niedziela, października 30, 2011

Sitio de Calahonda, Malaga

Tak nazywa się miejscowość, w której mieszkamy. Wynajmujemy bardzo przytulne i ładnie urządzone trzypokojowe mieszkanko na czwartym piętrze z balkonem, z którego widać kawałek morza.

 
 Miasteczko nie ma za dużo do zaoferowania, albo jeszcze tego nie odkryliśmy. Jest jednak naszą bazą do zwiedzania Andaluzji, co już wczoraj rozpoczęliśmy.

Malaga
W planach było obejrzenie katedry, którą budowano 200 lat i nie skończono jednej wieży, muzeum Picassa,w które miasto zainwestowało 66 milionów euro, twierdzy Alcazaba oraz najlepszej plaży w okolicy.
Katedra - faktycznie ładna, ale wciśnięta pomiędzy budynki.
Muzeum - ładny, jasny budynek z niewielką jednak ilością prac malarza.
Twierdza - doskonale zachowana, kompaktowa twierdza, z murów której roztaczają się widoki na port.
Plaża - porażka. Czarny, lepki piasek, wiatr i pustki. W jednym z tamtejszych barów zamówiliśmy dwa dania, które rozszyfrowywaliśmy po powrocie :)

 

czwartek, października 27, 2011

Podróż do ...

Nasza przygoda rozpoczęła się jeszcze przed bladym świtem. Biorąc pod uwagę roboty drogowe na trasie Łódź-Warszawa, wyruszyliśmy o 7:00 i po 3 godzinach dotarliśmy na parking "Park&Fly", skąd busikiem zostaliśmy odwiezieni na lotnisko. Po odstaniu kilkunastu minut w dwóch kolejkach i szybkim skonsumowaniu pozostałości po suchym prowiancie, autobus podwiózł nas pod samolot, w którym mieliśmy spędzić najbliższe 4 godziny lecąc do Madrytu. Na pokładzie przywitał nas kapitan Mirosław Kapitan ze swoją załogą i po piętnastominutowym opóźnieniu wzbiliśmy się w powietrze. Nie było źle. Ala rozwiązywała zagadki, kolorowała i naklejała, wyglądała przez okno, trochę denerwowała panią na siedzeniu przed nią rozkładając i składając stolik, zamieniała się miejscami. Pitulec jadł, spał, gadał i podrywał stewardessy na swój dołeczek w policzku. Po wylądowaniu i odebraniu bagaży odbyliśmy długi spacer po lotnisku w celu odnalezienia wypożyczalni Sixt, gdzie odebraliśmy nasz rodzinny samochód - Peugeot Partner (faktycznie - przestronne). Parę minut po 17:00 wyruszyliśmy do Calahondy. Gdyby nie GPS chyba przez godzinę jeździlibyśmy wokół lotniska, żeby wydostać się na autostradę. Tuż przed 23:00 zaparkowaliśmy w bardzo ożywionym jeszcze centrum miasteczka oddalonym od stolicy Hiszpanii o 412 km.
Co po drodze?
- trzy i czteropasmowe autostrady, ale bez szału, jak to określił Michał
- wszystko w kolorze ochry i cegły
- duże czarne byki stojące na polach, pagórkach

sobota, października 22, 2011

Wolne interpretacje muzyczne

Gdyby ktoś nie wiedział, ja to ten z prawej.



środa, października 19, 2011

Nasz przedszkolak

Ala rozpoczęła przedszkole w listopadzie zeszłego roku i ominęło ją wtedy pasowanie na przedszkolaka. Nadrobiła w tym roku :)

czwartek, października 13, 2011

Middle men

Ten był dobry :) Zabawny, ciekawy, oparty na faktach (to aż niemożliwe, że przed tymi chłopakami nie było zakupów internetowych), dobrze zrobiony.

czwartek, października 06, 2011

Tree of life

Obejrzeliśmy trailer i z niecierpliwością czekaliśmy na film. Niestety BARDZO się rozczarowaliśmy. Po pierwsze - ładne, ale męczące ujęcia. Po drugie - ciągnące się w nieskończoność ujęcia kosmosu. Po trzecie - NUDA!

Trailer polski


Trailer amerykański

środa, września 28, 2011

Drewniane pięciolecie

Chciałam w dniu rocznicy wrzucić tu jakąś fotkę ze ślubu, ale niestety wszystkie nasze zdjęcia z tego dnia zostały utracone wraz z dyskiem zewnętrznym. Pomimo długiej reanimacji w specjalistycznym punkcie przywracania utraconych danych, naszych nie udało się odzyskać.

Udało się nam natomiast wyjść w sobotę na randkę. Ala została odstawiona do cioci, wujka i Jasia, który ucieszył się tego faktu najbardziej. Piotrek popołudnie spędził z dziadkami Szczakowskimi. My udaliśmy się na obiad do Jak pragnę wina w "secesyjnej bramie" przy Piotrkowskiej. Jedzenie - poezja! Spory wybór win, choć zaliczyli jednego minusa - Cava została podana zbyt ciepła i lekko wygazowana. Może sprzedawanie wina musującego na kieliszki to nie jest dobry pomysł. Niemniej jednak restaurację zdecydowanie polecamy. Szczególnie lubiącym i znającym się na winach.

Randka się udała. Ostatnie pięć lat również.

niedziela, września 18, 2011

Ryan Knighton "Zapiski niewidomego taty"

Rewelacyjny pamiętnik ojca, który jak każdy świeżo upieczony rodzic stara się ogarnąć chaos, który wdarł się do jego życia wraz z pojawieniem się córki Tess. Opisuje śmieszne, straszne i całkiem normalne historie, które przydarzyć by się mogły każdemu innemu rodzicowi. Np. zniknięcie dziecka podczas zabawy na podwórku, niechcące się uspokoić, wierzgające dziecko w nosidełku, czwarta z rzędu godzina nocnego usypiania, ...
Tyle tylko, że Ryan jest niewidomy. Te trzy słowa zmieniają nagle wszystko, co opisałam wyżej.
Mnie zmiana pieluchy z zawiązanymi oczami nie przeraża (na pewno częściowo dlatego, że robiłam to już z otwartymi oczami), ale zgubienie dziecka w miejscu publicznym, kiedy można tylko nasłuchiwać i prosić o pomoc innych ... to jest dla mnie przerażające.

Polecam wszystkim rodzicom, bo Ryan bardzo ciekawie opisuje pierwszy rok życia rodziny po pojawieniu się dziecka. Momentami wydawało mi się, że czytam o swoich dzieciakach.

Ocena: 4 (bo to "czytadełko")

czwartek, września 15, 2011

Spacerem po Łodzi

Tydzień temu wybrałam się spacerkiem do Gazowni Łódzkiej. Pitek przynajmniej miał normalnej długości drzemkę, bo w domu śpi góra pół godziny. Trasa zajęła nam około 40 minut i gdyby nie wyładowany telefon, miałabym kilka dowodów na nieprzyjazność wózkom łódzkich chodników, krawężników i przejść dla pieszych.

Wracaliśmy autobusem, bo stanie w kolejce, wizyta w bankomacie i ponowne załatwianie spraw w Gazowni zajęło nam bardzo dużo czasu i młodszy uczestnik wyprawy domagał się posiłku.
Dzisiaj wybrałam się do Dudusia. Również na piechotę. Jestem zmęczona, ale było super. Muszę tylko wygodniejsze buty zakładać, bo tenisówki nie dają rady na ostrych kamykach w parku.

Na początku dzisiejszego spaceru zrobiłam w Poniatowskim takie zdjęcie:

środa, września 14, 2011

Wakacje, odsłona trzecia, ... no właśnie, dokąd?

Miały być Węgry, z Tokajem w roli głównej, a po drodze jeszcze tydzień w Krynicy. Niestety z różnych względów plany spędzenia kolejnego Festiwalu Zbiorów u Laszlo, musiały zostać przełożone na następny rok.
Siadamy więc wieczorem pierwszego dnia i myślimy - co zamiast Tokaja?

Kiedy? Dopiero na przełomie października i listopada, bo wtedy Michał może spokojnie wyjechać i nie wisieć na telefonie przez cały wyjazd.
Dokąd? Polska odpada, może Rzym? Michał zrobiłby sobie zdjęcie do kolekcji, najedlibyśmy się dobrego jedzenia, ... Sprawdzamy pogodę we Włoszech w listopadzie i okazuje się, że to najgorszy miesiąc z możliwych. Włochy odpadają.
Jordania? Michał już był, a podróż do Akaby wiązałaby się z siedzeniem na miejscu przez jakieś dwa tygodnie, więc odpada.
Krym? Pogoda też już średnia.
Wszędzie polecają Egipt, ale już tam byliśmy i odpadł w przedbiegach. No i "Kanary", ale to jednak daleko.
Hiszpania? Na południu powinno być ciepło. Sprawdzamy pogodę. Faktycznie, w Andaluzji listopad, to jakieś 20 stopni.
Jak? Michał zawsze marzył o podróży camperem. Spędzamy więc kolejną godzinę na przeglądaniu stron wypożyczalni camperów w Polsce i w Hiszpanii. Kładziemy się spać ok. 2:00 z planem przelotu do Hiszpanii, wynajęcia campera na dwa tygodnie i przejechania z Madrytu/Barcelony do Andaluzji.
Następnego dnia wieczorem postanowiliśmy zacząć realizować nasz plan i zarezerwować bilety i campera. Najpierw jednak postanowiliśmy poczytać o podróżowaniu camperem po Europie. Trafiliśmy na forum camperowców i znaleźliśmy wątek dotyczący Hiszpanii. Nie wygląda to różowo. Campery są często celami napadów rabunkowych, które w ekstremalnych wypadkach kończą się nawet śmiercią podróżujących nimi ludzi. Już nic mnie nie przekona do takiego podróżowania po południowej Europie.
Postanowiliśmy sprawdzić jeszcze jakieś wycieczki z biurem podróży. Wpisaliśmy w google pierwszą nazwę biura podróży, która nam się przypomniała i krok po kroku trafiliśmy na jakąś wycieczkę do Hiszpanii. Czytamy "7:00 - zbiórka ..." O nie! To nie dla nas. Około godziny 1:00 podjęliśmy decyzję, że jeżeli nie znajdziemy jutro czegoś sensownego, czyli niezbyt daleko, bo lecimy z dwójką dzieci, w miarę rozsądnej cenie i w ciepłym kraju, to nie jedziemy nigdzie.
Dnia trzeciego, po sprawdzeniu wszelkich możliwych połączeń, przeszukaniu kilku portali z mieszkaniami do wynajęcia oraz wypożyczalni samochodowych zapadła decyzja: lecimy do Madrytu, stamtąd na dwa tygodnie do Nerji, a przed odlotem jeszcze dwa dni w Madrycie.

Uff!