poniedziałek, lutego 22, 2010

A za miesiąc ...

... przyjdzie wiosna! Już dzisiaj ją czułam. Śnieg jeszcze leży i dogorywa, ale słońce i świeże powietrze robią swoje.
A wraz z wiosną moje urodziny :) Ciekawe jak to jest po drugiej stronie "magicznej trzydziestki". Od tych urodzin mamy "kremy na zmarszczki", "trudniej nam zajść w ciążę" i ogólnie "już z górki".
Tak przynajmniej powinnyśmy się czuć przeglądając kolorową prasę kobiecą, nafaszerowaną reklamami i dyskusjami o późnym macierzyństwie.
A mnie jest dobrze. Bardzo dobrze. Z niecierpliwością czekam na imprezę.

A może to jest sposób na trzydziestkę? Pominąć ją w ogólnym rozrachunku?

sobota, lutego 20, 2010

Cecelia Ahern "P.S. Kocham Cię"

Wciągnęła mnie i to bardzo.
Poruszająca, smutna, ale ciepła historia Holly, Gerrego, ich przyjaciół i rodziny. Nie napiszę ile razy nad nią płakałam, ale sporo tego było. Książka dająca do myślenia, dojrzała, jak na wiek autorki i zdecydowanie godna polecenia.

Ocena: 5

Jest również film nakręcony na jej podstawie, ale widzę, że tylko główny wątek pozostał ten sam.

czwartek, lutego 18, 2010

Herta Muller "Głód i jedwab"

Niestety, zawiodłam się. Zainteresowały mnie opisy książki i notka biograficzna autorki, ale po pierwszym rozdziale książkę odłożyłam. Trudno było mi się zorientować o kim autorka pisze, o jakim kraju. Zmęczył mnie chaos.

Ocena: 1

Jodi Picoult "Dziewiętnaście minut" -

To moja druga już książka Jodi Picoult (pierwsza to "My sister's keeper") i ponownie jestem zachwycona. Pochłonęłam ponad 600 stron w 3 dni. Znów o moralności, o życiu jednostki w społeczności, o byciu sobą wbrew opinii innych, o konformizmie.
Czasami trochę dłużyły mi się opisy o Lewisie (ojcu jednego z głównych bohaterów) i jego pracy zawodowej. Poza tym - rewelacja!

Ocena: 5

piątek, lutego 12, 2010

Mario Vargas Llosa "Ciotka Julia i skryba"

Książka mnie wciągnęła. Na początku opis romansu pomiędzy Mario i ciotką Julią była nużąca i gdyby tylko ta historia była przedmiotem książki, nie dobrnęłabym nawet do połowy. Na szczęście przeplatają ją opowiadania Pedro Camacho, które są bardzo wciągające, intrygujące i kończą się zawsze w momencie, kiedy "wszystko się może wydarzyć". W drugiej połowie role się zamieniły. Opowiadania Pedro, które stają się coraz bardziej pogmatwane i nie mają sensu, przerzucałam skanując tylko najważniejsze momenty. Natomiast romans don Mario i Julii nabrał kolorów.

Książka ładnie wydana, w której niestety nie obyło się bez literówek i błędów stylistycznych.
Minus za końcówkę, która moim zdaniem nic nie wniosła do całości.

Ocena: 4

sobota, lutego 06, 2010

Piątek

Wybraliśmy się wczoraj do Teatru Wielkiego na "Czarodziejski Flet" Mozarta. Jako wielka fanka Mozarta - polecam. Piękna muzyka ze znanymi, między innymi z filmu "Amadeus" ariami, a wśród nich oczywiście słynna aria Królowej Nocy. Ciekawa scenografia i kostiumy, które, jak słusznie zauważył Michał wzorowane były na Matrixie. Dzięki dobrym miejscom naprawdę delektowaliśmy się przedstawieniem.

Po spektaklu udaliśmy się do Hana Sushi w Manufakturze. Oboje bardzo lubimy sushi i to miejsce zdecydowanie dołączy do naszych "naj". Ładny wystrój, muzyka i obrazy na ekranach współgrały z całością i co bardzo ważne, nie przeszkadzały w konsumpcji i rozmowach. Miła obsługa i pyszne maki. A do tego ciekawe, delikatne wino śliwkowe. Polecamy!

środa, lutego 03, 2010

Anne Enright "Tajemnica rodu Hegartych"

Książka faktycznie, jak napisano na okładce, napisana "własnym stylem, rozpoznawanym na pierwszy rzut oka". Jest w niej coś bardzo intrygującego i każącego przeczytać od razu. Od deski do deski. Być może jest to "tajemnica" zawarta w tytule. Być może chodzi o przeplatające się losy kilku pokoleń rodziny Hegartych. A może to wszystko przez sposób opisania całej historii. Czytając książkę nie do końca wiedziałam czy to sen, wspomnienie, czy tylko wymysł opowiadającej Victorii.
Myślę, że tajemnica nie została czytelnikowi ujawniona. A na pewno nie jedna i nie jednoznacznie.

Ocena: 5

wtorek, lutego 02, 2010

Odkrycie roku 2010

Mimo, iż Yoav występuje już od jakiegoś czasu (debiut płytowy w 2008), to niestety odkryłem go dopiero dzisiaj, oczywiście dzięki Trójce. Pół Izraelczyk, pół RPA-ńczyk, wpada do mojego koszyka z ulubionymi postaciami show-businessu, tworzącymi coś, czego nikt wcześniej jeszcze nie dokonał. Najpierw posłuchajcie (uwaga! pod spodem jest spoiler!)



A teraz uwaga -

- wszystkie dźwięki w tej piosence nagrane są na jednej gitarze akustycznej.
A tu znajdziecie odpowiedź: jak on to robi?

poniedziałek, lutego 01, 2010

Mama nosi Alę, Ala nosi lale



I jeszcze do tego sprząta :)

sobota, stycznia 30, 2010

Tiziano Terzani "Powiedział mi wróżbita"

Długo to trwało, ale skończyłam. Nie powiem, żeby książkę czytało się łatwo i szybko, ale na pewno przyjemnie. Terzani opisuje w niej 1993 rok, kiedy to za radą wróżbity postanawia nie latać samolotami. Podróżuje po Azji samochodami i pociągami, dzięki czemu poznaje wielu ciekawych ludzi, spotyka się z kilkunastoma wróżbitami, astrologami i wiedźmami i na nowo odkrywa kontynent, na którym mieszkał od kilkudziesięciu lat. Bardzo podoba mi się sposób w jaki Terzani swoją podróż opisuje i to, że spisał w książce swoje przemyślenia o zmianach zachodzących na świecie. Duży plus za mapkę na początku książki, która moim zdaniem powinna się znajdować w każdej książce podróżniczej. Minus za spowolnienie "akcji" mniej więcej w połowie książki.

Ocena: 4+