Dzień ślubu. Wielki dzień? Nasz dzień? Dzień marzeń? Czy może zwykły dzień zakończony imprezą?
Starałem się podejść do tego dnia bez żadnych oczekiwań. Oczywiście nie było to wcale łatwe – po prostu odciąć wszystkie swoje emocje i na pełnym luzie podejść do własnego ślubu. Akurat. Trema była. Ale jednocześnie pozwoliłem rzeczom toczyć się własnym torem i samemu tylko surfować po wydarzeniach, raczej niż przejmować się każdym małym szczegółem. Moja filozofia życiowa – otwórz się a pole energetyczne zrobi resztę.
Mała trema przyszła ok. 13:00. Zacząłem się ubierać w garnitur, żeby sprawdzić, czy wszystko gra i oczywiście okazało się, że nie mam paska do spodni. Na szczęście Chajdi był akurat w sklepie z paskami i w błyskawicznej akcji kupił mi jeden pasek (pole energetyczne jest po mojej stronie). Przed wyjściem było oczywiście trochę emocji – mama przygotowała moje ulubione ciasto, ciocia Krysia z góry przypinała mi kwiatki, które nie chciały ni cholera pasować do garnituru, puściliśmy Sunrise Sunset ze Skrzypka Na Dachu i ok. 15:00 wyjechaliśmy do Dagmary, żeby oficjalnie spotkać się z rodzicami Panny Młodej przed ślubem i napić się symboliczny kieliszek wina. Kiedy Dagmara zeszła na dół i zobaczyłem ją po raz pierwszy, przed oczami przeleciało mi moje życie z nią, nasze szczęścia, smutki, wielkie sukcesy i porażki, odkrywanie tajemnic świata, rozwijanie naszej wspólnej świadomości i miłość. Bez wątpienia dzisiaj stanie się coś więcej niż tylko zawarcie związku małżeńskiego. Dzisiaj zacznie się podróż po doświadczeniu. Moja narzeczona wyglądała olśniewająco. Wychodząc z domu, spojrzałem na słońce, które już powoli chyliło się ku zachodowi. Wziąłem głęboki oddech i pomyślałem, że to samo słońce zachodzi właśnie nad Tsagan Nuur w Mongolii. Przypominało mi się jezioro, wzgórza dookoła, pustka i jedyny dźwięk jaki się wtedy słyszy – cichy świst wiatru.
Pojechaliśmy do kościoła Toyota Avensis Andrzeja, którą dziewczynki z Anią przyozdobiły w białe kokardy na zewnątrz i wewnątrz. Przed kościołem czekała już większość gości. Ceremonia przebiegła idealnie. W sumie pamiętam ją bardzo dobrze. Pamiętam, że starałem się skupić na oddechu i połączyć z tym co ksiądz mówi do nas. Chyba przez to, że byliśmy tacy otwarci i pełni miłości, ksiądz też czuł się lepiej i widać było, że mówi z przejęciem i zwraca się do nas osobiście. Jednak najważniejszy moment ceremonii – przysięga, była prawdopodobnie najbardziej mistycznym momentem mojego życia. Kiedy wypowiadałem te najważniejsze słowa w moim życiu, patrzyłem na Dagmarę, usłyszałem w tle dzwony, które zaczęły rozbrzmiewać, niby na zewnątrz kościoła, ale wydawało mi się, że rozbrzmiewają wewnątrz mnie – w moim sercu i głowie i że słyszą je wszyscy goście w kościele, i że oni też czują jak dzwony dzwonią gdzieś w ich wnętrzu rozpalając miłość, jakiej w życiu jeszcze nie doznali. Tak promieniowały nasze słowa, twarze i serca podczas przysięgi. Kiedy ksiądz powiedział do nas, że jesteśmy już mężem i żoną, nie wytrzymałem i po prawym policzku spłynęła mi łza szczęścia. Co Bóg złączy, człowiek niech nie rozłącza. Tego dnia Bóg złączył dwie piękne dusze.
Gdy dojechaliśmy na wesele, przeszliśmy raz dwa przez rytuały chleba i soli, szampana, przenoszenia przez próg i od razu zabraliśmy się za jedzenie. Z całego wesela kolejnym magicznym momentem, który zrobił na mnie największe wrażenie był pierwszy taniec. Nie chodzi mi o nasze ruchy, bo tych nie było wcale, tylko o piosenkę, którą wybraliśmy – Come What May z musicalu Moulin Rouge. To jest chyba ta piosenka, którą powinni śpiewać wszyscy młodzi małżonkowie. Słowa piosenki brzmią jak druga część przysięgi. Come what may – I will love you, until the end of time. Nie pamiętam nic, co działo się poza naszą dwójką. Pamiętam oczy Dagmary, jej uśmiech, piękną twarz i w tle słowa tej cudownej piosenki. Znowu wstąpiła w nas jakaś energia, która sprawiała, że tańcząc unosiliśmy się nad ziemią, a nasz blask czuć i widać było w całej Łodzi. Połączyliśmy się z miłością wszechświata i za każdym razem kiedy słucham tej piosenki wraca do mnie kawałek tego uczucia – miłości wszechświata, boskiej miłości.
Potem były cudowne przemowy ojców, Andrzeja (przy której nie wytrzymałem i poryczałem się jak dziecko), Sylwii, Chajdiego i Kobzy. Siedząc na czubku stołu i mając po swojej prawej stronie najbliższych mi przyjaciół, a po lewej najbliższą rodzinę – prawie 80 osób, które przyszły tu tylko z naszego powodu, uświadomiłem sobie jak szczęśliwym jestem człowiekiem i jakie szczęście mnie spotkało, że mam tych wszystkich wspaniałych, kochających ludzi, z którymi przyszło mi dzielić ten magiczny moment. Wszystkim tym osobom z całego serca dziękuję, że są.
Reszta wesela upłynęła już na tańcach i piciu. Dostaliśmy super prezenty (mamy już całe wyposażenie kuchni), podziękowaliśmy rodzicom (czwórce wspaniałych ludzi), pokroiliśmy tort i ogólnie było bomba.
Dzień skończył się nad ranem, na czytaniu życzeń od gości, przeglądaniu prezentów i… krótkiej drzemce.
23.09.2006. Najbardziej magiczny i pamiętny dzień w moim życiu. Życzę każdemu na świecie, żeby chociaż w połowie, zaznał miłości, którą z Dagmarą dzielimy. Nic lepszego człowiekowi w życiu nie może się zdarzyć.