, żebym poczuł to co on. On tęsknil do Polski, ja do mojej dziewczyny. Stąd "wiatr zachodni..." w wierszu. Na początek mój wiersz, a potem wieszcz.

Pustka

Pustka, cisza, tortura, wygnanie,
Stepy duszę mą w celi trzymają.
Wiatr ciepły, zachodni chmury na niebie,
Słucham, czy wiesci niesie od Ciebie.

Pusto, cicho, nostalgia, tęsknota,
Serce rwie się, wiatr milczy, klatka ze złota.
Nie słyszę, łzy lecą, umysł się poddaje,
Nadzieja się skończyła, smutek pozostaje.

Oczy zamglone na horyzont zerkają,
Spragnione spojrzenie w przestrzeń wysyłają.
Lecz wiatru nie słychać, ni Ciebie, ni wiesci,
Tylko serce rozdarte, krzyczące z bolesci.

Michał Janiszewski
sierpień 2003
gdzies koło Ternopila - zachodnia Ukraina

A teraz dzieło mistrza Adama. Swoją drogą najpiękniejszy pomnik Mickiewicza jaki widziałem, oprócz Krakowa, to ten we Lwowie.

Stepy Akermańskie
Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi;
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.


Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu,
Patrzę w niebo, gwiazd szukam, przewodniczek łodzi;
Tam z dala błyszczy obłok? tam jutrzenka wschodzi?
To błyszczy Dniestr, to wzeszła lampa Akermanu.


Stójmy! - jak cicho! - słyszę ciągnące żurawie,
Których by nie dościgły źrenice sokoła;
Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie,
Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.
W takiej ciszy! - tak ucho natężam ciekawie,
Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła.


No cóż. Serce się sciska, jak się to czyta.

Mongolia w mediach

Kiedyś rozmawialiśmy z Michałem o tym, że Mongolia, zaraz po Kanadzie, to jedno z tych dużych obszarowo państw, o których niewiele słychać w mediach.
Weszłam właśnie na stronę gazety.pl, a tam artykuł o Mongolii i ... antyterrorystach.
To ci dopiero afera ...

"Mongolska Centralna Agencja Wywiadowcza przeprowadziła ćwiczenia na wypadek porwania samolotu, wywołując panikę wśród pasażerów, których nie uprzedzono, że czekają ich mocne wrażenia.
(...)
Porywacze wdarli się do kokpitu, związali pilotów, grozili pasażerom, nie pozwalając im zejść z pokładu. Jedną z pasażerek uderzyli, nie powodując jednak poważniejszych obrażeń.
Mongolska CIA odpiera zarzuty, że pasażerów należało uprzedzić. Twierdzi, że wtorkowe ćwiczenia ujawniły poważne luki w zabezpieczeniach portu lotniczego w Ułan Bator. Okazało się, że ludzie z bronią i materiałami wybuchowymi mogą dostać się do portu lotniczego i do samolotów."

lotnisko w Ułan Bator

poniedziałek, listopada 27, 2006

sobota, listopada 25, 2006

Kilka ciekawych linków

Raz na jakis czas wrzucał tu bede linki do najciekawszych rzeczy, które znajduję w necie. A że odkryłem osatnio moją fascynację YouTubem, większosć linków jest stamtąd. Następnym razem obiecuję się poprawić. Jest kilka poważnych i kilka smiesznych.

Najbardziej czadowy sposób na wygranie miliona dolarów - z Milionerów.
http://www.youtube.com/watch?v=_AffQ7pbvKs&eurl=

Jak wygląda muzyka XXI wieku. Nie jestem ekspertem, ale sledząc rozwój muzyki przez ostatnie dziesiąt lat, wydaję mi się, że za 50-60 lat, będziemy w dysko tańczyć do czegos takiego:
http://www.youtube.com/watch?v=0h-RhyopUmc

A proposa muzyki, bardzo poruszające i dające do myslenia teledyski Johny Cash'a.
Ostatni teledysk przed smiercią do przeróbki Nine Inch Nails Hurt:
http://www.youtube.com/watch?v=EINlcdQLB2g

Nie jestem wielkim zwolennikiem Tribjutów (ludzie na czyjejs smierci chcą zarobić), ale ten jest naprawdę niezły. Reżyser dał artystom wolną rękę w interpretowaniu piosenki Cash'a God's gonna cut you down. Cudo.
http://www.youtube.com/watch?v=o7w2FnNDUHU&mode=related&search=

Kontunuując temat muzyki, dwa według mnie najlepsze kawałki ostatnich lat. Na całe szczęscie pochodzą od młodych zespołów, czyli jak spiewał Dżem, mam jeszcze wiarę, odmieni się cos. Z olbrzymim zaintresowaniem patrzę na nowe płyty Muse i Franz Ferdinand.
Muse, Knights of Cydonia. Dwa swietne cytaty: "No one's gonna take me alive" i "Don't waste your time or time will waste you".
http://www.youtube.com/watch?v=jV1bRfLHA3A
I Franz Ferdinand, Take me out:
http://www.youtube.com/watch?v=T9rSUj5gnG8

Ze smiesznych (chociaż nie wszyscy za tym przepadają), Ali G i dwa zarąbiste kawałki:
Wywiad z Bechamami:
http://www.youtube.com/watch?v=EhCTqX7JAQI
i przeróbka Milionerów Who wants to win an ounce:
http://www.youtube.com/watch?v=epUANGRu6ts

Z polskiego podwórka, polecam typową nie-intelektualną zjebkę, czyli... jak mówi Pani, która mysli, że jest inteligenta, a na pewno nie jest pewna siebie, Doda vs Wojewodzki:
http://www.youtube.com/watch?v=Iw_sPTlvfg0
A tutaj Wojewódzki przepytuje Michała Koterskiego, z Dnia Swira - genialne:
http://www.youtube.com/watch?v=nx9ZtKYiTF0&mode=related&search=

Po ostatniej fali zainteresowania Panem Kononowiczem, w programie Tok2Szok, panowie Najsztub i Żakowski wzięli się za dwóch Panów, którzy Kononowicza stworzyli. W przeciwieństwie do Dody, to się nazywa inteligentna zjebka. Nie pozostawili na nich suchej nitki.
http://www.youtube.com/watch?v=Iw9VbFbi7VM

Interesujące posty na inne blogi. Mój ostatnio ulubiony blog, Pana Wojtka Orlińskiego i całkiem udany post o polskiej kinematografii lat 80tych:
http://wo.blox.pl/2006/11/Najgorsze-polskie-filmy-z-lat-80.html

Albo z bloga Pana Bartka Ciszewskiego i pytanie, czy można lepiej symbolicznie przedstawić to co się dzieje z zalewaniem nas przez "chińszczyznę"?
http://notrespassing.bblog.pl/wpis,chinczycy;kopiuja;najwyzszy;czas;sie;przyzwyczaic,398.html

A na koniec uczta dla myslicieli i tych co mysla, ze sa myslicielami, czyli w skrócie myslą, że myslą. 70 ważnych uczonych przedstawia swoje przepowiednie na temat następnych 50 lat. Jeszcze nie przeczytałem, ale już się nie mogę doczekać jak zacznę:
http://www.newscientist.com/channel/opinion/science-forecasts

Pozdrówki

piątek, listopada 24, 2006

Maly wierszokleta

Witam,

byl taki okres w moim zyciu (okres ukrainiski), kiedy zebralo mi sie na pisanie wierszy. Teraz jak na nie patrze, to niektore mnie wzruszaja, niektore rozsmieszaja (glownie swoja amatorszczyzna), ale na pewno zostala mila pamiatka. Wszystkie oczywiscie dedykowane Dagmarze, jako, ze rozstalismy sie wtedy po raz pierwszy na rok. Oddają całkiem nieźle to co wtedy czułem. Bede co jakis czas wrzucal po jednym, co by nie zanudzic publicznosci.
Pierwszy, jest chyba najlepszy.

Bitwa pod Powiekami

Oczy pod powiekami obraz łapią żarłocznie
rwą kawałek po kawałku
szarpią i gładzą
tulą i pieszczą

Walka trwa Ofiarą moje serce
Umysł obraz tworzy
oczy słuchają posłusznie
Bitwa pod Powiekami

Piękno i burza w jednym
Dusza rozdarta
Oczy cierpią Widzą nie mają
Łza krwi spod powieki wypływa.

Michał Janiszewski
sierpień 2003
granica ukraińsko-rumuńska

niedziela, listopada 05, 2006

zdjęcia z Pragi

Udało mi się udostępnić kolejną porcję zdjęć. Bardziej na czasie niż Ukraina.
Zdjęcia z naszego wypadu do Pragi w marcu tego roku:

http://szczako.myphotoalbum.com/view_album.php?set_albumName=album06

Slub - jak to bylo naprawde...

Jedno z nieopublikowanych zdjec... cenzura zabronila.

Zakopiec - family reunion

Krótka przypowieść o naszym niesamowitym wypadzie do stolicy polskich gór. Ogólnie odkąd przyjechałem z zagramanicy staram się zwiedzić wszystkie zakątki Polski, o których śniłem w zimne ukraińskie, węgierskie i holenderskie noce. Dlatego po Mazurach przyszedł czas na Tatry. Był koniec września, więc ludzi powinno być mniej, ale i tak to nie miało znaczenia – musiałem zobaczyć Giewont i koniec.

Pojechaliśmy z Dagmarą, moim bratem i siostrami. Spotkaliśmy się w Krakowie (Ola i Jula dojechały z Tarnowa) i wzięliśmy busa do Rabki. Rabka to uzdrowisko dziecięce w Gorcach. Jako dzieci jeździliśmy tam co roku. Mój pierwszy raz o ile pamiętam był w 1987 roku w uzdrowisku Leśny Ludek. Potem byłem kilka razy w różnych sanatoriach – Słoneczny Raj, Jagiellonka, Świt i kilku innych. Ogólnie z Rabką związane są moje najlepsze lata dzieciństwa. Tutaj spędzałem większość wakacji, poznając urok gór, spotykają dzieciaki z całej Polski, przeżywając moje pierwsze miłości itp.







Przyjechaliśmy do Rabki z dwóch ważnych powodów. Po pierwsze, wszyscy w czwórkę (ja, mój brat i moje dwie siostry), chcieliśmy powrócić do korzeni i zobaczyć jak dziś wygląda Rabka, którą pamiętamy. Po drugie, zrobić sobie zdjęcie na Bani. W 1993 roku na najsławniejszym wzgórzu w Rabce (Bania, 692 m) cyknęliśmy sobie zdjęcie na pochylonej sośnie. Teraz próbowaliśmy tą samą sosnę znaleźć, ale niestety nie przetrwała ostatnich 13 lat. Ale zaraz obok, w bardzo podobny sposób pochylona stała brzoza. Wskrobaliśmy się na nią i zrobiliśmy zdjęcie. Studium zmian fizyczno-psychologicznych młodzieży polskiej na przestrzeni 13 lat. Oba zdjęcia do porównania. Od lewej (dzisiejszy wiek): Jula (16), Ola (18), Olek (22), ja (26).



Parę godzin później siedzieliśmy już w autobusie do Zakopanego, gdzie dotarliśmy wieczorem. Mieliśmy bardzo ładny domek na drodze do Olczy.



W sumie tani (20 zł), ale dojazdy do i z miasta kosztowały kolejne 2 zł, więc w sumie można było wziąć domek w centrum za 30 zł i na to samo by wyszło. Ale nie ważne.

Pierwszego dnia była bardzo kiepska pogoda, ale wybraliśmy się do Murowańca.



Stamtąd ruszyliśmy na Kasprowy Wierch, klucząc w chmurach i nie widząc nic dalej niż 5 metrów.



Na Kasprowym okazało się, że tylko polska strona cierpi dzisiaj na zachmurzenie, bo Słowacja ukazała się nam jak na talerzu. Pięknie.



Następnego dnia poszliśmy ze Strążyskiej na Giewont i zeszliśmy z drugiej strony do Kuźnic. Pogoda dzisiaj była już idealna i dostałem to co chciałem – majestat gór na talerzu. Zapierające dech w piersiach widoki z Giewontu, czy Hali Kondratowej.



Schodząc z Giewontu odezwało się moje kolano i niestety następne dwa tygodnie spędziłem w zakładzie rehabilitacyjnym na zabiegach przywracających mnie do stanu używalności. Tego samego dnia Ola miała 18 urodziny, więc pod Giewontem wypiliśmy butelkę szampana, a wieczorem zrobiliśmy ognisko i kiełbaski.



Piękny wyjazd, przypominający mi, zarówno to gdzie jest moje miejsce, jak i jak cudownie jest być z ludźmi, których kochasz.

wtorek, października 10, 2006

ach cóż to był za ślub ... oczami Michała

Dzień ślubu. Wielki dzień? Nasz dzień? Dzień marzeń? Czy może zwykły dzień zakończony imprezą?

Starałem się podejść do tego dnia bez żadnych oczekiwań. Oczywiście nie było to wcale łatwe – po prostu odciąć wszystkie swoje emocje i na pełnym luzie podejść do własnego ślubu. Akurat. Trema była. Ale jednocześnie pozwoliłem rzeczom toczyć się własnym torem i samemu tylko surfować po wydarzeniach, raczej niż przejmować się każdym małym szczegółem. Moja filozofia życiowa – otwórz się a pole energetyczne zrobi resztę.

Mała trema przyszła ok. 13:00. Zacząłem się ubierać w garnitur, żeby sprawdzić, czy wszystko gra i oczywiście okazało się, że nie mam paska do spodni. Na szczęście Chajdi był akurat w sklepie z paskami i w błyskawicznej akcji kupił mi jeden pasek (pole energetyczne jest po mojej stronie). Przed wyjściem było oczywiście trochę emocji – mama przygotowała moje ulubione ciasto, ciocia Krysia z góry przypinała mi kwiatki, które nie chciały ni cholera pasować do garnituru, puściliśmy Sunrise Sunset ze Skrzypka Na Dachu i ok. 15:00 wyjechaliśmy do Dagmary, żeby oficjalnie spotkać się z rodzicami Panny Młodej przed ślubem i napić się symboliczny kieliszek wina. Kiedy Dagmara zeszła na dół i zobaczyłem ją po raz pierwszy, przed oczami przeleciało mi moje życie z nią, nasze szczęścia, smutki, wielkie sukcesy i porażki, odkrywanie tajemnic świata, rozwijanie naszej wspólnej świadomości i miłość. Bez wątpienia dzisiaj stanie się coś więcej niż tylko zawarcie związku małżeńskiego. Dzisiaj zacznie się podróż po doświadczeniu. Moja narzeczona wyglądała olśniewająco. Wychodząc z domu, spojrzałem na słońce, które już powoli chyliło się ku zachodowi. Wziąłem głęboki oddech i pomyślałem, że to samo słońce zachodzi właśnie nad Tsagan Nuur w Mongolii. Przypominało mi się jezioro, wzgórza dookoła, pustka i jedyny dźwięk jaki się wtedy słyszy – cichy świst wiatru.

Pojechaliśmy do kościoła Toyota Avensis Andrzeja, którą dziewczynki z Anią przyozdobiły w białe kokardy na zewnątrz i wewnątrz. Przed kościołem czekała już większość gości. Ceremonia przebiegła idealnie. W sumie pamiętam ją bardzo dobrze. Pamiętam, że starałem się skupić na oddechu i połączyć z tym co ksiądz mówi do nas. Chyba przez to, że byliśmy tacy otwarci i pełni miłości, ksiądz też czuł się lepiej i widać było, że mówi z przejęciem i zwraca się do nas osobiście. Jednak najważniejszy moment ceremonii – przysięga, była prawdopodobnie najbardziej mistycznym momentem mojego życia. Kiedy wypowiadałem te najważniejsze słowa w moim życiu, patrzyłem na Dagmarę, usłyszałem w tle dzwony, które zaczęły rozbrzmiewać, niby na zewnątrz kościoła, ale wydawało mi się, że rozbrzmiewają wewnątrz mnie – w moim sercu i głowie i że słyszą je wszyscy goście w kościele, i że oni też czują jak dzwony dzwonią gdzieś w ich wnętrzu rozpalając miłość, jakiej w życiu jeszcze nie doznali. Tak promieniowały nasze słowa, twarze i serca podczas przysięgi. Kiedy ksiądz powiedział do nas, że jesteśmy już mężem i żoną, nie wytrzymałem i po prawym policzku spłynęła mi łza szczęścia. Co Bóg złączy, człowiek niech nie rozłącza. Tego dnia Bóg złączył dwie piękne dusze.

Gdy dojechaliśmy na wesele, przeszliśmy raz dwa przez rytuały chleba i soli, szampana, przenoszenia przez próg i od razu zabraliśmy się za jedzenie. Z całego wesela kolejnym magicznym momentem, który zrobił na mnie największe wrażenie był pierwszy taniec. Nie chodzi mi o nasze ruchy, bo tych nie było wcale, tylko o piosenkę, którą wybraliśmy – Come What May z musicalu Moulin Rouge. To jest chyba ta piosenka, którą powinni śpiewać wszyscy młodzi małżonkowie. Słowa piosenki brzmią jak druga część przysięgi. Come what may – I will love you, until the end of time. Nie pamiętam nic, co działo się poza naszą dwójką. Pamiętam oczy Dagmary, jej uśmiech, piękną twarz i w tle słowa tej cudownej piosenki. Znowu wstąpiła w nas jakaś energia, która sprawiała, że tańcząc unosiliśmy się nad ziemią, a nasz blask czuć i widać było w całej Łodzi. Połączyliśmy się z miłością wszechświata i za każdym razem kiedy słucham tej piosenki wraca do mnie kawałek tego uczucia – miłości wszechświata, boskiej miłości.

Potem były cudowne przemowy ojców, Andrzeja (przy której nie wytrzymałem i poryczałem się jak dziecko), Sylwii, Chajdiego i Kobzy. Siedząc na czubku stołu i mając po swojej prawej stronie najbliższych mi przyjaciół, a po lewej najbliższą rodzinę – prawie 80 osób, które przyszły tu tylko z naszego powodu, uświadomiłem sobie jak szczęśliwym jestem człowiekiem i jakie szczęście mnie spotkało, że mam tych wszystkich wspaniałych, kochających ludzi, z którymi przyszło mi dzielić ten magiczny moment. Wszystkim tym osobom z całego serca dziękuję, że są.

Reszta wesela upłynęła już na tańcach i piciu. Dostaliśmy super prezenty (mamy już całe wyposażenie kuchni), podziękowaliśmy rodzicom (czwórce wspaniałych ludzi), pokroiliśmy tort i ogólnie było bomba.

Dzień skończył się nad ranem, na czytaniu życzeń od gości, przeglądaniu prezentów i… krótkiej drzemce.

23.09.2006. Najbardziej magiczny i pamiętny dzień w moim życiu. Życzę każdemu na świecie, żeby chociaż w połowie, zaznał miłości, którą z Dagmarą dzielimy. Nic lepszego człowiekowi w życiu nie może się zdarzyć.