Był piękny, mroźny wieczór. Zza okien ustrojonych migającymi lampkami dobiegały wesołe odgłosy rozmów. Gdzieniegdzie można było usłyszeć fragmenty kolęd, przerywane radosnym piskiem dzieci rozpakowujących swoje prezenty. Wigilia, ten szczególny dzień w roku kiedy wszystko jest jasne, spokojne, radosne – dzień, w który wszyscy powinni się cieszyć. Spacerując jak zwykle o tej porze pobliskimi leśnymi ścieżkami i rozmyślając nad wyjątkowością tych świąt nawet nie zauważyłem zniknięcia mojego psa. Zdziwiło mnie to, bo zazwyczaj nie gubił się z zasięgu mojego wzroku.
„No tak, pewnie przypomniały mu się młodzieńcze czasy” – uśmiechnąłem się w myślach, wołając go głośno.
- Co się tak drzesz – powiedział Tofik wyłaniając się zza wielkiej sosny.
Zdębiałem. Mój pies … mówił do mnie.
- No przecież jest Wigilia, co nie? Co tak wytrzeszczasz gały – Wyraźnie MÓWIŁ do mnie Tofik.
Nie potrafiłem wydobyć z siebie głosu. „To na pewno sen”, pomyślałem.
- Jeśli uważasz, że to jest sen to mogę cię uszczypnąć, choć właściwie powinienem raczej powiedzieć ugryźć hehehe – powiedział jakby czytając w moich myślach Tofik. – Nie patrz tak, mamy dziś sprawę do załatwienia.
- Ja … jaką sprawę? – udało mi się wydukać.
- Widziałem ten twój rozmarzony wyraz pyska – odpowiedział Tofik. – Zabiorę cię w jedno miejsce które powinieneś dziś zobaczyć.
- Co to za miejsce? – powoli zaczynałem się oswajać z tą dziwną sytuacją.
- Miejsce, które pozwoli spojrzeć ci na te święta z trochę innej strony – odpowiedział Tofik.
Szliśmy przez las dobrych kilkanaście minut, aż wreszcie wyszliśmy na leśną polankę. Na środku stał duży budynek, a na jego dachu mrugał połamany neon „M G ZYN N EC CI YCH P Z N ÓW” Zanim udało mi się rozszyfrować, jaką krył w sobie nazwę, weszliśmy do środka. Światło wewnątrz było bardzo słabe, udało mi się jednak dostrzec szereg regałów, których półki uginały się pod ciężarem różnych przedmiotów.
- Chodź ze mną – powiedział Tofik.
Idąc za moim gadającym psem spoglądałem na półki. Leżały na nich nieprawdopodobne ilości rękawiczek, szalików, skarpetek, pidżam, koszul i koszulek. Trochę dalej stał regał cały załadowany różnego rodzaju kosmetykami, perfumami, dezodorantami itp. Po dłuższym marszu stanęliśmy przed szklanymi drzwiami.
- Idź – powiedział Tofik i delikatnie popchnął mnie nosem.
Przeszedłem przez drzwi i poczułem przeraźliwe zimno. Znalazłem się na wielkim placu otoczonym wysokim żelaznym płotem, przy którym co kilka metrów, przywiązane grubymi łańcuchami, siedziały przeraźliwie smutne psy. Podszedłem szybko do pierwszego z nich. Duży czarny pies rozpłaszczył się na ziemi kiedy chciałem go pogłaskać i patrzył na mnie z przerażeniem.
- Misiek – zza moich pleców usłyszałem głos Tofika – Rok temu, o tej samej porze był rozkoszną małą kuleczką przewiązaną czerwoną kokardką. Wydawało mu się że jest w raju. Ciepły dom, dwójka maluchów ciągle się z nim bawiąca, smakołyki podsuwane na każdym kroku, uśmiechy ludzi odwiedzających właścicieli. Miał wszystko.
- Dlaczego dziś jest więc tutaj? – zapytałem.
- Trzy miesiące później nie był już małym Misiem. – odpowiedział Tofik – Nikt nie pomyślał, że Misiek potrzebuje spacerów, opieki, zainteresowania, szkolenia. Był przecież taki malutki i rozkoszny. Miał być małym sympatycznym Misiem, a wyrosło z niego wielkie bydlę. Dzieci były za małe, rodzice ciągle pracowali, a pies siedział całymi dniami zamknięty w łazience. Z tęsknoty o mało co nie pękło mu serce. Samotny i opuszczony wył całymi dniami, prosząc choć o odrobinę zainteresowania. Nikt go już nie przytulał, nikt nie mówił słodkich słówek. Zamiast tego doczekał się nowego miejsca i nowych właścicieli. Budy, łańcucha i resztek ze stołu u wiejskiego gospodarza. I traktowania kijem kiedy tylko wydał z siebie tęskną skargę. I tak siedzi wspominając te krótkie chwile szczęścia i czeka z gasnącą w oczach nadzieją na swoje lepsze dni.
Oczy Miśka patrzyły błagalnie na mnie gdy go mijałem i podchodziłem do kolejnego psa. Myślałem, że pęknie mi serce. Kolejny pies był średniej wielkości. Kiedy tylko do niego podszedłem wskoczył na mnie, brudząc całe ubranie i liżąc mnie wszędzie, gdzie tylko mógł.
- Lucky – zaanonsował Tofik – pies dogoterapeuta.
- Kto? – zapytałem zaskoczony.
- No pies dogoterapeuta – powtórzył Tofik. – Rok temu znalazł się w domu rodziców autystycznego dziecka. Przeczytali że taki pies doskonale nadaje się do dogoterapii i sprawili sobie szczeniaka który miał być psem terapeutą. Po miesiącu byli bardzo zaskoczeni że pies zamiast leczyć biega, zamiast leżeć szczeka, zamiast ostrożnie podchodzić do ich dziecka wpada na nie z całym impetem. Jakże to tak. Oczywiście pojęcia nie mieli, że nie każdy pies może być dogoterapeutą, że na szkolenie trzeba poświęcić mnóstwo czasu, że jak każde zwierzę Lucky ma swoje potrzeby. Uznali że trafił im się jakiś wadliwy egzemplarz i tak Lucky wylądował na łańcuchu.
Lucky wyraźnie zgasł, kiedy go zostawiliśmy. Przy następnej budzie siedziała sunia. Kiedy tylko nas zauważyła, szybko się do nie schowała.
- Tola, wyjdź – zawołał ją Tofik. Tola jednak nie wyszła.
- Tola jest psem wycofanym, żyjącym w swoim świecie. – wyjaśnił mi Tofik – Była wykorzystywana w pseudohodowli do masowej produkcji szczeniaków. Szczeniaków takich jak Misiek, jak Lucky i inne, które tutaj widzisz. Rodziła szczeniaki co cieczkę, dostawała ochłapy do jedzenia, a za mieszkanie miała kojec na podwórku, z błotem zamiast posłania. Ma 4 lata, a wygląda na 10. Kiedy nie mogła już rodzić przywiązano ją wrzynającym się w jej szyję łańcuchem do drzewa w lesie. Przestała być produktywna to trzeba było się jej pozbyć. No ale tak to już jest, jest popyt to jest i podaż.
- Ale o czym ty mówisz? – zapytałem Tofika
- O czym? Popatrz przed siebie – gniewnym głosem odpowiedział Tofik. – Misiek, Lucky, Perełka, Szarik, mogę tak wymieniać do rana. Chcesz podchodzić do każdego? O każdym mam ci opowiadać? Pomyśl trochę, te wszystkie psy łączy jedna wspólna cecha. Nie zauważyłeś napisu nad wejściem?
Przez moją głowę przebiegało tysiące myśli. Misiek, wigilia, dogoterapia, rękawiczki, szalik, krawat, Lucky. Czyżby to … ? Sama myśl o tym co zaraz usłyszę przyprawiła mnie o drżenie.
- Widzę że zaczynasz rozumieć. – z satysfakcją w głosie odezwał się Tofik – Tak, te wszystkie psy tutaj okazały się nietrafionymi świątecznymi prezentami. Jesteś przecież w magazynie niechcianych prezentów. Każdy z tych psów rok, dwa, trzy, cztery lata temu był włochatą kulką zawiniętą we wstążkę i położoną pod choinką. Popatrz na to i uświadom sobie ilu jest na tym świecie ludzi, którzy traktują żywe stworzenia tak samo, jak rękawiczki czy szaliki. Dla których wyrzucenie niechcianych skarpetek jest równie łatwe, jak przywiązanie psa do drzewa, czy też wyrzucenie go z samochodu. Popatrz ilu jest na świecie ludzi, którym wydaje się że nie ma nic weselszego niż słodki szczeniak dla dziecka. Pies nie jest dla dzieci, pies potrzebuje swojego pana i musi nim być dorosła osoba. Pies nie może być kaprysem, decyzja o tym, że znajdzie się w domu musi być świadoma i podjęta przez wszystkich członków rodziny. Pies to najgłupsza niespodzianka jaką można wymyślić. Dzieciom zaś co najwyżej można kupić pluszowego pieska, który nie będzie cierpiał gdy się znudzi i zostanie ciśnięty w kąt. Co rok do tego magazynu trafia mnóstwo psów, które okazały się niepotrzebne. Czy ktokolwiek kupując psa jako prezent zastanawia się nad tym że zwierzę też czuje ból, smutek, cierpienie? Zwierzę nie jest rzeczą, nie zapominajcie o tym. Pies nigdy nie powinien być prezentem. No chyba że jest pluszowy … uszowy … szowy … owy …
Otworzyłem oczy. W kącie pokoju jaśniała duża piękna choinka. Z kuchni dochodziły cudowne zapachy. Obok fotela, na którym się zdrzemnąłem leżała otwarta „Opowieść wigilijna”. Popatrzyłem na Tofika, chrapiącego spokojnie na legowisku. „Uff, to tylko sen” pomyślałem uradowany. Tofik w tym samym momencie podniósł głowę i popatrzył na mnie długo i wymownie. Albo mi się wydawało, albo mrugnął do mnie okiem…
Wstałem z fotela, włączyłem komputer i zacząłem pisać … „Był piękny, mroźny wieczór …”
Tomasz Piecha
Fundacja PRIMA
czwartek, grudnia 17, 2009
Zimno, oj zimno
Ogólnie to nie lubię zimy. Źle znoszę niskie temperatury. Palce mi marzną i robią się białe i drętwe w kolejności zaczynając od małego. Marzną mi też paluszki (jak mówi mój ulubiony miś) w butach, dlatego jestem bardzo wybredna przy zakupie obuwia zimowego. Musi być ciepłe, bardzo ciepłe. A teraz w sklepach same skórkowe kozaczki, bez żadnej ciepłej wkładki, o futerku już nie wspomnę i obowiązkowo na szpilce. Jak ja mam w tym za Alką po parku latać, sanki ciągnąć i bałwana lepić?
Lubię natomiast, jak wieczorami skrzy się pod stopami biały, skrzypiący śnieg. Dobrze mi się to kojarzy. Z dzieciństwem. To takie wspomnienie zdjęcie - na rogu naszej uliczki stoi latarnia, dookoła śnieg i jeszcze biały puszek leci z nieba i w świetle tej latarni tak ślicznie to wszystko wygląda. Ale się rozmarzyłam.
Lubię natomiast, jak wieczorami skrzy się pod stopami biały, skrzypiący śnieg. Dobrze mi się to kojarzy. Z dzieciństwem. To takie wspomnienie zdjęcie - na rogu naszej uliczki stoi latarnia, dookoła śnieg i jeszcze biały puszek leci z nieba i w świetle tej latarni tak ślicznie to wszystko wygląda. Ale się rozmarzyłam.
wtorek, grudnia 15, 2009
Prezenty od chłopaków/narzeczonych/mężów
Moja mama kupuje sobie prezenty od taty sama. Od kiedy pamiętam zawsze tak było. Ja tworzę listę dla całej rodziny i Michał czasami coś z niej wybiera, ale czasami udaje mu się wymyślić super prezent bez podpowiedzi. Jak np. rok temu na imieniny - piękny czajnik do parzenia herbaty, w tym roku na imieniny - książka "Dr House". I takie prezenty wolę zdecydowanie bardziej.
Oczywiście słuchamy Trójki i oto kilka cytatów w temacie.
Dzwoni żona
"Poprosiłam męża o nową garsonkę, ponieważ w stare już się niemieściłam. W dniu urodzin dostałam rowerek treningowy ze słowami 'Na garsonkach się nie znam, ale jak trochę pojeździsz, to się w stare zmieścisz'".
Dzwoni mąż
"W sklepie proszę o koszulę nocną, ekspedientka pyta się 'W jakim kolorze'. 'Nie ważne, żona i tak przyjdzie wymienić'".
Oczywiście słuchamy Trójki i oto kilka cytatów w temacie.
Dzwoni żona
"Poprosiłam męża o nową garsonkę, ponieważ w stare już się niemieściłam. W dniu urodzin dostałam rowerek treningowy ze słowami 'Na garsonkach się nie znam, ale jak trochę pojeździsz, to się w stare zmieścisz'".
Dzwoni mąż
"W sklepie proszę o koszulę nocną, ekspedientka pyta się 'W jakim kolorze'. 'Nie ważne, żona i tak przyjdzie wymienić'".
poniedziałek, grudnia 14, 2009
Grudniowy śnieg
To już drugi śnieg tego roku (po tym październikowym). Dzisiaj rano taki widok ujrzałyśmy po odsłonięciu okien:
niedziela, grudnia 13, 2009
Możdżer dla Gajusza
Wczoraj, przy okazji moich imienin, wybraliśmy się na koncert organizowany w Łódzkiej Filharmonii - Leszek Możdżer - Możdżer dla GAJUSZA.
Sam koncert - rewelacja. Możdżer ma niezaprzeczalny talent i pasję, która jeszcze to podkreśla. Nie słyszałam jeszcze, żeby ktoś wydobywał z fortepianu takie dźwięki.
http://www.filharmonia.lodz.pl/PL/Repertuar/Recitale/Event/146/Default.aspx
Pierwszy raz byliśmy w naszej nowej filharmonii i bardzo nam się podobało. Nowoczesne, przestronne wnętrze, dobre nagłośnienie. Jedynie krzesełka mogłyby być wygodniejsze.Sam koncert - rewelacja. Możdżer ma niezaprzeczalny talent i pasję, która jeszcze to podkreśla. Nie słyszałam jeszcze, żeby ktoś wydobywał z fortepianu takie dźwięki.
piątek, grudnia 11, 2009
Akcja "Idą Święta" w Trójce
Udało się nam wylicytować Zestaw upominkowy od rodziny Stuhr w radiowej aukcji Trójki. W skład zestawu wchodzi książka, e-book i grafika Marianny Stuhr. Jesteśmy niesamowicie podekscytowani.
Zapraszamy do wspierania akcji. Za tydzień ostatnia już aukcja, a międzyczasie można przesyłać smsy.
Zapraszamy do wspierania akcji. Za tydzień ostatnia już aukcja, a międzyczasie można przesyłać smsy.
http://www.polskieradio.pl/trojka/idaswieta/
Pamiętacie?
PAMPUCHY!
W poniedziałek byłam w sklepie i nie mogłam się oprzeć. Kupiłam pampuchy i podałam je na obiad. Z mięsem i brukselką.
I przypomniały mi się pampuchy podawane w przedszkolu. Na słodko. Było coś w sosie, co nadawało mu specyficzny smak. I to chyba nie był cynamon ...
A Michała ciocia robi pampuchy sama. I są przepyszne!


W poniedziałek byłam w sklepie i nie mogłam się oprzeć. Kupiłam pampuchy i podałam je na obiad. Z mięsem i brukselką.
I przypomniały mi się pampuchy podawane w przedszkolu. Na słodko. Było coś w sosie, co nadawało mu specyficzny smak. I to chyba nie był cynamon ...
A Michała ciocia robi pampuchy sama. I są przepyszne!


środa, grudnia 09, 2009
"Slumdog millionaire"
Obejrzeliśmy wczoraj. Dobrze zrobiona współczesna bajka o przeznaczeniu i roli przypadku. Nie urzekła mnie jakoś szczególnie, ale nie był to też do końca stracony czas.
Dzisiejszy dzień spędziłyśmy u Kamy, której spieszący się na świat synek zafundował leżenie przez miesiąc. Siostra więc karnie leży i objada się muffinkami. Przynajmniej dzisiaj ;)
Wiecie, że za 2 tygodnie Wigilia? Zaczęłam już pakować prezenty, bo z chcącą pomagać Alą papier jest podarty, pognieciony i wrzucony do pieca, a taśma wala się w bezkształtnych formach po ziemi, kanapie i krzesłach. Muszę więc pakować "po godzinach".
Dzisiejszy dzień spędziłyśmy u Kamy, której spieszący się na świat synek zafundował leżenie przez miesiąc. Siostra więc karnie leży i objada się muffinkami. Przynajmniej dzisiaj ;)
Wiecie, że za 2 tygodnie Wigilia? Zaczęłam już pakować prezenty, bo z chcącą pomagać Alą papier jest podarty, pognieciony i wrzucony do pieca, a taśma wala się w bezkształtnych formach po ziemi, kanapie i krzesłach. Muszę więc pakować "po godzinach".
wtorek, grudnia 08, 2009
Dzień pod hasłem "wypieki"
Uznałam, że czas najwyższy wziąć się za pierniki na Święta. Spędziłam nad nimi jakieś półtorej godziny, ale warto było. Pięknie pachną i podobno dobrze smakują (dałam Michałowi na spróbowanie). Są pojedyncze i podwójne z powidłami. Serduszka, gwiazdki, dziewczynki i chłopcy. Bardziej świątecznych foremek nie mam, ale to i tak lepiej niż zeszłoroczne "okrąglaki po szklankach".
Ponieważ wybieramy się jutro z wizytą do Kamy, to na poprawę humoru zrobiłam blaszkę muffinek z nutellą. Skoro piekarnik już był rozgrzany ... :)
Teraz pięknie pachnie w całym domu, Michał usypia Alę (w przerwie meczu), a na stole czeka otwarty już i oddychający Tokaj.

Ponieważ wybieramy się jutro z wizytą do Kamy, to na poprawę humoru zrobiłam blaszkę muffinek z nutellą. Skoro piekarnik już był rozgrzany ... :)
Teraz pięknie pachnie w całym domu, Michał usypia Alę (w przerwie meczu), a na stole czeka otwarty już i oddychający Tokaj.

Subskrybuj:
Posty (Atom)