sobota, października 30, 2010

Drużyna po przejściach

Manchester United - Tottenham Hotspur 29.10.2010r.

Tottenham to drużyna, której nie da się nie lubić. Bardzo sympatyczne młode chłopaki z Londynu, grają pięknie, mają piękny stadion (a będą mieć jeszcze ładniejszy), potrafią wychować gwiazdy wielkiego formatu. Mają dodatkowo jeszcze jeden duży plus - zawsze dostają baty od Manchesteru United. Przestraszeni są? Mają kompleksy? Styl gry MU im nie odpowiada?

Tottenham to typowa drużyna po przejściach. Przyzwyczajona do zajmowania miejsca w górnej połówce tabeli, dwa sezony temu zaczęła rozgrywki mając 2 punkty po 8 meczach. Doszło do wysłania trenera Juande Ramosa w kosmos, zatrudnienia swojaka - Harry'ego "Pottera" Redknappa i drużyna jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki odżyła. Doszło kilka dobrych transferów (Krancjar, Crouch i ostatnio van der Vaart), kilka talentów się obudziło (ach, ten Bale) i nagle, my tu gadu-gadu, a Koguty walczą jak równy z równym z Interem w Lidze Mistrzów.

Zostając na chwilę przy Bale'u, nie wiem czy istnieje jakiś kibic spokojny w temacie "Życie-Po-Giggsie", ale jeśli większość tak jak ja boi się dnia, w którym Walijczyk odwiesi buty na kołku, eureka! jest inny czarodziej z Walii. Jeśli ktoś gołym okiem nie widzi porównania, to proponuję wizytę u okulisty - obaj lewonożni, obaj Walijczycy, obaj lewo skrzydłowi, obaj bardzo szybcy i mijający przeciwników jak tyczki, itd. itp. Są między nimi dwie zasadnicze różnice: po pierwsze Giggs ma 36 lat, Bale 21. Po drugie, ten pierwszy gra w MU, ten drugi w MU nie gra... jeszcze. Jeśli miałbym do wyboru jednego gracza, którego chciałbym widzieć w tym momencie w drużynie, to wybieram właśnie Garetha Bale'a.

Z resztą, proponuję porównać sobie te dwie bramki:

Ryan Giggs: Manchester United - Arsenal 1999


Gareth Bale: Inter Mediolan - Tottenham Hostpur 2010


Moja 11-tka:
Największy znak zapytania dzisiaj to, kogo wystawić na prawej stronie, żeby powstrzymał Bale'a?


Mój zakład:
Przypominając sobie piękny mecz sprzed dwóch lat, Psie Sabo idź tą drogą!!
Do przerwy/koniec meczu: Tottenham/MU, przy stawce 1:15.

piątek, października 29, 2010

Tony Parsons "Kroniki rodzinne"

No, ta mi się podobała :) Nareszcie coś z punktu widzenia kobiet, a nie przechodzących kryzys wieku średniego mężczyzn szukających sposobów na zachowanie "młodości".
Minus za troszkę za dużo opisów spowalniających akcję.
Odnoszę wrażenie, że autor ma w otoczeniu samych zdradzających swoje partnerki mężczyzn.


Cat, Jessica i Mega zostały w dzieciństwie porzucone przez matkę. Dzięki temu wychowały się na silne, niezależne kobiety, które dokładnie wiedzą czego pragną. Cat kocha swoje nieskrępowane życie i nie chce go rujnować posiadaniem dziecka. Jessica ma wspaniałego męża i tworzy z nim udaną dwuosobową rodzinę, ale bez dziecka czuje sie niespełniona. Dlaczego więc, mimo intensywnych wysiłków, nie może zajść w ciążę i musi poddać się piekłu sztucznego zapłodnienia? Najmłodsza Megan jest w ciąży z przygodnie poznanym Australijczykiem. Chce ją przerwać uważając, że nie powinno się mieć dziecka z mężczyzną, którego się nie kocha. Wszystkie trzy przekonają się jak trudno jest dotrzymać wierności własnym przekonaniom... Trzy siostry. Trzy pary. Dwie ciąże. Szóstka młodych ludzi próbujących rozwiązać trudne probelmy miłości i seksu i zrozumieć znaczenie posiadania rodziny.


Ocena: 4 -

wtorek, października 26, 2010

Manchester United - Wolverhampton Wanderers

Podobno jeden obraz to tysiąc słów, więc bez zbędnych ceregieli:

Audrey Niffenegger "Lustrzane odbicie"

Kolejna wciągająca historia autorki "Time traveler's wife". Tym razem również o miłości i czasie, ale zupełnie inaczej. Po przeczytaniu ostatniego zdania szukałam ciągu dalszego, bo zakończenie jest dość zaskakujące.

Po oszałamiającym sukcesie bestsellerowej "Żony podróżnika w czasie", Audrey Niffenegger powraca z "Lustrzanym odbiciem", niepokojącą opowieścią o skomplikowanej miłości, tożsamości i rywalizacji pomiędzy bliźniętami. Powieść rozpoczyna się śmiercią Elspeth Noblin, która zapisuje swoje londyńskie mieszkanie swym siostrzenicom - bliźniaczkom. Te dwudziestoletnie, niedoświadczone dziewczyny, chętnie przeprowadzają się do Anglii, by przymierzyć się do nowego życia, tak samo jak przymierzają swoje identyczne stroje. Zabytkowy cmentarz Highgate - obok którego stoi dom Elspeth - służy za znakomite tło, na którym siostry wplątują się w losy swych sąsiadów: dawnego partnera Elspeth, Roberta, Martina, chorego na agorafobię specjalisty od krzyżówek Martina i ducha Elspeth, która rozpaczliwie próbuje się odnaleźć w swym nowym "życiu po życiu". Niffenegger nadaje swym nękanym licznymi problemami postaciom cudowną głębię, a historia zmierza do nieoczekiwanego zakończenia.


Ocena: 5

poniedziałek, października 25, 2010

Rupert Isaacson "Opowieść ojca. Przez mongolskie stepy w poszukiwaniu cudu"

Piękna historia. Piękna, bo pełna miłości i bardzo szczera, choć trudna i wyczerpująca. Bardzo podobały mi się opisy Mongolii i jej tradycji. Wiele spostrzeżeń podzielam. Trochę mało zdjęć, jak na opowieść o podróży przez taki kraj, ale jest kilka, więc można zaspokoić ciekawość. Teraz chciałabym obejrzeć film nakręcony podczas wyprawy.

"Opowieść ojca. Przez mongolskie stepy w poszukiwaniu cudu" to prawdziwa historia o sile miłości. Gdy u kilkuletniego Rowana wykryto autyzm, jego ojciec Rupert - dziennikarz i autor książek podróżniczych - postanowił, że nie podda się bez walki. Długo próbował różnych form terapii, jednak bez skutku. Pewnego dnia przypadkiem odkrył, że jego syn nawiązuje wyjątkową więź ze zwierzętami. Wtedy postanowił zrealizować szalony plan - zabrać dziecko do krainy szamanów, nieskażonej przyrody i stad dzikich koni - Mongolii. A po powrocie opisał tę niezwykłą podróż.

Ocena: 5-

wtorek, października 19, 2010

Jerzy Stuhr "Stuhrowie. Historie rodzinne"

Świetnie napisana książka. Szczególnie podobała mi się pierwsza część - o zamierzchłych losach rodziny Stuhrów. Lekko i przystępnie napisane historie rodzinne, które autor zgrabnie umieścił w rysie historycznym naszego kraju.
W drugiej połowie XIX wieku pradziadek Jerzego Stuhra - Leopold - przyjeżdża do Krakowa, gdzie kupuje kamienicę w Rynku Podgórskim i zakłada restaurację. Od tego czasu w pasjonującej historii krakowskiej rodziny Stuhrów mieszają się wątki polskie, austriackie, czeskie i węgierskie. Opowieść doprowadzona do dnia dzisiejszego pokazuje jak rodzinna historia obecna jest w życiu rodziny i kształtuje Jerzego Stuhra i jego dzieci: Maćka i Mariannę. Dodatkowym smaczkiem książki jest bogaty wybór fotografii z rodzinnego archiwum oraz przygotowane przez Mariannę Stuhr rodzinne drzewo genealogiczne.

Ocena: 5

The fall of Fergie's empire?

Genialny artykuł Martina Samuela z Daily Mail o tym co dzieje się obecnie w Manchesterze United.

Jeden akapit na zachętę:

'The future is not what it used to be,' wrote Paul Valery, the French author. Ferguson will recognise the sentiment, just as he will know that with Rooney's departure he risks a defeat from which there can be no comeback, because he will have been beaten not by an opponent, but by changed times.

Mam nadzieję, że Martin Samuel się myli.

piątek, października 15, 2010

Cholerne Międzynarodowe Hamulce

Manchester United - West Bromwich Albion 16.10.2010r.

Powinno się ogłosić konkurs: kto najbardziej nienawidzi 'International breaks'?

1. Menadżerowie zespołów, którzy na 1-2 tygodni zostają bez trzonu swojej drużyny? I co teraz mamy robić? - pytają. Prowadzić treningi z resztą zespołu, omawiając istotne taktyczne aspekty, przygotowując się na następny mecz? A co z tymi, których nie ma? Dać im potem szybki brief-in? Highly doubt that. Jedyne co mogą robić, to siedzieć gdzieś w zaciszu i ściskać kciuki, żeby jak najwięcej z ich zawodników wróciło w jednym kawałku. Ile punktów więcej miałby Arsenal w ostatnich sezonach, gdyby ich zawodnicy notorycznie nie łapali kontuzji na meczach drużyn narodowych?

2. To może zawodnicy, którzy czasami zmuszani są grać po 3 mecze w tygodniu, nierzadko na stadionach oddalonych od siebie o tysiące kilometrów. Czy Fletcher na pewno gotowy jest do gry jutro, biorąc pod uwagę fakt, że 2 października grał w wycieńczającym meczu z Sunderlandem, żeby 8 października, jako kapitan Szkocji grać w Lichtensteinie, a 11 października w Szkocji z Mistrzami Świata? Nie będę już wymieniał innych zawodników, typu Chicharito, czy Park, którzy swoje mecze rozgrywali ok. 10 tys. km. od Old Trafford.

3. Na pewno w takim razie zadowoleni są kibice. NOT! Czytając blogi kibiców innych drużyn angielskich, mogę podsumować ich stosunek do przerw międzynarodowych: BOOOORING!!!

Podsumowując, kolejna przerwa za nami, godziny spędzone wieczorami na szwendaniu się po domu zmarnowane, awantury w domu z pięknymi połówkami odbyte - koniec, nie wracajmy do tego. Jutro wraca Premier League! I co nam serwuje?

Szybko podsumujmy pierwsze siedem kolejek obecnego sezonu.

Liverpool dzisiaj w końcu pozbył się swoich Glazerów. Stan na dzisiaj jest taki, że zajmują dzisiaj szczytne 18-te miejsce w tabeli!! Niby powinienem się cieszyć ich nieszczęściem, ale po pierwsze, liga bez nich nie byłaby taka sama, po drugie, dzisiaj oni, jutro to możemy być my.

Inny wielki rywal (tak, tak, prze małe wu i małe er) jakimś cudem trafił na drugie miejsce. Mowa oczywiście o noisy neighbourze, czyli szejkach. Ale, nie będę się o tym rozpisywał. Niedługo spadną na piąte i niech tam pozostaną.

Blackpool i West Brom Albion odpowiednio na 9. i 6. pozycji! I z tymi ostatnimi przyjdzie nam się jutro zmierzyć na Old Trafford. WBA są na pewno sprawcą największej niespodzianki w tym sezonie. W ostatniej kolejce wygrali z Arsenalem na Emirates 2:3, a przez większość meczu prowadzili 0:3! I czego się spodziewać po takiej drużynie? Czy cokolwiek można przewidzieć?

Przy analizie tamtego meczu, warto jednak nadmienić, iż dwie z trzech bramek strzelonych Arsenalowi, Manchesterowi po prostu nie mają prawa się przytrafić. Praktycznie przy obu zawiniła bardzo cienka obrona, z Almunią na czele, czyli coś czego w MU nie ma. Obrona jest solidna, a bramkarz nie z tej planety. Po drugie, Arsenal nie wykorzystał największej słabości WBA - właśnie pozycji bramkarza. Scott Carson to kolejne enfant terrible angielskiej bramki i receptą na niego jest oddawanie jak największej ilości goli w światło bramki. Na pewno popełni jakiś błąd. A jak worek z bramkami się rozwiąże to...

Moja 11-tka:
Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że część zawodników potrzebuje przerwy po, o ironio, przerwie (!) międzynarodowej, a w środę czeka nas mecz z Bursaspor w Lidze Mistrzów, wyszedłbym składem:

Mój typ:
Jak zwykle przy tego typu meczach z jednym murowanym faworytem (wystarczy nadmienić, że WBA nie wygrało na Old Trafford od 32 lat) book daje bardzo kiepskie przebitki, więc stawiam na konkretny wynik

Manchester United - WBA 3:0

przy stawce 1:7,5. Gole strzelą Berbatov, Nani i Gibson (ale tego już nie obstawiam).

Majgull Axelsson "Kwietniowa czarownica"

Przeczytałam do końca, bo ciekawa była, jak ta poplątana historia się zakończy. Niestety trochę się rozczarowałam i końcówka w połączeniu z przeplatającymi się wątkami z teraźniejszości i wielowątkowej przeszłości, powodują, że nie mogę wystawić książce wysokiej oceny. Z jednej strony byłam zaintrygowana historią, z drugiej - zmęczona jej czytaniem.

Według skandynawskich wierzeń ludowych "wiosenne" czarownice potrafią wcielać się w inne istoty i działać za ich pośrednictwem. Taką moc ma dotknięta porażeniem mózgowym Desirée. Matka nie mogła jej wychowywać, choć wzięła pod opiekę trzy inne dziewczęta. Skazana na szpitalny żywot bohaterka stopniowo uczy się porozumiewać z otoczeniem i wykorzystywać swoją nieprzeciętną inteligencję. Pod koniec życia nawiązuje osobliwy kontakt z przybranymi siostrami, by zrozumieć swój los i zarazem wpłynąć na ich życie. Niezwykłe zdolności Desirée oraz skomplikowane historie jej matki i sióstr są tematem tej obszernej, wielowątkowej, ale przez cały czas trzymającej w napięciu, pasjonującej opowieści. Książka otrzymała w 1997 roku najważniejszą szwedzką nagrodę literacką Augustpriset (odpowiednik nagrody Pulitzera) i stała się światowym bestsellerem.)

Ocena: 3+

środa, października 13, 2010

Jesienne zajęcia

Przyszła jesień, a ja wyciągnęłam moje jesienno-zimowe przyrządy i powstało sporo nowych kolczyków. Podejrzewam, że siostra zaraz się rzuci na ich przeglądanie ;)

Niektóre z wczorajszych robótek: